Dini Sohbetler1

TEVHİD (LÂ İLAHE İLLALLAH) NEDİR ?

Allah'ı birlemek ve Allah'ın dışında İlah lık ya da Rabb'lik arzeden tüm otorite,kurum,din,gelenek, şahıs, fikir ve alışkanlıkları reddetmek ve terketmektir. Tüm güç ve değerlerin Allah'a hasredilmesi, her şeyin Allah'tan beklenmesi ve bütünüyle ilahi olana bir yöneliştir. Yine tevhid, tüm siyasi,içtimai ve ilmi görüşlerin de birleştirilerek ilahi bir eksende ifade edilmesidir.Allah'ın birliğine, hükümlerine hiçbir benzer, denk, eş ve ortak koşmaksızın katıksız olarak iman etmek. Allah'ı tek yaratıcı, rızık verici, terbiye edici, tedbir edici, emir ve hüküm koyucu, hesap sorucu ve karşılık verici olarak bilmek ve kabul etmek Kullukta Allah'tan başka hiçbir gücü, hiçbir şahsı, hiçbir kurum ve nesneyi pay sahibi kılmamaktır.İslam da en temel kaide Tevhid'dir.

"BİZ SENDEN EVVEL HİÇBİR PEYGAMBER GÖNDERMEDİK Kİ, ONA ŞÖYLE VAHYETMİŞ OLMAYALIM :BENDEN BASKA İLAH YOKTUR .ÖYLEYSE BANA İBADET EDİN" (Enbiya -25)

Şirk, Allah'a inanmakla birlikte Uluhiyet (Allah'ın tek İlah oluşu, Allah'ın Tek Rabb oluşu) özelliklerinden her hangi birini Allah'a rağmen kullanmaktır. Bu Allah'a ait iradenin herhangi bir kimsede mevcud olduğuna inanmak şeklinde yada hayat nizamının tamamı nı yada bir kısmını Allah'ın dışında başka kişi,kurum,ideoloji,izm vs.. den almak şeklinde de olabilir. Bunların hepsi de şirk in çeşitlerindendir. Kur'an-ı Kerim bunların hepsine şirk demekte; şirkin, müşriklerin(şirk koşan) bu hususla ilgili sahnelerini gözler önüne sermektedir. Şirk sıfatını bunlardan yanlız birine tahsis etmemekte, gerek dünyada ve gerekse ahiretteki cezaları bakımından müşriklerin çeşitleri arasında hiç bir fark gözetmemektedir.

"Unutma o günü ki- onları hep birden toplayacağız; sonra da, Allah'a ortak koşanlara: Nerede boş yere davasını güttüğünüz ortaklarınız? diyeceğiz. Sonra onların mazeretleri, "Rabbimiz Allah hakkı için biz ortak koşanlar olmadık!" demekten başka bir şey olmadı. Gör ki, kendi aleyhlerine nasıl yalan söylediler ve (tanrı diye) uydurdukları şeyler kendilerinden nasıl kaybolup gitti!" (Enâm 22-23-24)

"Allah, kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz; bundan başkasını, (günahları) dilediği kimse için bağışlar. Allah'a ortak koşan kimse büyük bir günah (ile) iftira etmiş olur" (Nisa- 48)

"Allah, çekişip duran birçok ortakların sahip olduğu bir adam (köle) ile yalnız bir kişiye bağlı olan bir adamı misal olarak verir. Bu ikisi eşit midir? Hamd Allah'a mahsustur. Fakat onların çoğu bilmezler" (Zümer-29)

Bütün yaşam normlarınızın kaynağı tek olan, ortak kabul etmeyen, Allah a dayanmalıdır. Bunun bir bölümü Allah'a bir bölümü başka bir hayat düzenine ait se biliniz ki, Tevhid üzre değil Şirk üzresinizdir.

"Dikkat et, hâlis(Katışıksız,saf) din yalnız Allah'ındır. O'nu bırakıp kendilerine bir takım dostlar edinenler: Onlara, bizi sadece Allah'a yaklaştırsınlar diye kulluk ediyoruz, derler. Doğrusu Allah, ayrılığa düştükleri şeylerde aralarında hüküm verecektir. Şüphesiz Allah, yalancı ve inkârcı kimseyi doğru yola iletmez." (Zümer-3)

Ayrı ayrı mezheplere, tarikate , cemaate ,meşreblere sahip olsalarda müslümanım diyen her insanın bütün gün boyunca söyleyip durduğu bu sözler bu kadar aktüel ve popüler olmasna rağmen aynı derecede harekete geçirici ve ayağa kaldırıcı değildir. Bunun tek nedeni bu sözü (LÂ İLAHE İLLALLAH) ilk indiği günlerdeki tazeliği ile anlayamamış olduğumuzu söyleyebiliriz.

İlk indiği günlerdeki tazelik nasıldı. Bir Ebu Zer... Gizlene saklana Mekke'ye geliyor. Resulullah (s.a.v)'ı buluyor ve bana İslam 'ı anlat müslüman olacağım diyor. Ona sadece bu kelime söyleniyor. İşte İslam bu demektir deniliyor. Müşriklere(şirk koşan, Allah'a ortaklık) hitaben bağırmaya başlıyor. "Dinleyin beni... Ben Gıffar kabilesinden Ebu Zer'im. Sizin ilahlarınızı reddediyorum. En büyük Allah'tır. Siz ve putlarınız bir hiçsiniz...." Üzerine çullanıyorlar. Ebu Zer, kanlar içinde komalık oluyur. Burda Ebu Zer'in yaptığından ziyade bu kelimeden anladığı ve ona sözü öğreten kişinin verdiği ruh önemlidir. Nasıl bir söz ki kubul eden kişinin üzerindeki etkisi fırlayıp ayağa kalkarak şehrin meydanına koşmak oluyor. Zaptedilmez bir enerjiyle doluyor. İliklerine kadar devrim ateşiyle dopdolu hale geliyor. İşte 23 yılda dünyayı sarsan bir devrimin temelinde yatan ruh budur.

Bir çocuk, Ali... İlk duyduğunda bu sözü gidip babasına danışmak, onun iznini almak istiyor. Ancak sonradan düşünyor ki, müslüman olmak için izin almak gereksizdir. Nasıl bir sözdür ki, ilk kabullenen bir çocuktaki etkisi, korkarak endişeye kapılmak ve odasına çekilip kara kara düşünmek oluyor. Düşündüren, odalara kapattıran, ayağa kaldıran, haykırkan bir söz. Là ilahe illallah.

Bu durum onun zulme,haksızlığa, tuğyan'a(Azgın,taşkınlık yapan) karşı muhalefetçi, karşı koyucu, başkaldırıcı özelliğinden kaynaklanıyor. Bu söz insanlar tarafından kabullendiğinde daha ne hacc, ne zekat, ne örtünme emri, ne içki yasağı, ne ramazan hiç bir şey yoktu. İnsanlar sadece hayır demeye, başkaldırmaya çağrılıyordu.HAYIR dıyemeyen EVET diyemez.

Kelimedeki la ve illa sözleri başkaldırı ve boyun eğmenin ikisini de içermektedir. Müslüman lâ diyerek"başkaldıran insan" olurken illa diyerek te "evet Yanlız ca ve yanlızca Allah'a boyun eğen" insan olmaktadır. Böylece başkaldıyı kutsayan anarşizim ile boyun eğmeyi meslek haline getiren mazoşizm i de dışlamaktadır.

Bu kelime yani Kelime-i Tevhid (Lâ ilahe illallah) birleştirici teke indirici özelliğinden dolayıdır ki, çok kısa bir süre içerisinde bir topluluk başdöndürücü bir insanlık numunesi haline gelmiştir. Peygamber tümüyle ahlak olarak çökmüş, kız çocuklarını diri diri toprağa gömen, zenginin zayıfı ezdiği, haklının hakkını değil almak arayamadığı aşiret ve kabilelerin birbirleriyle kıyasıya çekiştiği bir cahili toplumu sadece bu kelime etrafında birleştirmiştir. O ne bir ahlak öğreticisi, ne aşiret,kabile taassubu güden bir önder, ne sabahtan akşama kadar namaz kılıp tesbih çeken ruhani bir lider dir. O bütün insanlık tarihi boyunca da tekrarlanan bir sünnetullah'ın son tekrarlayıcısı oldu. Bundan sonra bunu tekrarlamak bize düşüyor. Bu gün bölük bölük fırkalara ayrılmış her kesin kendisine İSLAM dediği, gayrısını da tevil ettiğini bu kelimeden başkası birleştirmeyecektir.

"İşte onun için sen (tevhide) dâvet et ve emrolunduğun gibi dosdoğru ol. Onların heveslerine uyma ve de ki: Ben Allah'ın indirdiği Kitab'a inandım ve aranızda adaleti gerçekleştirmekle emrolundum. Allah bizim de Rabbimiz, sizin de Rabbinizdir. Bizim işlediklerimiz bize, sizin işledikleriniz de sizedir. Aramızda tartışılabilecek bir konu yoktur. Allah hepimizi bir araya toplar, dönüş de O'nadır.(ŞURA -15)

Duvar daki yada kolunuzdaki saatinize bakın. birçok parçadan oluşmuş saatin herhangi bir parçasının yerine dikiş makinasıdan söküp çıkardığınız bir parçayı saate taksanız da saat artık zaman ı gösterme işlevini yerine getirmeyecektir, dikişde dikmeyecektir. Allah'a inansanız da ,hayatınızın bir bölümü O'nun, bir kısmını O'nun rızası dışındakilerle sürdürüyorsanız biliniz ki; dikiş makinasından sükülüp parçası değiştirilmiş saat gibisinizdir.

KÜFÜR

Örtmek veya şükrünü yerine getirmeyerek erişilen nimeti örtmek, nankörlük etmek. Bundan dolayı arapçada karanlığı ile her şeyi örttüğü için geceye kâfir (örten) denmiştir. Terim olarak küfür, imanın zıddı yani imansızlıktır. Başka bir deyişle Allah'ın varlığını ve birliğini, peygamberliği, Hz. Muhammed'in Allah katından getirdiği kesin olarak belli olan şeyleri inkâr etmektir. İslam dininde inanılması gereken şeylere inanmayan kimseye de gerçeği örttüğü için kâfir denir. Küfür için iman edilecek şeylerin tümüne inanmamak şart değildir. Bunlardan birine veya bir kısmına inanmamak da küfürdür.

Küfür kalben olduğu gibi söz ve davranışla da olabilir. Her hangi bir zorunluluk olmadığı halde diliyle insanı küfre götürecek bir söz söyleyen, inanılması gereken şeyleri küçümseyen onlarla alay eden yahut imanla bağdaşmayan işleri yapanlar da kâfir olur. Ancak ölüm tehdidi karşısında bulunan bir kimse gönlü imanla dolu olduğu halde canını kurtarmak için istemeyerek küfrü gerektiren bir söz söylerse dinden çıkmış olmaz (Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'an Dili, İstanbul 1960, c.1, s. 207-208; Asım Efendi Kamus Tercümesi, c.2, s. 662).

İslâm'ı terketmeye zorlananlar için tanınan ruhsat hakkında Kur'ân-ı Kerim'de şöyle buyurulur: "Allah'a imandan sonra, kalbi iman ile sabit ve mutmain iken küfre zorlananlar müstesna olmak üzere, kim ki Allah'ı tanımaz ve fakat göğsünü küfre açarsa, mutlaka onların üstüne Allah'tan bir gazap vardır. Onlar için çok büyük azap da vardır" (en-Nahl, 16/106). Bu âyetin iniş sebebi şudur: Mekke'de Kureyş müşrikleri, ashab-ı kiramdan Ammâr'ı, babası Yâsir'i ve annesi Sümeyye (r.anhüm)'ü İslâm'dan vazgeçirmeye zorluyorlardı. Onlar bunu kabul etmedikleri için, Sümeyye'yi iki deve arasına bağlayıp ayrı ayrı yönlere çekerek parçaladılar. Yâsir (r.a)'ı da çeşitli işkencelerle şehid ettiler. İşte İslâm'ın ilk şehidleri bunlardır. Ammâr, müşrikler tarafından kuyuya atıldı. Tam boğulacağı sırada onlara rıza göstermeye mecbur kaldı. Ve hayatını kurtardı. Birisi gelip, Hz. Peygamber'e Ammâr'ın dinden döndüğünü söyleyince, Rasûlüllah (s.a.s): "Hayır, Ammâr tepeden tırnağa imandır. İman onun etine ve kemiğine işlemiştir" diye buyurdu. Bu arada Ammâr, ağlıya ağlıya çıkageldi. Hz. Peygamber onun gözyaşlarını silerek: "Üzülme, yine seni zorlarlarsa dilinle onlara uymuş görün" buyurdu (İbn Kesir, Tefsîru'l-Kur'âni'l Azîm, İstanbul 1985, IV, 524 vd.; Elmalılı Hamdi Yazır, a.g.e., İstanbul 1936, IV, 3130, 3131).

İnsan yeryüzünde, yaratıcını tanımak, bilmek ve O'na kulluk etmek üzere yaratıldığı için, bu amaçtan uzaklaşarak, imandan mahrum olması ve küfür bataklığına düşmesi kendisi için bir şansızlıktır. Ölüm sırasında, kabir ve âhiret hayatında kendisi bakımından acı gerçeklerle karşılaşınca ikinci defa yeryüzüne çıkarılıp sınava tabi tutulmayı isteyecekse de, kendisine dünya yaşamı bir defaya mahsus olmak üzere verildiği için, bu isteği reddedilecektir (Ayrıntı için bk. "İman", "İnkâr" ve "Kâfir" maddeleri).

Hamdi YUSUFOĞLU

İman ve küfür meseleleri itikad konularının en önemlileridir. Çünkü bunlar, itikad konularındaki araştırmanın semeresi ve pratik yönüdür.
1. İman ve Küfür Konularının Önemi.
2. İmanla İlgili Meseleler ve Fırkaların Bu Konudaki İhtilafları.
3. Tekfir.
4. İman ve Küfür Konularındaki En Önemli Başvuru Kaynakları.

İman ve küfür konuları tüm din konularının en önemlileridir dersek, bu konularla ilgili dünyevî ve uhrevîhükümlerin çokluğu nedeniyle, mübalağa etmiş olmayız. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurur:
“Kötülükleri kazananlar, yoksa onları, iman edip salih amellerde bulunanlar gibi kılacağımızı, hayat ve ölümlerinin bir olacağını mı sandılar? Ne kötü hüküm veriyorlar.” (Casiye/21)
      Ahirette, varlıkların sonunun cennet ya da cehennem olması, iman ve küfre dayanır. Dünyada ise, bu konuyla ilgili hükümler pek çoktur. Bazılarını şöylece sıralayabiliriz:

1. Şer’î Siyasetle İlgili İşlerde:

Yani, herhangi bir ülkede idareciler ve mevcut yönetim sisteminin durumuyla ilgili konularda.
Çünkü bunlarla alakalı iman ve küfür hükümleri, Müslümanlar’ın sadece bir kısmının değil,genelinin üzerindeki etkileri açısından son derece önemlidir. Zira Allahu Teala, Müslüman yöneticiye itaat ve yardımı Müslümanlar üzerine vacip kılmış, buna karşın kafir yöneticiye itaat ve yardımı haram kılmıştır. Yöneticinin kafir olması durumunda, bu kimseyi görevinden indirmek vaciptir. Bu nedenle alimler,
“Hakim olan yöneticinin durumunu bilmek her Müslüman’a vaciptir” demişlerdir. Bugün -bir çok Müslüman ülkede olduğu gibi beşeri kanunlarla yönetilen ülkeler hakkında, her Müslüman’ın bilmesi gereken çok önemli hükümler söz konusudur. Böylece helak olacak bu apaçık bilgiden sonra helak olsun; yaşayacak olansa bu apaçık bilgiden sonra yaşasın.
    Söz konusu olan bu hükümlerden bazıları şunlardır: Bu ülkelerin yöneticileri, büyük küfür içerisinde olmalarından ötürü İslam dininden çıkmışlardır.
Bu ülkelerde hakimlik görevi yapanlar, büyük küfür işlemeleri nedeniyle kafir olmaktadırlar. Bu da, bu mesleği icra etmenin haramlığını gösterir. Bu yönetici ve hakimlerin küfrüne delil;
“Allah’ın indirdikleri ile hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir” ayet-i kerimesidir. Bu konuya bu bahsin sonunda, tekfir hususundaki hatalarla ilgili bölümde değinilecektir.
     Sekizinci bahsin dördüncü konusunda ise özel olarak, Allah’ın indirdiklerinden başkasıyla hükmetme konusu işlenerek, yukarıdaki ayetle delil getirme hususundaki bazı şüphelere red konusuna kısaca işaret edilecektir.
    Bu ülkelerdeki mahkemelere başvurarak hüküm istemek ve bu mahkemelerde çalışmak caiz değildir; gönül rızası ile bu mahkemelere başvurarak hüküm isteyen kimse de kafirdir.
    Bu ülkelerin, parlamento ve millet meclisi gibi, kanun yapma yetkisiyle donanmış kurumlarının üyeleri, Büyük küfür işlemiş olmaları nedeniyle kafirdirler.
     Çünkü bu kimseler, hem küfür içeren kanunlarla ameli caiz kılan,hem de yeni kanunlar çıkarıp yürürlüğe koyan kimselerdir.
Bu tür parlamentolara üye seçimine katılan kimseler, büyük küfür işlemeleri sebebiyle kafir olmaktadırlar. Çünkü onlar bu üyeleri seçmekle, onları Allah’tan başka rabler edinmekteler. Burada dikkate alınması gereken, isim değil, bu isimle tanımlanandır.
    Aynı şekilde; bu seçimlere davet eden yahut insanları seçimlere katılmaya teşvik eden herkes bundan ötürü kafir olur.
Parlamento üyelerinin küfrüne delil: Şu ayet-i kerimelerdir."

“Onların, Allah’ın izin vermediği şeyi Din’de kendilerine şeriat kılan ortakları mı vardır?”
“Onlar hahamlarını ve rahiplerini Allah’tan başka rabler edindiler” (et-Tevbe/31).

    Müfessirler bu ayetlerde geçen Rububiyyet kavramının Allah dışında hüküm koyma anlamında olduğu hususunda ihtilaf etmemişlerdir.
     Parlamento üyelerine gelince, onlar teşri’ yani kanun ve hüküm koyma konusunda Allah’la çekişerek rablık ilan eder konumdadırlar. Onları seçenler ise, onları Allah dışında rabler edinmiş olmaktadırlar.
     Bu konuyla ilgili fetvalarda geçtiği gibi, söz konusu ülkelerin yönetimini üstlenmeleri yahut bu görevlerine devam etmeleri için bu yöneticilere biat etmek haramdır.
Çünkü bu biatta küfrün devamını isteme söz konusudur. Kim böyle bir şey isterse küfre düşmüş olur.
Bu küfrî pozisyonların koruyucusu durumunda olan askerler de büyük küfür işlemeleri nedeniyle kafir olmaktadırlar. Zira bu askerler tağut yolunda savaşmaktalar.
Nitekim Allahu Teala, “Küfredenler tağut yolunda savaşırlar”
   Burada, yolunda savaşılan tağut, anayasalar ve beşeri kanunlarda şekillenen hüküm koyma tağutu ve bu hükümlerle yöneten idarecilerdir. Allahu Teala,

"Tağuttan hüküm almak isterler” (4-en-Nisa:60)

buyurmaktadır. Allah dışında kendisinden hüküm istenen her şey tağuttur ve bu hükme girer.
Aynı şekilde, kafir rejimlerin koruyucusu olan askerler gibi, onları savaşarak savunanlar ya da bazı gazeteciler, yayıncılar ve hocalar gibi, sözlü olarak savunanlar da, yukarıdaki hükme girerler.
Bu nedenle, kafir rejimlerin ordularında hizmet vermek haramdır.
Bu meselenin hükmüne dair bilgiler inşaallah bu bahsin sonunda, “er-Risaletu’l-îmaniyye Fi’l-Muvalat” isimli kitaba yaptığımız tenkit içerisinde gelecektir.
      Bir Müslüman’ın bu devletlerin yöneticilerine itaat etmesi ve onların kanunlarına uyması gerekmez. Bilakis şu iki şarta uyduğu taktirde dilediği gibi muhalefet etmesi caizdir:
Şer’an caiz olmayan hiçbir şey yapmamak ve hiçbir Müslüman’a eziyet ve zulüm etmemek.
     Küfür teşkil eden kanunlarla yönetilen ülkeler, daha önce buralarda şeriat egemen olmuş olup, sonradan kafirlerin kanunları yürürlüğe girmiş olsa ve o ülkede halen Müslümanlar ikamet ediyor olsalar dahi buralar sonradan küfür diyarı haline gelmiş olan ülkelerdir.
    İnşaallah bu bölümün sonunda diyarla ilgili hükümler gelecektir. Biz burada meselenin ayrıntıları üzerinde durmadık. Amacımız iman ve küfür ile ilgili hükümleri bilmenin her Müslüman için önemli olduğunu açıklamaktır. Burada ise, bu hükümlerin şer’i siyasetle ilgili olanlarını zikrettik.
İman ve küfür konularıyla ilgili dünyevi hükümlerden bahsetmeye devam edelim.
     Velayetle ilgili bazı Hükümler: Kafirin mü’mine velayeti birçok yönden batıldır: Müslümanlara vali, hakim yahut kâdı olması caiz değildir. Aynı şekilde, bir kafir Namaz için imam olamaz, çünkü, kafirin namazı batıldır
   Durumu bilerek arkasında namaz kılan kimsenin ise namazı geçersizdir. Kafir kimse, nikahta Müslüman bir kadının velisi olamadığı gibi, ebedî olarak mahremi olmasını gerektiren bir yakınlığa sahip olsa da, onun mahremi sayılmaz. Kafir, Müslüman’ın malının sorumluluğunu üstlenemez; kimsesi olmayan çocuk, bir kafirin sorumluluğuna bırakılamaz.
        Bunlar dışında velayetin birçok çeşitleri vardır.

3 . Nikahla İlgili Bazı Hükümler:
    Kafir kimsenin -namazı terkeden kimse ve dine hakaret eden kimse gibi mürtedler de buna dahildir- Müslüman bir kadınla nikahlanması haramdır, Müslüman bir kadının nikahında ona veli de olamaz.
Eğer Müslüman iken nikahlanıp, sonradan mürted olursa, nikahı fasit olur. Eşi ile beraberliklerinin devam etmesi durumunda ise zina meydana gelecektir.
    Günümüzdeki durum, bu hükümlerle değerlendirildiğinde, erkek ya da kadının nikahtan önce ya da sonra irtidad etmesi nedeniyle, birçok nikahın batıl ve fasid olduğu ve böylece nikahın gerektirdiği şeylerin caizliğinin ortadan kalktığı görülecektir. Bu ise tehlikeli bir durumdur.

4. Mirasla İlgili Bazı Hükümler:
     Din farklılığı miras bırakmaya ve miras almaya engeldir. Ancak İbn Teymiyye bu konuda muhalefet ederek Müslüman’ın, kafir olan yakınından miras almasını caiz görmüş, İbnu’l- Kayyım da bu görüşünde Ona tabi olmuştur. İbnu’l-Kayyım, “Ahkamu Ehli’z-Zimme” adlı kitabı 2/462 ve sonrasında bu görüşü zikrederek uzunca savunmuştur.
     Bu görüş, karşı çıkılması mümkün olmayan salim, sarih ve sahih nasslara aykırı olması nedeniyle hatalıdır ve kabul edilemez.
Onlar bazı sahabelerin sözleriyle delil getirmişlerdir. Ancak Allah ve Rasulü’nün sözü karşısında başka hiç kimsenin sözünün değeri yoktur.

5 . Kan ve Malın Korunması ile İlgili Bazı Hükümler:

Kan ve malın güvence altında olması, ya iman, ya da eman ile gerçekleşir. İmandan maksat dış davranışlarla belirlenen hükmî islamdır.
       Eman ise iki türlüdür: Belli bir vakitle kayıtlı olan eman. Bu, eman isteyip kendisine daru’l-İslamda sürekli kalması için değil, sadece buraya girmesi için izin verilen kimse içindir.
Sürekli olan eman ise; zimmet akdinin şartlarına bağlı kalmak kaydı ile,daru’l-islamda sürekli İkamet edebilen zımmî içindir.
Emanın bu her iki türü de sadece aslî (hiç Müslüman olmamış)
Mürted içinse hiçbir şekilde eman yoktur. Kendisine eman verilmeyen aslî kafir ya da mürtedin kanı ve malı hederdir. Eğer bir kimse dini bilinmeyen bir şahsı kasden öldürür, sonra da öldürülenin kanı ve malı güvence altında olmayan bir kafir ya da mürted olduğu anlaşılırsa öldüren kimse için ne kısas ne de diyet gerekmez.

Bu dünyevi yargıda böyledir. Ancak dini açısından, öldürülen kimsenin Müslüman olma ihtimali bulunduğu halde kasden öldürülmesi sebebiyle günahkar olup olmama hususunda görüş ayrılığı vardır. Ancak eğer hata ile öldürülmüşse, ne diyet, ne de keffaret gerekmez.

6. Cenaze ile İlgili Bazı Hükümler:
     Kafir yahut mürted yıkanmaz, namazı kılınmaz, Müslümanlar’ın yanına defnedilmez.
Bir Müslüman’ın -her ne kadar kafirin cenazesinin arkasından gitmesi caizse de- gömme esnasında onun kabri başında durması veya ona mağfiret dilemesi caiz değildir.
     Hayatlarında ve ölümlerinde kafirlerden beraeti tam olarak yerine getirmenin gereği budur.
Allahu Teala şöyle buyurur: “Onlardan ölen kimsenin namazını kesinlikle kılma, mezarı başında durma. Çünkü onlar Allah ve Rasul’üne karşı küfürde bulundular ve fasıklar olarak öldüler”
“Kendileri için, onların cehennemlik oldukları açıklığa kavuştuktan sonra yakınları dahi olsa- müşrikler için mağfiret dilemeleri peygambere ve iman edenlere yakışmaz” (9et-Tevbe/113).

7 . Dostluk ve Düşmanlık (Vela ve Bera) ile ilgili Hükümler:

Mü’min kimse ile imanı miktarınca dostlukta bulunmak vaciptir. Kafirle ise, dostlukta bulunmak haram, ondan beraet etmek vaciptir. Mü’minin, Allah için kafire buğz etmesi, mümkün olduğu kadar ona düşmanlık göstermesi de vaciptir.
Müslümanlara zarar verecek bir hususta kafire yardımda bulunulmaz. Hatta kafir kimse, Müslümanlarla anlaşmalı ise yahut zımmî ise, zulmetmeksizin onun hareket alanını sınırlı tutmak gerekir.

8 . Hicret İle İlgili Hükümler:
Bunlar da iman ve küfür ile ilgili hükümlere dayanır. Mü’minin, dinini kafirlerin fitnelerinden kurtarabilmek için, onların topluluğunun sayısını artırmamak ve herhangi bir Müslümana karşı onlara yardım etmemek için, imkan bulduğu taktirde kafirler arasından ayrılarak hicret etmesi vaciptir.

9 . Cihadla İlgili Hükümler:
Buna bağlı olarak, esirlere muamele, ganimetler, fey, cizye ve harac ile ilgili hükümlerin tamamı iman ve küfre dayanır.

10 . Diyarla İlgili Hükümler:

Bu hükümler de iman ve küfre dayanır. Bir Müslüman’ın daru’l-küfre gitmesi, ancak ihtiyaç durumunda caizdir. Böyle bir beldede ikamet ise sadece zaruret sebebiyle caiz olabilir.
Kafirin daru’l-islama girmesinin sadece anlaşma ile, orada ikamet edebilmesinin ise, cizye vermek suretiyle caiz olması gibi. Bir de, kafirlerin ikamet etmesinin caiz olmadığı yerleşim bölgeleri vardır ki, burası Arap Yarımadası’dır.
    Yine, kafirlerin girmesinin dahi yasak olduğu yerleşim yerleri vardır, buralar da harem bölgesidir.

11 . Yargı İle İlgili Hükümlerden Bazıları:
Aslen, kafirin Müslüman’a şahitliği geçerli değildir. Daha önce ise, kafirin Müslümanlar’ın meselelerinde hüküm veren kâdı olmasının haram olduğunu velayetle ilgili hükümler arasında zikretmiştik.
Fıkıh kitaplarının çeşitli bablarında geçen iman ve küfre bağlı bu hükümleri gereğince incelediğimizde, bu konularla ilgili gerçekten çok miktarda hükümler olduğunu görürüz.Örneğin, kafirlerin kullandığı kapların hükmü, kestikleriyle ilgili hükümler, kafirlerle alış veriş, kiralama gibi mali ilişkilerle ilgili hükümler vardır.
       Bu konu oldukça geniş olduğu için, biz burada sadece bu örneklerle yetiniyoruz.
Allahu Teala yarattıklarını iki guruba ayırmış ve şöyle buyurmuştur: “Sizi yaratan Odur. Sizden bir kısmınız kafir bir kısmınız mü’mindir”
Allah Subhanehu bu iki gurubu dünyada da ahirette de eşit tutmamıştır:
“Müslümanları, suçlu-günahkarlarla bir tutar mıyız? Size ne oluyor? Nasıl :hüküm veriyorsunuz?”
“İman eden kimse fasık olan gibi olur mu? Bunlar eşit olmazlar” “Cehennemlik olanlarla cennetlik olanlar bir olmazlar. Cennetlik olanlar; işte kurtuluşa erenler bunlardır”
       Buna göre, bu iki gurubu eşit tutmak Allah’ın şeriatına aykırıdır. İşte bu çirkin günah beşerî ve cahilî anayasalar tarafından üstlenilmiştir. Bu anayasalar, tüm vatandaşların kanun önünde eşit olmalarını öngörürler. Hak ve görevler hususunda akideden ötürü gerekli olan ayırımı yapmazlar. Bu ayırımın gözetilmeyerek ihmal edilmesi ise, Müslümanlar’ın dinlerinde ve dünyalarında büyük fesatlara yol açar. Bu durumdan faydalananlar ise sadece kafirlerdir.

         Günümüzde durum bundan ibarettir. Müslümanlar’ın dininde tahrif, dünyalarında yıkım; kafirler içinse üstün bir konum... insanların, mü’min ve kafir olarak iki grup halinde ayrılabilmeleri, iman ve küfür hükümlerinin gereğince amel etmeye bağlıdır. İşte bu ayırım,
   Allah yolunda cihadın anahtarı ve ön şartıdır. Kafirlerin güçlerinin yok edilmesi ve alçaltılmaları nasıl cihada bağlı ise, İslam Ümmeti’nin varlığı ve şerefi de cihada bağlıdır.
Ayet-i kerimede de belirtildiği üzere insanların bu şekilde ayrılmaları Allah tarafından da sevilen bir durumdur: “Allah, temiz olanı, pis olandan ayırt edinceye kadar mü’minleri sizin üzerinde bulunduğunuz durumda bırakacak değildir...” (3-Âl-i İmran/179)
        Bu, Allah’ın murdar olanı, temiz olandan ayırması, murdarları üst üste koyup hepsini yığarak cehenneme atması içindir. İşte bunlar hüsrana uğrayanlardır”
Bu ayırımın oluşmasını sağlayacak olan şey, iman ve küfür ile ilgili hükümler gereğince amel etmektir. İnsanlar hakkında şahitlik etmek ise, Allahu Teala tarafından sevilen bir tutumdur:
"Böylece biz sizi, insanlar üzerine şahit olmanız için, Peygamber’in de sizin üzerinize bir şahit olması için, vasat bir ümmet kıldık”
          Tüm bu gerçeklerden habersiz olmak, Allah Subhanehu’nun dininden, Onun sevdiği ve razı olduğu şeylerden habersiz olmaktan kaynaklanmaktadır. Öyleyse, bir kimse nasıl olur da Sapmaktan kurtulmak ancak bundan kaçınmakla mümkün olabilir” iddiasıyla, insanları iman ve küfür konularında konuşmaktan alıkoyabilir? Ve nasıl olur da, özellikle İslam davetçisi olduğunu söyleyen bazı kimseler bunu yapabilirler? Bunun altında yatan sebep, Allah’ın dinini bilmemek ve iman noksanlığından başka ne olabilir?
           Bugün İslam daveti ve İslam cemaatlerinin liderliği için öne atılan kimseler, tıpkı Rasulullah’ın Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in tarif ettiği kimseler gibidirler: :

“İnsanlar, birtakım cahil liderler edinirler; onlara soru sorarlar ve onlar da bilgisizce fetva verirler. Hem saparlar hem de saptırırlar.”
    Mü’min ile kafirin arasını ayırmayan ya da bu ayırımı yapmaktan alıkoyan kimseler, Allah’ın dinine yardım etmekten ya da basiret üzere O dine davet etmekten çok uzaktırlar.
Mü’min-kafir ayırımı yapmak ve her birisine şeriatın gerektirdiği şekilde muamelede bulunmak sadece fertlerin akıbeti üzerinde değil, bundan daha fazla, halkların ve devletlerin akıbetleri üzerinde etkilidir.
       "Ülkelerinde, Müslümanlar ve İslam Şeriatı ile hükmetmenin arasını ayıranlar, destekçileri olan sapık hocalar ve prof.lar tarafından ‘Müslüman yöneticiler’ olarak nitelendirilen; kendilerini ve bu yöneticileri Müslüman sanan askerler tarafından korunan kafir yöneticilerden başkaları değildir. Bu duruma götüren sebep ise; senelerce kasıtlı olarak cahil bırakma ve sistemli olarak uygulanan saptırma politikalarından başka bir şey değildir.
    Bu konuda, yani iman-küfür ve mü’min ile kafirin arasını ayırma konularında Müslümanlar’ın çoğunluğunu düşünmekten alıkoyan, hatta onları bu konuda çok yönlü bir cahilliğe iten onların gerçeğe aykırı düşen itikadları ve bu itikad neticesinde kafir yöneticileri Müslüman; muttakî davetçileri ve mücahid Müslümanları ise sapık Hariciler olarak görür hale gelmeleridir. Böylelikle davet hayattan uzaklaştırılmakta ve davetçiler de zulüm ve işkence gören garipler olarak kalmaktalar.
Günümüzde birçok Müslüman ülkenin durumu budur.
Bu nedenle alimlerin, ‘her Müslüman’ın, yöneticisinin durumunu bilmesi vaciptir’ demeleri birçok hükmün buna bağlı olmasından ötürü garip karşılanmamalıdır.
        Kafir-Müslüman ayırımının kasden ihmal edilmesi ve Müslümanları bundan alıkoymaktan amaç; onların gerçek düşmanlarının ülke içinde kafir yöneticiler, ülke dışında isuluslar arası kafir güçler olduğunu bilmelerini engellemektir.
Bunu yaparak Müslümanları içerideki ve dışarıdaki düşmanlarıyla cihaddan alıkoymaktadırlar.
Oysa Müslüman ümmetin varlığı ve şerefi ancak cihadla mümkündür.

Cihad iptal olunduğunda, Müslümanlar’ın dinleri bozulacak, dünyaları yıkıma uğrayacak ve kafirler yeryüzünde fesadla üstünlük elde edeceklerdir.
Geçmiş zamanlarda olduğu gibi, günümüzde olan da budur.
Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu hususa şöyle dikkat çekiyor: “Faizle alış-veriş yaptığınız zaman, öküzlerin peşine düşüp, ekip biçmekle yetindiğiniz ve cihadı terk ettiğiniz zaman Allah size öyle bir zillet verir ki; dininize dönene dek o zilleti üzerinizden kaldırmaz.”
Öküzün kuyruğuna tabi olma ve ekip biçmekle yetinip mutlu olma, dünyaya meyletmeye ve bunun sonucu olarak da cihadı terk etmeye delalet eder. Bunların hepsi zillete götürür ve bu sebepleri kaldırmakla da zillet kalkar.
     Tüm bu bahsettiklerimiz, iman ve küfür konularının önemi hakkındadır.
İbn Teymiyye bu konuda şöyle der: “Bil ki; tekfîr ve tefsîk (fısk ile itham) konuları, ‘isimler ve hükümler’ ile ilgili konulardır. Ahirette karşılaşılacak müjde (va’d) ve tehdit (vaîd) konuları alakalıdır.
   Dünyadaki dostluk ve düşmanlık, savaşma, can ve malın korunması vb. başka konular da bunlarla ilgilidir. Allah Subhanehu cenneti mü’minlere vacip, kafirlere haram kılmıştır. Bunlar her zaman ve her mekanda geçerli olan külli hükümlerdendir” Başka bir yerde şöyle der: “İmanın tanımında hata, başka herhangi bir tanımdaki hataya benzemez. Çünkü dünya ve ahiretle ilgili hükümler iman, islam, küfür ve nifakın tanımlanması ile alakalıdır.”

      Yine; İman ve küfür kavramlarından başka kendisiile saadetve şekavet, medh (övgü) ve zem (kötüleme), sevap ve cezanın bu derece alakalı olduğu başka bir kavram yoktur. Bu nedenle bu temel konular, “İsimler (kavramlar) ve hükümlerle ilgili konular” olarak isimlendirilir” der.
İbn Receb el-Hanbelî şöyle der: “Bu meseleler, yani iman, islam, küfr ve nifak konuları büyük öneme sahip konulardır. Allah Azze ve Celle, saadet ve şekaveti, cennet ya da cehennemi hak etmeyi bu kavramlara bağlamıştır. Bu kavramlarla ilgili ihtilaf, bu ümmetin düştüğü ilk ihtilaftır.”
      Rahimehullah, şer ve fesad yolunu kapama (sedd-i zerîa) ile ilgili olarak, şeriatın getirmiş olduğu hükümlerden bahsederek şu örnekleri verir: “Ehl-i zimmete koşulan şartlar, onları Müslümanlardan ayırt etmeye yönelik şeyler içerir. Bunlar giyimde, saç şeklinde, binekte ve diğer şeylerdedir.”
     İman ve küfür konularını inceledikten sonra elde ettiğimiz sonuç özetle şudur: Her birisine Allah’ın şeriatına göre hak ettiği şekilde muamele edebilmek için, mü’mini kafirden ayırmak her Müslüman’a vaciptir. Ayrıca, kafirin ya da mürtedin, kendisinin kafir olduğunu bilmesi onun yararınadır. Böylece tevbe etmek ve yeniden İslam’a dönmek için acele eder.
     Bu da kendisi için dünyada da ahirette de hayra sebeptir. Aksi taktirde hakkı gizlemek ve dinin erkanını yıkmış olmakla birlikte, bu konulara girmenin iyi bir sonuç getirmeyeceği bahanesiyle kafirin kendisi hakkındaki hükmü gizlemek, ona kafir ya da mürted olduğunu bildirmemek; böylece küfrünü bildiği taktirde tevbe etme fırsatına sahip olacak olan kafiri tevbe etme fırsatından yoksun bırakmak ona karşı yapılmış bir zulüm ve aldatma olacaktır.
    Oysa, kafirlerin çoğunun durumu şu ayette bildirildiği gibidir: “Kendilerinin güzel işler yaptıklarını sandıkları halde, dünya hayatındaki çabaları boşa gidenler...”

www.saadetyolu.com

TEFEKKÜR VE SAADET MEVSİMİ Ahmet ZİYA

Allah’u Azimüşşan biz kullarına bazı özel zamanlar ihsan etmiştir. Kur’an-ı Kerim’de bazı zamanlar üzerine yemin edilmiş, bazı günlerin, gecelerin ve ayların hususiyetine işaret edilmiştir. İşaret edilen bu özel zamanların en önemlilerinden biri de Ramazan-ı Şerif’tir. Bakara Suresi’nin 185. ayetinde Allah Teala: “Ramazan ayı öyle bir aydır ki, Kur’an-ı Kerim onda indirilmiştir. (O Kur’an ki) insanlara hidayettir. Doğru yolun, hak ve batılı ayırdeden hükümlerin açık delilleri ondadır.” buyurmaktadır.

Ayet-i Kerime ile dikkatler insanlığa hidayet kaynağı olan Kur’an-ı Kerim’e yöneltilmektedir. İlahi bir emirle bu ayı oruçlu olarak geçiren mü’minler yememek ve içmemek suretiyle nefislerini teskin etmekte, kötü söz konuşmamakla dillerini temizlemekte, kötü işleri bırakmakla yaşantılarını tezyin etmektedirler. Böylece diğer zamanlara göre daha duru bir hale gelen insan bir iç muhasebeye ve kapsamlı bir tefekküre hazırlanmış olur. Zira Mevlana’ya göre âlemde her hüner fikirle kaim olur. Evler, köşkler, şehirler, dağlar, sahralar, nehirler hep fikirden meydana gelir. Denizdeki balığın denizin vücuduyla yaşadığı gibi yer de, deniz de güneş de, gök de fikirle diri bulunur.

Kâinatı, yaratılışı, imanını ve amelini tefekkür ederek kendisini dirileştiren insan arınmış ve tazelenmiş olarak Ramazan-ı Şerif’i lâyık-ı vechile ihya etmiş olur. Ancak o zaman Ramazan ayında tutulan oruç bir kalkan vazifesini görür.

İlâhî hikmetler mucibince Ramazan ayı içinde gizlenmiş olan Kadir Gecesi de yukarıda sözünü ettiğimiz müstesna zamanlardandır. Yüce Rabbimiz Kadir Suresi’nde şöyle buyurmuşlardır: “Şüphesiz biz o Kur’an’ı Kadir Gecesi’nde indirdik. Kadir Gecesi’nin şeref ve faziletini bildiren nedir? Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. O gecede Melekler ve Ruh (Cebrail), Rablerinin izniyle her iş için (yeryüzüne) inerler. O gece tan yeri ağarıncaya kadar bir selam ve kurtuluş gecesidir.”

Meleklerin tan yeri ağarıncaya kadar yeryüzünde ibadet edeni, Allah’a dua edeni aradıkları bu gecede Kur’an’a uzak kalmak büyük bir kayıptır. Zira Kadir Gecesi tevbelerin kabul edildiği, ilâhî mağfiretin mü’minlere oluk oluk aktığı, nefsin kusur ve maraz-lardan uzaklaştığı bir kurtuluş gecesidir.

Bu geceyi ve bu gecenin içinde saklı olduğu Ramazan ayını mucibince ta’atle ve tefekkürle ihyâ eden mü’minler Kur’an’a göre amel etmiş, saadetlerin en güzeline kavuşmuş ve Allah’ın indinde yükselmiş olacaklardır. Zira Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmaktadır: “Allah’u Azimüşşan Kur’an’la amel eden kavimleri yükseltir ve O’nun izinden gitmeyenleri de alçaltır, zelil eder.” (Müslim, Riyazüs Salihin Terc. c. 2 s. 341)

Riyazüs'Salihin'den Hadisler

AMELLER NİYETLERE GÖRE DEĞERLENDİRİLİR

Mü'minlerin emiri Ebu Hafs Ömer İbni Hattab (r.a.), Rasülullah (sav)'i şöyle buyururken dinledim. dedi.

"Yapılan işler niyetlere göre değerlendirilir. Herkes yaptığı işin karşılığını niyetine göre alır. Kimin niyeti Allah'a ve Rasülü'ne varmak, onlara hicret etmekse, eline geçecek sevap da Allah'a ve Rasûlü'ne hicret sevabıdır. Kim de elde edeceği bir dünyalığa veya evleneceği bir kadına kavuşmak için yola çıkmışsa, onun hicreti de hicret ettiği şeye göre değerlenir."

Buhârî, Bed'ül-vahy 1, İmân 41, Nikâh 5, Menâkıbu'l-ensâr 45, İtk 6, Eymân 23, Hiyel 1; Müslim, İmâret 155. Ayrıca bk. Ebû Dâvûd 11; Tirmizî, Fezâilü'l-cihâd 16; Nesâû, Tahâret 60, Talâk 24,Eymân 19; İbni Mâce, Zühd 26.

AÇIKLAMALAR

"Yapılan işler niyetlere göre değerlendirilir" hadisi, insanın kazanacağı sevap ve günahlar ile yakından ilgili ve son derece önemlidir. Ahmed İbni Hanbel, Ebû Dâvûd, Tirmizî, Dârekutnî gibi büyük alimler, bu hadisle, İslamiyet'in üçte birini anlamanın mümkün olduğunu söylemişlerdir. İmam Şafiî, bu hadisin yetmiş ayrı konuyla ilgisi bulunduğunu, bu sebeple de onu din ilminin yarısı saymak gerektiğini belirtmiştir. İmam Buhârî ise, kitap yazanlara bir nasihatte bulunarak, eserlerine bu hadisle başlamalarını tavsiye etmiştir.

Şimdi niyetin ne olduğunu görelim:

Niyet, bir işi Allah rızası için yapmayı kalpten geçirmektir.

İş ya kalble, ya dille veya diğer organlarla yapılır.

Kalbimizle yaptığımız işler, niyet ve düşüncelerimizdir.

Dilimizle yaptıklarımız konuşmalarımızdır.

Organlarımızla yaptığımız işler de fiil ve davranışlarımızdır. Sözler ve davranışlar çoğu zaman niyete bağlı olduğu için, iyi niyet bazen başlı başına bir ibadet olur.

Ameller yâni yapılan işler niyete göre değer kazanır sözü, çoğu zaman organlarımızla yaptığımız işleri kapsar. Yoldaki bir taşı, insanlara zarar vermesin düşüncesiyle ve sevap kazanmak ümidiyle kaldırıp atmak bir ibadet sayılır. Birinin malını meşrû olmayan yollardan elde etmeye karar vermişken, Allah korkusuyla bu düşünceden vazgeçmek de aynı şekilde sevap kazanmaya vesile olur.

Kalbden geçen düşünceler, iyi niyete dayandığı zaman Allah katında değer kazanır. Bu esnada kalbin uyanık ve şuurlu olması gerekir.

Dil bir şeye niyet ederken kalb bu düşünceye katılmazsa, niyet makbul olmaz. Allah Teala bizim şeklimize, kalıbımıza değil, kalplerimize bakar, niyetlerimize değe verir.

Abdullah İbni Ömer'in âlim ve zâhid oğlu Medine'nin yedi fakihinden biri olan Sâlim, halife Ömer İbni Abdülazîz'e yazdığı mektupta şöyle demişti:

"Şunu iyi bil ki, Allah Teala'nın kuluna yardımı, kulun niyeti kadardır. Kimin niyeti tam olursa, Allah'ın ona yardımı da tam olur. Niyeti ne kadar azalırsa, Allah'ın yardımı da o kadar azalır."

Herkesin yaptığı işin karşılığını niyetine göre alması şu gerçeği vurguluyor: Yapılan bir ibadet ve herkesin takdirini kazanan bir hizmet görünüş bakımından kusursuz olabilir: ancak o ibadet ve güzel hizmetin samimi bir niyetle ve sadece Allah'ın rızasını kazanmak veya hem Allah rızasını hem de insanların takdirini kazanmak düşüncesiyle yapılan ibadet ve hizmetlerin Allah katında hiçbir kıymeti yoktur. Yapılan işleri Allah katında değerli kılan bizim ihlâs ve samimiyetimiz, yani o işleri sadece Allah rızası için yapmış olmamızdır. Mesela insanlar beni görsün ve takdir etsin diye namaz kılmak, zekât vermek şirk derecesinde büyük bir günahtır. Fakat gösterişi aklından geçirmeyen bir mü'minin, başkalarını o ibadeti yapmaya teşvik etmek niyetiyle herkesin göreceği bir yerde namaz kılıp zekât vermesi faziletli bir davranıştır. Böyle bir mü'min hem görevini yapmış hem de iyi niyetinden dolayı ayrıca sevap kazanmış olur.

İyi niyete dayanmayan, sadece gösteriş için yapılan ibadetlerin ve güzel davranışların Allah katında hiçbir değeri bulunmadığını Peygamber Efendimiz ibretli bir misâlle ortaya koymuştur. Bir hadîs-i şerife göre kıyamet gününde ilk defa bir şehid hakkında hüküm verilecek. Allah Teâlâ ona ne yaptığını sorduğunda:

- Senin uğrunda çarpıştım, şehid edildim, diyecek. Fakat, Cenâb-ı Hak ona:

- Yalan söyledin. Sana cesur adam desinler diye çarpıştın, buyuracak ve o adam yüz üstü sürüklenerek cehenneme atılacak.

Daha sonra ilim öğrenip öğreten ve Kur'an okuyan bir kimse getirilecek. Ona da ne yaptığı sorulacak.

-İlmi öğrendim ve öğrettim. Senin rızanı kazanmak için Kur'an okudum, diyecek. Allah Teâlâ:

- Yalan söyledin. İlmi, sana âlim desinler diye öğrendin. Kur'an'ı ise, güzel okuyor desinler diye okudun. Nitekim öyle de denildi, buyuracak. O adam da yüz üstü sürüklenerek cehenneme atılacak.

Hadîs-i şerifin devamında zengin bir kimsenin huzura getirileceği, onun da malını Allah rızası için harcadığını söyleyeceği, ona, "cömert adam" desinler diye malını sarf ettiği söyleneceği ve diğerleri gibi onun da cehenneme atılacağı bildirilmektedir. (Müslim, İmâre 152)

Bu niyet hadisinden şöyle bir sonuç da çıkmaktadır:

Aslında ibadet olmayan bazı işler, iyi niyetle yapıldığı takdirde ibadete dönüşebilir. Meselâ yemek yiyen kimse, bu gıdalardan elde edeceği kuvvetle ibadet edeceğini düşünürse, yemek yerken bile sevap kazanmış olur. Normal ticaretini yapan kimse, işini en iyi şekilde yaparak insanlara hizmet etmeyi, onları aldatmamayı düşünürse, hem para hem de sevap kazanabilir.

Hadîs-i şerîfimizde "Kimin niyeti Allah'a ve Rasûlü'ne varmak, onlara hicret etmekse, eline geçecek sevap ta Allah'a ve Resûlü'ne hicret sevabıdır." buyuruluyor. Hicret, bir şeyi terketmek demektir. Allah Teâlâ'nın yasak ettiği şeyleri terk edip yapmamak da genel manada hicret sayılmaktadır. Bu sebeple Peygamber Efendimiz:

"Muhacir, Allah'ın yasakladığı şeyleri bırakan kimsedir" buyurur. (Buhari, İman 4,5, Rikak 26; Müslim, İman 64-65. Ayrıca bk. Ebu Davud, Cihad 2; Tirmizi, Kıyamet 52, İman 12; Nesai, İman 8, 9, 11.)

Hadiste sözü edilen hicretten maksat, kâfirlerin elinde bulunan vatın bırakıp İslam yurduna göçmek demektir. Hz. Peygamber ile ashabı, Mekke'den Medine'ye bu maksatla göçmüşlerdir. Resûl-i Ekrem (sav)'in söylemek istediği şudur:

Bir adam hicret ederken dünyevî bir çıkar düşünmemiş, sadece Allah'ın rızısını kazanmayı ve Rasülullah'ı hoşnut etmeyi hedef almışsa, hicreti makbûl olmuştur; Allah ve Rasûlü'ne hicret etme sevabını elde etmiştir. Kim de hicret ediyor görünse bile, aslında bir dünyalık elde etme veya bir kadınla evlenme arzusuyla yola çıkmışsa, onun hicreti makbul sayılmaz ve hiçbir sevap kazanamaz. Bu gerçeği Allah Teâlâ şöyle belirtmiştir:

"Kim ahiret kazancını istiyorsa, onun kazancını çoğaltırız. Dünya kazancını isteyene de dünyalık veririz; ama onun âhirette bir nasibi olmaz." (Şûrâ sûresi (42), 20)

Bu hadîs-i şerîfin söylenmesine şöyle bir olayın sebep olduğu anlatılır.

Sahâbîlerden biri, Ümmü Kays adlı bir hanımla evlenmek ister. Fakat o günlerde Ümmü Kays Medine'ye hicret etmeyi düşünmektedir. Kendisiyle evlenmek isteyen sahâbîye, niyeti ciddî ise Medine'ye hicret etmeyi ve orada evlenmeyi teklif eder. Mekke'deki kurulu düzenini terketmeyi henüz düşünmeyen o sahâbî Ümmü Kays'la evlenmek arzusuyla Medine'ye hicret etmek zorunda kılır. Bu durumu bilen sahâbîler, Ümmü Kays'ın muhâciri anlamındı "Muhâciru Ümmü Kays" diye takıldıkları o zâtın, hicret sevabı kazanıp kazanmadığını tartışmaya başlarlar. İşte o zaman Peygamber Efendimiz, bu hadîs-i şerîfle meseleye açıklık getirerek herkesin niyetine göre sevap kazanacağını belirtir.

HADİSTEN ÖĞRENDİKLERİMİZ:

Yapılan işlerden sevap kazanabilmek için o işlere iyi niyetle başlamak gerekir.
Niyetin kalben yapılması önemli olduğu için, bunu ayrıca dille söylemek şart değildir.
Allah rızası gözetilmeden yapılan işlerden sevap kazanılamaz.
İnsan göründüğü gibi olmalı, dünyevî bir çıkar için dini kullanmamalıdır.
İhlâs, niyet sağlamlığı demektir.

MUSÎBETLERE SABIR...

Cenâb-ı Hak kullarını zaman zaman muhtelif musîbetler ile imtihan eder.

Kitabında bu hususa dikkat çekilmektedir meâlen: “Görmezler mi ki, her yıl, bir veyâ iki defa imtihan olunurlar, sonra da tevbe etmezler, ibret almazlar.” (Sûre-iTevbe 126)

Diğer bir âyet-i celîlede de meâlen: “Andolsun ki sizi biraz korku, biraz açlık, biraz da mallardan canlardan ve mahsüllerden yana eksiltme ile imtihan edeceğiz. Sabredenlere lütf u keremimi müjdele”, buyrulmaktadır. (Sûre-i Bakara 155)

Dikkat edilirse, âyet-i kerîmelerde, kulun geçeceği üç basamağa işâret vardır.

İlk basamak, belâ ve musîbetler ile imtihan olunmak. Belâ, İnsana itâat hâlinde gelir de itâate devam ederse, rütbe ve derecedir. Gaflet hâlinde iken gelir de uyanırsa, mağfirettir. İsyan hâlinde iken gelir de o hâlden dönerse, af ve mağfiret, günâha devâm ederse, cezâdır.

Peygamber Efendimiz şöyle buyurmaktadır: “Mükâfâtın büyüklüğü belânın şiddetine göredir. Allah sevdiği topluluğu belâya uğratır...” (Riyazüssalihin c.1 s.256)

İkinci basamak, musîbetlere sabretmek. Sabır, acıya katlanmak, insan tabîatına hoş gelmeyen bir takım hâllere, tahammül etmekten ibârettir. Sabır, tâate devâm etmeye, günahları terk etmeye, musîbete katlanıp, kimseye şikâyette bulunmamaya azmetmektir.

Cenâb-ı Hak Kur’ân-ı Kerîmin’de şöyle buyurmaktadır meâlen: “Ey îmân şerefi ile temâyüz etmiş olan kâffe-i ehl-i îmân! Sabr-u salât ile yardım isteyin. Şüphe yok ki, Allah sabr edenler ile beraberdir.” (Sûre-i Bakara 153)

Sonuncu basamak ise, belânın kendi kusurlarından dolayı geldiğini düşünüp, ibret almak ve hâlini düzeltmektir. ibret; uyanmayı îcâbettiren hâdisedir. İbret almak ise; ders alınacak hadise karşısında uyanıp, mevcut hâli değiştirmektir.

“Musîbetler, Hakk’a dâvet, nûra hidâyet içindir” Fakat Allah dostları şöyle duâ etmeyi tavsiye buyurmuşlardır: “Yâ Rabbi! Ben imtihan ehli değilim, beni imtihan etme! Habîbinin iltimâsıyla bizi bu alemden göçür.”

SABIR EDENLER

Sabır; acıya, zorluğa, haksızlığa ve başa gelen üzücü olaylara dayanma gücüdür. Bir felakete veya belaya uğrayanın telaş ve feryat etmeden, her şeyin Cenâbı Allah'tan geldiğinin bilinci ile, bu sıkıntıya sonuna kadar tahammül göstermesidir. İman sahibi; Cenâbı Allah'a sığınıp tevekkül ederek her türlü ıztıraplara isyan etmeden katlanır ve sonunda ise mutlaka Cenâbı Hakk'ın vereceği en iyi karar ile esenliğe kavuşacağını bilir. Kalem 68/48: " Rabbinin hüküm vermesi için sabret..."

İlâhî Yasa'ları yerine getirmelerde yani emir ve yasaklar da nefsin kötü isteklerine direnebilmek sabrın zaferidir. Sıkıntı, hastalık, kötülüklere karşı koyma; ancak sabır gücü ile mümkün olur. Kulun sabırlı olması dışında, başkalarına da tavsiye etmesi, Kur'ân hükmü gereğidir. Sabır sırrı ile benlikler, olgunlaşarak sonsuz kurtuluşa ulaşırlar.

ALLAH SABREDENLERİ SEVER

3/146: ...Şüphesiz ki Allah, sabredenleri sever.
2/153: ... Allah, sabredenlerle beraberdir.

Allah, şüphesiz ki sabredenleri sever. Allahü Teâlâ'nın bir isim sıfatı da Sabur'dur. Sabır sahibi olanlarda Yüce Yaratıcı'dan bir belirti, bir görünüş var demektir. Cenâbı Allah, sabredenlerin dostu ve velisidir, onların bütün yardım dileklerini kabul eder ve onlarla hep beraberdir.

PEYGAMBERLER SABIR EDENLERDİ

21/85-86: İsmâil'i, İdrîs'i, Zülkifl'i de hatırla. Bunların her biri de sabır edenlerdi. Hepsini rahmetimize soktuk...
46/35: O halde azim sahibi peygamberlerin sabrettikleri gibi, sen de sabret...

Sabır, Cenâbı Allah'ın lütfettiği en büyük nimetlerdendir. Kur'ânı Kerîm'de ismi geçen bütün peygamberlerin en belirgin özelliklerinden biri de sabır sahibi oluşlarıdır. Onlar; sıkıntılara, eziyetlere, imansızların düşmanlıklarına azim ile tahammül ederek sabreden Büyük Ruh'lardır.

ALLAH HÜKÜM VERİNCEYE KADAR SABRET

10/109: Sana vahyedilene uy ve Allah hüküm verinceye kadar sabret. O, hakimlerin en hayırlısıdır.
2/177: ... Takva sahipleri sıkıntı, hastalık ve savaş zamanlarında sabreder...
3/200: Ey iman edenler! Sabredin ve sabır yarışında düşmanlarınızı geçin...

Sabır; acılara ve zorluklara dayanma gücüdür. Her şeyin Allah'tan geldiğini bilen iman sahibi, Allahü Teâlâ'ya sığınarak sabreder. İnsanların olgunlaşması ancak sabır sırrı ile mümkündür. Sabredilmeli, sonunda iman edenler için en hayırlı hükmü Cenâbı Allah verecektir.

Sıkıntı, eziyet, haksızlık, hastalık, sakatlık, fakirlik v.s. gibi ıztıraplar da, isyan etmeden onlara karşı koymak, direnmek ve sabır ederek tevekkül (Allah'ı vekil etme) sahibi olunmalıdır. Nefsin kötü eğilimlerini dizginleyerek, İlâhî Yasa'ların emir ve yasaklarına uyma sabırlılığı gösterilmelidir. Savaş zamanlarında; düşmana karşı hazırlıklı olmak, yılmamak, bütün gücünü seferber ederek sonuna kadar sabırla karşı koymak suretiyle düşman geçilmelidir. Ancak sabır ile zafere ve mutluluğa ulaşılır.

MUTLAKA İMTİHAN EDİLECEKSİNİZ

2/155: Biz sizi korku, açlık, mallardan, canlardan ve mahsullerden yana eksiltme ile mutlaka imtihan edeceğiz. Sabredenlere müjdele.
3/186: Yemin olsun ki, mallarınız ve canlarınız hususunda mutlaka imtihan edileceksiniz... Sabreder, takvaya sarılırsanız işte bu, iş ve oluşların en zorlularındandır.

İnsanlar, yaşam boyunca birçok zorluklarla karşılaşması bir yaratılış gereğidir. Olgunlaşarak kemale erme bu devreleri geçirmekle mümkündür. Kur'ân; bütün bu acılara sabır sırrı ile karşı koymamızı, ilâhî imtihan'ı ancak böylelikle kazanabileceğimizi vurgulamaktadır.

Aile fertlerinin ve yakınların ölümleri ile yaşanan büyük sıkıntılara sebep olan can kayıpları; gayrimenkul, altın, para, zinet gibi mal kayıpları; ölüm korkusu, hastalık korkusu, savaş korkusu, açlık korkusu, malların yok olabileceği gibi korkular; ticarî yatırımlardaki zararlar ve pek çok emeklerle yetiştirilen meyve, sebze, tahılın bozulması ile uğranılan muhsül kayıpları gibi sıkıntılar, maddî manevî acılar hep olgunlaşma için gerekli birer imtihandır. İman sahipleri, karşılaştıkları her sıkıntıyı tabii olarak karşılar ve sabır gücü ile onlara katlanır, Allahü Teâlâ'ya sığınarak da şöyle yakarır: Bakara 2/156: " Biz Allah içiniz ve sonunda dönüp O'na gideceğiz. " Kemale ermiş benlikler de, herşeyin Cenâbı Allah'tan geldiğinin gerçeği ile, acıları da mutlulukları da aynı zevk içinde yaşarlar. Çünkü iman sahibinin başına gelen her şey bir gizli sebebin gereğidir. Mü'minler; her oluşun Dünyadaki ve ahiretteki kurtuluş ve mutlulukları için yaratıldığı gerçeğini bilmektedirler.

SONUÇTA MUTLULUK SABIR EDENLERİNDİR

11/49: ... Sabırlı ol. Sonuç takva sahiplerinindir.
2/157: İşte sabredenlerin üzerine Rablerinden selâmlar, bereketler var, bir rahmet var. İşte bunlar iyiye ve güzele ermiş olanlardır.

Allah'ı tanımayanların, zalimlerin, kibirlilerin, bozguncuların durumları sizi aldatmasın. Onların sonu çok kötü olacaktır. Âli imrân 3/196-197: " Allah'ı tanımayanların öyle bolluk içinde şehir şehir dolaşmaları seni sakın aldatmasın. Azıcık bir nimetlenmedir o. Sonra onların varacağı yer cehennem olacaktır. O, ne kötü döşektir." Allahü Teâlâ'ya sığınarak Kur'ânı Kerîm'i uygulayanların sonu mutlaka, takvaya sarılanlarda olduğu gibi zafer ve mutluluk olacaktır. Öyle ise inkarcıların gösterişli gibi görünen hayatlarına hiç aldırma, sabırlı ol!

Cenâbı Allah'a tam bir teslimiyet gösteren, sabır sahibi kullar üzerine Rablerinden müjdeler var: Onlara selâm olsun, affa uğrayanlar, rahmet ve sevgiye ulaşmış olanlar, onların ta kendileridir.

SABIR VE NAMAZ İLE YARDIM İSTEYİN

2/153: Ey iman edenler! Sabır ve namaz ile yardım isteyin. Hiç şüphesiz ki, Allah sabredenlerle beraberdir.
6/34: Yemin olsun ki, senden önce de Peygamberler yalanlanmış fakat yalanlanmalarına ve eziyet görmelerine sabretmişlerdi. Nihayet yardımımız onlara ulaştı.
16/127: Sabret! Senin sabrın da ancak Allah'ın yardımıyladır. Onlara karşı üzülme. Yaptıkları hileden dolayı sıkıntıya düşme.

İlâhî yasaları tatbik etmek, bir takım zahmet ve eziyetlere katlanmayı gerektirir ki, bu da nefse zor gelmektedir. Nefsin bir takım alışkanlıklarından ve isteklerinden fedakârlık etmek mecburiyeti ile karşılaşılır. İşte bu zorlukları yenmenin sırrı, sabırdır. Cenâbı Allah: " Sabır ve namazla Ben'den yardım isteyin. Zaten Ben hep sabredenlerle beraberim. " diye buyurmakla sabrın erdirici sırrını vurgulamaktadır.

Ey Resulüm! Senden önce birçok Peygamberler de yalanlanmış ve eziyet görmüştü. Ancak onlar hep sabretmişlerdi. Nihayet yardımımız da kendilerine yetişmişti. İşte sen de onlar gibi sabret. Yardımımız mutlaka gelecektir. O zamana kadar çekeceğin sıkıntılara katlan. Zaten senin sabrın da ancak Allah'ın yardımıyladır. Allah'tan sabır ve namaz ile yardım isteyin, sabrının sonu mutlaka zafer ve mutluluk ile bitecektir.

BAŞKALARINA DA SABRI ÖNER

90/17: İman edip de sabır... öğüt edenlerden olmaktır.
103/13: Yemin olsun zamana ki, insan mutlak bir zarardadır. Ancak iman edip ... birbirine hep sabrı öğütleyenler bunun dışındadır.

İman edenler için, sabır sırrını bilmek ve nefsine uygulamak yeterli değildir. Bunu başkasına da tavsiye etmek, öğretmek bir kulluk görevidir.

Evladın ölümüne sabır

Küçük çocuğumuz öldü. Ana-baba olarak çok ağladık. Bize günah oldu mu?

CEVAP

Ağlamak merhametten ileri gelir. Ağlamak günah olmaz. Bağırıp çağırıp isyan etmek günahtır.

Çocuğun ölmesi, malın elden çıkması, gözün kör, kulağın sağır olması, bir uzvun telef olması gibi, insanın isteği ile ilgisi olmayan musibetlere sabretmekten daha faziletli sabır yoktur.

Sabredenlere verilen sevabın miktarını Allahü teâlâdan başkası bilmez.

Musibetlere sabır, sıddıkların derecesidir. Bunun için Peygamber efendimiz şöyle dua ederdi:

(Ya Rabbi, bana öyle yakîn ver ki, musibetler bana kolay gelsin!) [Tirmizi]

Oğlu İbrahim ölünce de, (Ya İbrahim, ölümüne çok üzüldük. Gözlerimiz ağlıyor, kalbimiz sızlıyor. Fakat, Rabbimizi gücendirecek bir şey söylemeyiz) buyurmuştu.

(Bir çocuk ölünce, Allahü teâlâ, bildiği halde, meleklerine sorar:

- Kulumun çocuğunu aldınız, kalbinin meyvesini kopardınız. Peki kulum buna ne dedi?

- Ya Rabbi, hamdedip teslimiyet gösterdi.

- O kuluma Cennette bir ev yapıp, adını da, “Hamd evi” koyun!) [Tirmizi]

Bunları Cennete götürün

Kıyamette Allahü teâlâ, müminlerin çocukları için, (Bunları Cennete götürün) buyurur. Melekler, çocukların Cennete girmesini söylerler. Çocuklar, (Ana-babamız hani) derler. Melekler, (Onlar sizin gibi günahsız değildir. Görülecek hesapları var) derler. Çocuklar, ağlaşır, (Ana-babamızı almadan girmeyiz) derler. Cenab-ı Hak, çocuklara buyurur ki:

(Ey yavrular, haydi gidin, ana-babanızı da alıp Cennete girin!) [Nesai]

Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:

(Küçükken ölen çocuklar, ana-babaları ile karşılaşınca, ellerinden tutup, ana-babaları Cennete girinceye kadar, onlardan ayrılmazlar.) [Müslim]

(Hiçbir Müslüman yoktur ki, büluğa ermemiş bir çocuğu ölsün de, Allah, bol rahmeti sebebiyle, onu Cennete koymasın.) [Buhari, Nesai]

(Üç evladı ölmüş olan bir Müslüman ateşe girmez.) [Buhari, Müslim]

(Kimin bâlig olmamış üç evladı ölmüşse, bu çocuklar, onu ateşten koruyan bir kale olur, ölen evlat iki, hatta bir olsa da...) [Tirmizi]

Peygamber efendimiz, (Üç çocuğu ölen, Cennete girer) buyurdu. Oradakiler, (İki çocuğu ölen de mi) diye sual edince, (İki çocuğu ölen de Cennete girer) buyurdu. (Ya bir çocuğu ölen...) diye tekrar sual edilince, buyurdu ki: (Allah’a yemin ederim ki, bir çocuk doğup hemen ölse, annesi sabredip sevabını Allahü teâlâdan beklerse, annesini Cennete götürür.) [Taberani]

Yine buyurdu ki:

(Alan da, veren de Allah’tır. Çocuğu ölen o kadına taziyede bulunun. Sabretsin, ecrini görecektir.) [Müslim]

Musibete uğrayanı teselli etmelidir. Bir hadis-i şerifte buyuruldu ki:

(Çocuğu ölen kimseyi teselli edene Cennet hırkası verilir. Musibete uğrayanı teselli eden, onun sevabı kadar sevap kazanır.) [Tirmizi]

Resulullahın taziyesi

Resulullahın taziye mektubu şöyledir:

Allahü teâlâ sana selamet versin! Ona hamd ederim. Herkese iyilik ve zarar, yalnız Ondan gelir. Allahü teâlâ, sana çok sevap versin. Sabretmeni nasip eylesin! Onun nimetlerine şükretmenizi ihsan eylesin! İyi bilmeliyiz ki, kendi varlığımız, mal, servet, kadın ve çocuklarımız, Allahü teâlânın, sayısız nimetlerinden, tatlı ve faydalı ihsanlarındandır.

Bu nimetleri, bizde sonsuz kalmak için değil, emanet olarak kullanmak, sonra geri almak için vermiştir. Bunlardan, belli bir zamanda faydalanırız. Vakti gelince, hepsini geri alacaktır.

Allahü teâlâ, nimetlerini bize vererek sevindirdiği zaman, şükretmemizi, vakti gelip geri alınca da, sabretmemizi emreyledi.

Senin bu oğlun, Allahü teâlânın tatlı, faydalı nimetlerinden idi. Geri almak için sana emanet bırakmış idi. Şimdi, geri alırken de, sana çok sevap, iyilik verecek, acıyarak, doğru yolda ilerlemeni, yükselmeni ihsan edecektir.

Bu ihsana kavuşabilmek için sabretmeli, Onun yaptığını hoş görmelisin! Kızar, bağırır, çağırırsan,

sevaba kavuşamazsın ve sonunda pişman olursun.

İyi bil ki, ağlamak, sızlamak, belayı geri çevirmez, üzüntüyü dağıtmaz. Kaderde olanlar başa gelecektir. Sabretmek, olmuş bitmiş şeye kızmamak gerekir. Allahü teâlâ, hepinize selamet versin!

Belanın geliş sebepleri

Geçen gün yayınlanan hadislerde, Peygamberi sevenin, çeşitli musibetlere maruz kalacağı ve Ona düşmanlık edenin ise, mal ve evladının çok olacağı bildirildi. Bunların açıklaması nasıldır?

CEVAP

İnsanlara dert, bela, musibet birkaç bakımdan gelir:

1- Bunlardan birisi işlediğimiz günahlar sebebiyledir. İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: Belaların gelmesine sebep günah işlemektir. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki:

(Size gelen musibet, işlediğiniz [günahlar] yüzündendir.) [Şura 30]

(Sana gelen kötülük, kendindendir, [günahların yüzündendir.]) [Nisa 79]

(Bir millet, kendini bozmadıkça, Allah onların hallerini değiştirmez.) [Rad 11]

2- Bela, hastalık ve musibetler, günahların kefareti [affolması] için gelir. Dünyada musibetlere maruz kalıp da güzelce sabreden kimse, ahirete günahsız gider.

Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki:

(Her musibet, affedilecek bir günah için gelir.) [Ebu Nuaym]

(Mümine gelen her sıkıntı, günahlarına kefaret olur.) [Buhari]

(Müminin günahları affoluncaya kadar bela ve hastalık gelir.) [Hakim]

İnsan kendisine gelen beladan hoşlanmaz. Halbuki günahları affolacak ve güzel sabrederse ahirette büyük nimetlere kavuşacaktır. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruldu ki:

(Hoşlanmadığınız bir şey, belki de sizin için hayırlıdır.) [Bekara 216]

3- Cennette yüksek derecelere kavuşması için mümine musibet gelir. Bunun için Peygamberlere çok bela gelmiştir. Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki:

(Nimete kavuşması için insana musibet gelir.) [Buhari]

(Musibet, kavuşulacak bir derece için gelir.) [Ebu Nuaym]

(Allahü teâlânın hayrını murad ettiği kul, belaya maruz kalır.) [Taberani]

(Kişi, hep sıhhat ve selamette olsa idi, bu ikisi onun helaki için kâfi gelirdi.) [İ.Asakir]

(Mümin, keler deliğine saklansa, ona, eza edecek biri musallat olur.) [Beyheki]

(Dünya, [Cennetteki nimetlerin yanında] mümine zindandır.) [Müslim]

(Allah’ı ve Resulünü seven, belaya [hazırlıklı olsun] zırh giysin!) [Beyheki]

(En şiddetli bela, peygamberlere, velilere ve benzerlerine gelir.) [Tirmizi]

Demek ki belanın en şiddetlisi, Allah’ın çok sevdiği kimselere geliyor. Belalara sabır, sıddıkların derecesidir. Peygamber efendimiz, kendisine gelecek musibetlere karşı dayanma gücü vermesi için Allah’a dua ederdi.

4- Bela, imtihan için de gelir. Bakalım kul, Allahü teâlânın gönderdiği belaya razı olacak mı, olmayacak mı? Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki:

(Şüphe edilen altın, ateşle muayene edildiği gibi, insan da bela ile imtihan olur.) [Taberani]

(Ya Rabbi, beni sevene, hayırlı mal ver! Bana düşmanlık edene de çok mal, çok evlat ver!) [İbni Asakir]

Mal ve evlat fitne mi?

Mal ve evlat kötü mü de böyle buyuruluyor? Kur'an-ı kerimde de buyuruluyor ki:

(Mallarınız ve çocuklarınız sizin için elbette bir fitnedir.) [Tegabün 15]

Fitne imtihan demektir. Anarşi, bozgunculuk, günah, şirk, bela, düşman ve daha başka manalara da gelir. Mal ve çocuklar hayırlı olmazsa bela olur, fitne olur.

İnsan, genel olarak malını iyi yolda kullanmaz. Bu bakımdan malı kendisi için düşman olmuş olur. Aslında mal, kılıç gibi bir nimettir. İyi kullanılmazsa sahibini keser. Evlat da, bir nimet iken, iyi terbiye edilmezse, ana-babaları ile birlikte Cehenneme gider. Nimet, düşman olmuş olur. Çoğunluk bu imtihanı kazanmadığı için, mala ve evlada fitne denilmiştir. Mesela, İskoçyalılar, genelde cimri oldukları için, her İskoçyalıya cimri gözü ile bakılır. Belki de içlerinde çok cömert olanları da vardır. Kayserililer, gözü açık olarak bilinir. (Okur-yazar değilim ama Kayseriliyim) denir. Kayseri’de gözü açık olmayan da vardır. Hüküm ekseriyete göre verilir. Peygamber efendimiz, (Zenginlerin ve kadınların çoğunu Cehennemde gördüm) buyurmuştur. Halbuki Cennete gidecek zenginler ve kadınlar da çoktur. (Ramuz)

(Sizin çokluğunuzla, diğer ümmetlere karşı iftihar ederim) ve (Velud [doğurgan] kadınla evlenin)

hadis-i şerifleri, evlenmeyi teşvik etmektedir. Gerekli islami terbiye verilemediğinden gençler, namaz kılmamakta, dinden uzaklaşmakta, hatta bir kısmı dinsiz ve anarşist olmaktadır. Peygamber efendimiz elbette, böyle gençlikle övünmez. İbni Asakir’in bildirdiği (İki yüz yılından sonra en iyiniz, hanımı ve çocuğu olmayandır) hadis-i şerifi, ortam müsait olmayınca, çoluk çocuk sahibi olmamanın daha iyi olduğunu göstermektedir.

:HIRS:

hırs, bir amaca ulaşma hususundaki kişinin bütün benligini

saran istek ve tutku anlamında ahlak terimidir. sözlükte ''bir şeyi şiddetle arzu etme ,ona aşırı derecede tutkun olma

şiddetli ve sonu gelmeyen istek , taşkın arzu, aç gözlülük ''

anlamına gelen hırs , islami literatürde genellikle mal,mevki,şöhret ,ilim, gibi maddiveya manevi imkanları elde etme yahut daha genel olarak belli bir amacı gerçekleştirme hususunda kişinin bütün benligini saran tutkular için kullanılır.

ahlak ve tasavvuf kitaplarında hırs kelimesi , zühd ve kanaatin zıddı olarak daha çok para ve mal düşkünlügünü

ifade etmek üzere kullanılmış; dini,ahlaki ve psikolojik zarar

ları üzerinde durulmuştur.özellikle '' insanoglunun iki vadi

dolusu altinı olsa mutlaka bir üçüncüsünü ister; onun gözünü ancak toprak doyurur,tövbe ednlerin tövbesini Allah

kabul eder.'' (buhari .''rikak '',10; müslim, ''zekat'',116-119;

tirmizi,''menakıb ''32) mealindeki insanınharis ve tamahkar bir tabiata sahip olduguna delil gösterilmiş ,bu duygunun

dizginlenmesinin gerekliligi üzerinde ısrarla durulmuştur.

hiçbir islam alimi ve düşünürü başkalarının malına,canına

mevkisine,namus ve şerefine zarar verici sonuçlar doguran hırsı hoş karşılamamıştır. nitekim bu anlamdaki hırsın ferdin

dini,ahlaki ve psikolojik hayatına zarar vermekle kalmayıp sosyal hayatın düzenini bozdugu,toplumda barış,kardeşlik,adalet....gibi degerleri tahrip ettigi görülmüştür.

:AHİRETE İMANIN PSİKOLOJİK DEGERİ:

   ahirete iman ,öldükten sonra tekrar dirilecegimize ve dünyada yaptıgımız işlerden Allah'ın huzurunda hesap verecegimize inanmak demektir.

ahiret gününe inanmak ,insana sorumluluk duygusu kazandırır.sorumluluk duygusu taşıyan insan davranışlarına dikkat eder; iyiliklerini arttırmaya ,kötülüklerini azaltmaya

,kimseye kötülük yapmamaya ,iyibir kul olarak herkese elinden geldifi kadar yardımcı olmaya çalışır.

    ahirete iman, insanlar için bir mutluluk kaynagıdır.çünkü ilahi adaletin gerçekleşecegi ; iyilik yapanlara iyiliklerinin mükafatının bol bol verilecegi ; haksızlıga ugrayanların haklarını eksiksiz olarak alacagı; zalimlerin yaptıklarının

yanlarına kalmayacagı gün, ahiret günüdür.

     nitekim Allah şöyle der (c.c.) buyurur: ''artık kim zerre

agırlıgınca bir hayır işlerse , onun mükafatını görecektir.

   kim de zerre ağırlığınca bir kötülük işlerse ,onun cezasını görecektir.''(zilzal suresi ,7-8)

   dolayısıyla iyi amelleri sayesinde ahirete ebedi mükafat görecegine inanan bir kimse, bu inancın verdigi güç ile başına gelen felaket ve musibetleri sabırla karşılar.çekilen sıkıntıları ebedi mükafat vesilesi bir imtihan olarak degerlendirir ve teselli bulur;ölümü korkarak degil ,ebedi saadete ve sevgiliye kavuşturucu bir müjdeci olarak karşılar.

:İNSANLARDAKİ AHLAKİ ÇÖKÜNTÜNÜN NEDENLERİ:

kur'an-ı kerim ,insanın ahlaki mahiyetine özel bir öenm vermiştir.Allah ,insanı en güzel kıvamda yaratmış (tin,4) ona kendi ruhundan üflemiştir.(hicr29) bundan dolayıdır ki , insanlıgın atası olan ve bütün insanlıgı temsil eden hz.adem(a.s) karşısında Allah 'ın emri geregince melekler secdeye kapanmışlardır .gerçek şu ki ,insanın bu üstün ruhi cephesi yanında bir de topraktan yaratılan beşeri cephesi vardır.bu durum onun ahlaki bakımından çift kutuplu bir varlık olması sonucunu dogurmuştur. ''Allah insan nefsine fücurunu

da takvasını da ilham etmiş'' yani ona hem iyilik hemde kötülük işleme yetnegini

vermiştir. dolayısıyla ''nefsini arındıran kutuluşa ermiş ,onu kirleten ise hüsrana ugramıştır.'' (şems,9-10)

insan nefsi , kendisine sürekli kötülük telkin eden şeytanın baskısı altındadır

(bakara ,169) ahlaki bakımından olgunluga erişmenin önündeki engellerden

,diger bir tabirle ahlaki çöküntünün sebeplerinden biride heva adı verilen kötü

arzu ve egilimler ile körü körüne başkalarını taklittir. nitekim kur'an 'da kötü arzularının esiri olan insan ''hevasını tanrı edinen '' (furkan ,43; casiye,23)şeklinde tanıtılmış ,öte yandan yanlış yolda olan atalarını taklitte direnenler ise , ''onlar sagır ,dilsiz,ve kördürler ;akıllarını kullanmazlar '' (bakara,170-171)

ifadesiyle eleştirmiştir.

Cennetin Kur’an’ı Kerim’de geçen isimleri

               a- Adn b-Meva cenneti
                c- Firdevs cenneti
                d- Mukame cenneti
                e- Naim cenneti
                f- Darul Huld
                g- Darus-Selam
                i- Makamul Emin

j- cennet-i iliyye

Yasadığımız dünya, felekler, yıldızlar, ay ve güneş birer âlemdir. Bütün bu âlemler bir ahenk içindedirler. Bu, Allah'ın Rab sıfatının bir tecellisidir. Dünyadaki düzenin kaidelerini koyup, varlıkları bir ahenk içinde yaşatma da Rab sıfatının gereğidir.

Doğmamız, büyümemiz, ölmemiz, insanlardâki yücelik, ahlâk, terbiye, kemal hep Rubûbiyet sıfatının yansımasındandır. Gözün görmesi, aklın ermesi, bütün iş ve hareketler, olma ve oluşma Rab sıfatının bir tecellisidir. Onsuz bir hareket ve düşünce yoktur.

Gerek Kur'ân-ı Kerîm'de gerek hâdis-i şeriflerde gecen birçok güzel ismi vardır. Aslında bu isimleri iki grupta ele almak mümkündür:

a) Hak Teâlâ'nın zatına mahsus bir özel isim olan "Allah" lâfz-ı şerifi Ondan başka bir varlık hakkında kullanılmamıştır. Kullanılması caiz değildir. Bu ismin tesniyesi (ikil siğası) ve çoğulu da yoktur. Bir başka dile tercüme edilemez, hiçbir kelime onun yerini tutamaz.

b) Allahu Teâlâ'nın ikinci gruba giren isimleri, sıfatlarından alınan isimlerdir. Ayet ve hadislerde Cenâb-ı Hakk'ın pekçok güzel isminden bahsedilir. Bunlardan her biri O'nun sıfatları ile ilgili ve onlardan alınan isimlerdir. Rahman, Rahîm, Âlîm, Hâlik vs. gibi. Bu isimler bir başka dile tercüme edilebilir. Meselâ, Hâlik ismi, yaratan veya yaratıcı olarak söylenebilir. Müminin Allah hakkındaki inancı, O'nun zâtının mukâddes olduğu, diğer zat ve eşyâyâ benzemediği, yüce sıfatlarla sıfatlandığıdır. Allah kendisini Esmâü'l-Hüsnâ en güzel isimler ile isimlendirmiştir (el-A 'râf, 7/180; el-İsrâ, 17/1 10; Tâhâ, 20/7; el-Haşr, 59/24). Doksan dokuz adet olan bu isimlerin basında "Allah gelir. Diğer isimlerin hiçbiri anlam ve içerik itibarıyla "Allah" isminin yerini alamaz. Bu nedenle, İslâm'a girecek kişi, "Lâ ilâhe İllâllah" der; "Lâ ilâhe illarahman" demez. Namaza başlarken, "Allahü Ekber"der; "Rahman Ekber" diyemez. Allahu Teâlâ'nın bütün isimleri güzeldir. Kur'an-ı Kerîm'de, "Allah'ın güzel isimleri vardır. O halde Allah'a o güzel isimlerle dua edin" (el-A'râf, 7/180);

"De ki: "İster Allah deyip dua edin, ister Rahman deyip dua edin; hangisi ile dua ederseniz edin, onun güzel isimleri vardır '' (el-İsrâ, 1 7/110) buyurulmuştur

Peygamber efendimiz de bir hadislerinde şöyle buyurmuştur: "Allahu Teâlâ'nın doksan dokuz ismi vardır. O isimleri kim ezberlerse (sayar, manasını anlar ve şuûruna ererse) cennete gider. şüphesiz, Allah tektir ve tek olmayı sever" (Buhârî, Daavât, 68). Allahu Teâlâ'nın isimleri doksandokuz isimden ibaret değildir. O'nun ayet ve hadislerde gecen başka isimleri de vardır. Yalnız Tirmizî ve İbn Mâce'de geçen bir hadiste bu doksandokuz isim teker teker sayılmıştır. ALLAH:-Tüm isim ve sıfatlan kendinde toplayan yüce Allah'ın zatının, başka hiçbir varlığa verilemeyen ismidir.

RABB: Terbiye eden, yaratan, besleyen, mâlik, en mükemmel, sahip tutan ve idare eden anlamlarına gelir. Rabb ismi, yüce Allah'ın umûmî isimlerindendir. Âlemlerin devamını sağlayan yüce Allah, onların Rabbi'dir. Allah'ın her türlü eksiklikten münezzeh olan Rubûbiyeti ve O'nun neticesi olan terbiyesi, besleyip büyütmesi olmasaydı, kainatta ne varlıktan, ne de tekâmül'den hiçbir eser bulunmazdı. Eğer bir kemâlimiz, bir terbiyemiz, ölçülü bir şekilde doğmamız, büyümemiz, yaşamamız ve ölmemiz varsa bunlarda yüce Allah'ın Rab sıfatının yansımasını görmemek mümkün değildir. Bu âlemde görülen ve bilinen her şeyde yüce Allah'ın sıfatlarının belirtisi vardır.

Hicri Tarihin Başlangıcı

Resulüllah (s.av)'ın Mekke'den Medine'ye hicretini başlangıç alarak, kameri aylara göre ilk defa tarihi başlatan Halife Ömer b. Hattab (r.a)'dır. Ömer b. Hattab (r.a), miladi 622'ye denk gelen hicret hadisesini İslâmi tarihin başlangıcı olarak kabul etmiştir.

Hicri takvim, yazımda kısaltılarak 'H' harfi ile simgelenir. Batı dillerinde ise hicretten sonra anlamına gelen 'Anno Hegirae'nin kısaltması olan 'A.H' ile simgelenir. Hicri 1.1.1 tarihi, miladi 16.7.622 tarihine karşıt gelmektedir. Hicri (İslâmi) aylar on iki olup sırası ile şöyledir: Muharrem, sefer, rebiyülevvel, rebiyülâhir, cemaziyülevvel, cemaziyülâhir, recep, şaban, ramazan, şevval, zilkade ve zilhicce.

Hicri (İslâmi) Yıldaki Dini Gün ve Geceler: Hicri yılbaşı: 1 Muharrem,
İsra ve Mirac: 27 Recep,
Orucun başlangıcı: 1 Ramazan,
Kadir gecesi: Ramazan ayının son on gününden biri,
Ramazan bayramı: 1 Şevval,
Kurban bayramı: 10 Zilhicce,
Hac mevsimi: 8-13 Zilhicce.

Açıklama:

* Hicri yıl, ayın dolaşımını esas aldığından dolayı, miladi yıldan on bir gün daha azdır.

* Hicri aylar, dünyanın güneş etrafında dönmesinden oluşan mevsimlere bağlı değildir. İslâmi bayramlar, her sene aynı ayda geldiği için farklı mevsimlerde gelir. Mesela, Ramazan ayı veya Hac mevsimi yaz aylarında gelebileceği gibi kış aylarında da gelebilir.

* İslâmi gün ve geceler, ayın dolaşımını tamamladığı her otuz üç senede bir defa aynı güne gelir.

* İslâmi takvimlerdeki küçük farklılıklar aşağıdaki sebeplerden kaynaklanmaktadır:
a- Hilâlin ilk görünüşünü belirleyecek uluslararası standart bir ölçüm aletinin olmaması.
b- Hilâlin ilk görünüşünü belirlemede farklı ölçüm aletlerinin ve farklı yolların kullanımı.
c- Hilâlin gözetlendiği yerdeki hava durumu.

Tüm bu sebeplerden dolayı, Ramazanın başlangıcı ya da Ramazan ve Kurban bayramları gibi İslam Dininde önemi büyük olan günleri %100 nispetinde belirleyecek bir takvim sistemi bulunmamaktadır.

	Bulunduğun ülke ile ilgili bilgileri gir
	Ülkeni seç
	Tarih Dönüştürücü

HİCRİ TAKVİM

Hicret, İslam ve dünya tarihinde çok büyük bir hadisedir. İslam'ın kurtuluşu ve İslam inkilabının başlangıcı olmuştur. İslam dini hicret sayesinde istiklaline kavuşup, yayılma imkanını bulmuştur. Hicretin tarihteki tesiri, dini olduğu kadar ictimai ve siyasidir. Tarihin müstesna bir dönüm noktası olan bu hadisenin İslam dünyası için "Takvim Başlangıcı" olarak kabul edilmesi, hicretten 17 yıl sonra olmuştur.

Hz.Ömer'in halifeliği zamanında toplanan meşveret meclisinde, Hz.Ali (r.a.) hicret olayını takvimin belirlenmesi için teklif etmiş ve Meclis'te kabul edilmiştir.

Yılbaşının hangi ay ve gün olacağı ise yine Hz.Ali (r.a.), Medine'ye hicret edilmesine izin verilen ay olan "Muharrem" ayını teklif etti ve Hicri Yılbaşının 1 Muharrem olması kararlaştırıldı.

Bu sene Hicri Yılbaşı, 4 Mart Salı gününe rastlıyor. Hicri takvim aya (kamer) göre ayarlandığından bir hicri yıl 355 gündür. Bu takvim ülkemizde 26 Aralık 1925'e kadar kullanılmıştır. O tarihten itibaren de, hıristiyanların kullandığı Miladi yıl ve takvim kullanılmaya başlanmıştır.

Hicri Aylar : Muharrem, Safer, Rebiülevvel, Rebiülahir, Cemaziyelevvel, Cemaziyelahir, Recep, Şaban, Ramazan, Şevval, Zilkâde, Zilhicce.

MİLADÎ TAKVİM

Hz. İsa'nın doğumunu tarih başlangıcı ve dünyanın güneş etrafındaki dönüş süresi olan 365 gün 6 saatlik zamanı yıl olarak kabul eden takvim.

Dönencel yıl müddeti 365, 2425 gün üzerine kurulmuş olan bu takvimde, bir yıl uygulamada yaklaşık 365 gün 6 saat alınmak suretiyte, kalan 6 saatlik fark her dört yılda bir 24 saate çevrilerek bu bir günlük süre, normal şartlarda yirmi sekiz gün süren Şubat ayına ilâve edilmiş ve böylece her dört yılda bir Şubat ayının yirmi dokuz gün sürdüğü kabul edilmiştir. Bu tür yıllara da "fazlalık yıl" veya "artık yıl" ismi verilmiştir.

Milâdi takvimin ilk şekli olan Jülyen takvimi, M.Ö. 46 yılında Roma'nın kuruluşunun 708. yıldönümünde, İskenderiyede yaşayan astronomi bilgini Sosigenes'in tavsiyesi üzerine Roma İmparatoru Julies Cesar tarafından yapılmıştır. Julies Cesar tarafından gerçekleştirilen bu takvim reformu sırasında Roma'da günlerin sayılması konusunda düzensizlik görülmüş; buna da rahip ve papazların bazı çıkar hesapları yüzünden tarihleri istedikleri şekilde değiştirmeleri sebep olmuştur. Bu düzensizliğin giderilmesi amacıyla Julies Cesar yılbaşı gününü 1 Mart'tan 1 Ocak tarihine çevirmiş, yıl bir defaya mahsus olmak üzere 445 gün'e çıkarılarak düzensizlik ortadan kaldırılmıştır. Böylece M.Ö. 46 yılının 1 Ocağında Jülyen takvimi yürürlüğe girmiş olmasına rağmen uygulama çözüm getirmemiştir.

Dört yılda bir gün eklemekle takvim yine kesin bir şekilde düzeltilmiş olmuyor, bu hesaplamaya göre arada yine 1000 yılda 7,5 günlük bir fark kalıyordu. Bir yılda 0,007784 yıllık fark, başlangıçta önemsiz gibi görünüyorsa da zaman geçtikçe fazlalaşacağından, ban yanlışlıkların ortaya çıkmasına sebep olabilirdi. Gerçekten de, bu takvimin,1500 yıl kullanıldıktan sonra, güneş yılından 10 gün geri kaldığı anlaşılmıştır. Tarih, 21 Mart olması gerekirken eldeki takvimde 11 Mart görfinmekteydi.

Papa XIII. Gregorius'un 1582 yılında Jülyen takviminde görülen düzensizliğin giderilmesi amacıyla yaptığı çalışmalar sonunda toplanan Ruhâni meclis, her dört yüz yılda üç artık yılın atılarak bu farkın giderilmesini sağladı. Buna göre dörtyüzün katları olan bin altıyüz, ikibin, ikibin dört yüz yılları artık yıl olarak düşünülemez. Bu da Greğorius takvimi reformunun son özelliğini meydana getirir. Yine bu takvim çerçevesinde MS. 325 yılında takvimin başlıca kurallarını belirleyen İznik Konsülü, Güneş Çevriminin esas alınarak mevsimlerin güneş çevrimine yerleştirilmesine karar vermiştir. İznik Konsülünün toplanmasından, 1582 yılına kadar ki fark olan 1257 yılda bu farkın on güne ulaştığı anlaşılmış, o günkü takvim gününe on gün eklenmiştir. Böylece Roma'da 4 Ekim 1582 Perşembe gününü doğrudan doğruya IS Ekim Cuma gününe bağlama kararı alınmıştır. Bu sayede hafta içinde günlerin sırası da değişmemiş oluyordu. İşte bu değişme ve toplantıyı (İznik Konsülü) düzenleyen Papanın ismine atfen, bu takvime Gregorien (milâdî) Takvimi denir. Gregorien Takvimi Fransa'da 1582 yılında kabul edilerek, 9 Aralık 1582'den hemen 20 Aralığa geçilmiştir. İngiltere 1752 yılının 3 Eylül günü kabul ettiği bu takvimle doğrudan 14 Eylül gününe geçmiştir.

Gregorien takviminde yılbaşının 1 Ocak tarihi olarak kabul edilmesi 1752 yılında gerçekleşti. O tarihe kadar 24 Aralık ile 1 Ocak tarihlere çiftyıl adı verilmekteydi.

On iki aydan oluşan miladi yılın aylarının isimleri ve bu ayların süreleri şöyledir: Ocak 31; Şubat 28, 29; Mart 31; Nisan 30; Mayıs 31; Haziran 30; Temmuz 31; Ağustos 31; Eylül 30; Ekim 31; Kasım 30; Aralık 31. Ayrıca her yıl ilkbahar, yaz, sonbahar, kış olmak üzere dört mevsime ayrılmıştır. Yıl, her biri kavuşum ayının dörtte birine tekabül eden elli iki haftaya bölünmüştür.

Milâdî yılı Hicrî yıla çevirmek için önce eldeki milâdî tarihten 622sayısı çıkarılır; kalan sayı 33'e bölünür; bölüm, kalan sayıya eklenir: Hicri yıl = (Milâdi yıl-622) x 31 Bir hicri yılı milâdi yıla çevirmek için ise şu formül uygulanır:

Miladi yılı = Hicri yılı x 33 + 622

Her ne kadar miladi takvim Hz. İsa'nın doğum gününü 1 Ocak (başlangıç) olarak kabul ediyorsa da bunun kesin olmadığı bilinmektedir.

Türkiye'de Miladi Takvimi İlk olarak Osmanlı devletinde İttihat ve Terakki partisi zamanında Takvim-i Garbi ismiyle 1917'de yürürlüğe konan Hıristiyan takvimi, Cumhuriyetin kurulmasıyla gerçekleştirilen köklü devrimler sırasında resmen kabul edilmiştir. 26 Aralık 1925 tarih ve 698 sayılı "Takvimde Tarih Mebdeinin Tebdili" hakkındaki kanunla, Hicri 1342 Ocak ayının ilk günü 1 Ocak 1926 olarak değiştirilmiş ve bu tarihten itibaren yeni takvim yürürlüğe girmiştir. T.B.M.M. tutanaklarında kanun şu şekilde resmilik kazanmıştır:

Kanun No: 698. Kabul tarihi: 26.12.1925. Madde 1. Türkiye Cumhuriyeti dahilinde resmi devlet takviminde tarih başlangıcı olarak uluslararası takvim (milâdî Gregorien) başlangıç kabul edilmiştir.

Madde 2. 1341 senesi Kânûn-i evvelinin otuz birinci gününü takip eden gün,1926 senesi Kânûn-i sânîsinin birinci günüdür.

Madde 3. Hicrî Kamerî takvim öteden beri olduğu üzere özel hallerde kullanılır. Hicrî Kamerî ayların başlangıcını rasathane resmen tesbit eder.

Madde 4. İşbu kanun neşri tarihinde muteberdir.

Madde 5. İşbu kanunun ahkâmını icraya İcra Vekilleri Hey'eti memurdur T.B.M.M. Kanunlar Dergisi, c.1 V, Atatürk İnkılâbı, Kültür Bak. Yay. Ankara 1984, s. 497).

"1927 yılından itibaren Türkiye müslümanları ve hristiyanlar halkı ilk kez ortak bir yıl hesabı kullanmaya başladılar. Aynı şekilde, yine ilk kez, birçok Türk, Avrupa âdetlerine uyarak yılbaşlarında birbirlerine iyi dileklerini ilettiler" (bk. Paul Geııtizon, Mustafa Kemal ve Uyanan Doğıı, çev. Fethi Ülkü, Kültür Bakanlığı yayınları, Ankara 1983. s. 145. Gotthard Jaschke, Yeni Türkiye'de İslamlık, Türkçesi, Hayrullah Örs, Ankara, 1972. s. 29-30).

Cumhuriyet devrimlerinden sadece birisi olan milâdi takvimin kabulüyle Türkiye müslümanlarının bin yıllık islamî geçmişleriyle aralarına engeller konulmuş ve bundan böyle hristiyan Noel baba kültürü halk arasında yaygınlık kazanarak batılılaşma resmî devlet politikası halini almıştır. Hafta tatilleri pazar gününe alınmış,1935 yılında ise Yahudilerin hafta tatilleri olan cumartesi günleri yarım gün tatil edilmiş, 1974 yılında cumartesi tatili tam güne çıkarılmıştır. Ancak Müslümanların tatili olan cuma günleri için aynı durum söz konusu olmamıştır (Geniş bilgi için bk. Noel ve Hicri takvim md.).

Naci YENGIN

RAB/İLÂH/İBADET:

"Rab" terbiye etmek kökünden gelir. Kur'ân-ı Kerîm'de "Rab": Terbiye eden-geliştiren, kefil-koruyucu, boyun eğilmeye lâyık varlık, sahip ve efendi anlamlarında kullanılır. Allah'ın isimlerinden biri de Rab'dir. Dolayısı ile kendisinde bu anlamlar var kabul edilerek boyun egilen her sahis, bilim, ya da otorite, rab yapılmış demektir. Bu yüzden Allah (c.c.) Yahudi ve Hiristiyanlar için: "Allah'ı bırakıp, hahamlarm, rahiplerini ve Meryem'in oğlu Isa'yi rabler edindiler..." (K. Tevbe (9) 31) buyurur. Allah'tan başka rabler edinenler müşriklerdir.

Ilâh: Isınma ve alışma anlamındaki kökten gelir. Ihtiyaçları gideren, amelin karşılığını veren, sakinlik sunan, yüce, hükmü altına alıp koruyan anlamlarını ifade eder. Böyle olan birisine itaat edilir ve dediği kayıtsız şartsız yapılır. Bu yüzden Allah (c.c.), nefsinin arzularına boyun eğenden, "nefsini ilâh yapan" ( Furkân (25) 43; Câsiye (45) 23) diye söz eder. A1lah'tan başka rab ve ilâh edinen, mü'min ve müslüman adını alamaz.

Ibadet (kulluk): Kalbiyle ve bedeniyle boyun eğerek itaat etmek. Yüksek ve iktidar sahibi birine karşı başegmek, kendi hürriyet ve bağımsızlığından feragat edip, ona karşı her türlü karşı koyma ve isyanı terketmek ve tam bir bağışıklıkla ona boyun eğmek demektir. Bu yüzden Kur'ân-ı Kerîm, âmirlerinin yasaklarını yasak, emirlerini emir sayan, yani haram ettiğini haram, helâl kıldığını helâl görenleri, onlara kulluk edenler diye nitelemiştir. ( bk. Tevbe (9) 31 Tefsiri için br. Suyûtî, ed-Dürrü'l-mensûr IV/174. ) Ibadet sadece Allah'a yapılır(Hûd (11) 2, 26; Yûsuf' (12) 40; Isrâ (17) 23; Fussilet (41) 14) ve insanlarla cinler sadece ibadet etmek için yaratılmışlardır. (Zûriyat (51) 56.) Yemeye, içmeye, bunlar için çalışmaya, evlenmeye ve uyumaya muhtaç olan birisi; nasıl olur da sadece ibadet etmek için yaratılmış olur? Bunun cevabı: Allah rızası için yapılan, yani temelinde sağlam niyyet olan her meşru davranış ibadet olur. Bir örnek verelim: Insanın kendisini haramdan korumak ve başkasının ırzına göz dikmemek için hanımıyla cinsel ilişkide bulunması ibadettir. Zevki de yanında cabasıdır. Bu yüzden âlimin uykusu ibadettir denilir.

Din: Otorite sahibinin üstünlüğü, ona gösterilen tapınma ve itaat, uyulan âdet, kanun ve yol, muhasebe etme, yargılama, cezalandırma ya da mükafatlandırma. Aynı anlamlarla Allah'ın dini yerine konan uygulamalar da din haline getirilmiş demektir.

Tevhid/Şirk: Tevhid'in kelime anlamı birlemektir. Allah'ı, zati, sıfatları ve fiilleriyle bir bilmek, tek ilâha, tek Rab'ba ve tek dine inanmak, yani Allah'ın koyduğu hükümler, çizdiği yol ve gösterdiği doğrularla çatışan her fikri, her ideolojiyi ve her dini reddetmek demektir. Yapana, birleyen anlamında "muvahhid", "tevhidçi","tevhid ehli" denir. Zıddı ise müşriktir. Birden çok ilâh , rab, ya da din tanıyan demektir. Müslümandan ilk istenen şey, şirkten kaçınmak ve tam anlamıyla tevhid ehli olmaktır.

Fisk/Fasık: Fiskin kelime anlamı, çerçevesinden dışarı çıkmaktır. Sürüden ayrılan koyuna ve deliğinden çıkan fareye, kendilerini tehlikeye attıkları için "fâsık" denir. Dinde fisk:

1. Günahı çirkin saymakla beraber açıkça işlemek,

2. Günaha düşkünlük göstermek,

3. Günahı, çirkin olduğunu inkâr ederek yapmak anlamlarında kullanılır. Çünkü böyle olan insan, dinin çerçevesinden çıkıp kendini tehlikeye atmıştır. Bu üçüncü anlam küfürle eşteştir. Fisk eylemini yapana ise "fâsık" denir.

Küfür/Kâfir: Küfrün kelime anlamı "örtmek" demektir. Arapçada gecenin bir adı da kâfir'dir, çünkü karanlığı, gündüzü örter. Aynı kelimeden olmak üzere bazı ibadetlere ve tevbeye de "keffâret" denir, çünkü günahlan örter ve kaybederler. Allah'ın nimetlerini görmezlikten gelip şükretmeyenlere "küfrân-ı ni'met etti", yani nankörlük etti denilir. Allah'ın insanlığa en büyük nimeti olan peygamberleri ve onların getirdiklerini kabul etmeyenler ise, gerçek anlamda nankörlük eden; yani tam kâfir olan kişilerdir. Islam âlimleri bu anlâmdaki küfrü dörde ayırmışlardır:

1. Inkârdan ötürü küfür: Allah'ı, Peygamberi ve onun getirdiklerini, kalpten de, dilden de inkâr edenin küfrü böyledir.

2. Cuhûddan ötürü küfür (küfr-i cuhûdî): Allah'ı kalpten kabullendigi halde, dilden inkâr ettiğini söyleyenin küfrü.

3. Inattan ötürü küfür: Hakka kalben inandıgi ve zaman zaman da bunu dilden söyledigi halde haset, kin, şöhret gibi engeller yüzünden Islâm'i kabul etmeyenin küfrü.

4. Nifaktan ötürü küfür: Hakka kalbten inanmadığı halde dilden inandığını söyleyenin küfrü. Bütün bu küfür çeşitlerine bulaşan insana da "kâfir" denir. Çünkü gerçekleri örtmüş ve gizlemiştir. Allah'ın emirlerinin tümü bir bütündür. Sadece birisini kabul etmeyen, hepsini kabul etmeyen gibidir, ikisi de kâfirdir.

9- Nifak/Münafik: "Nifak"in kelime anlamı, yeraltından gitmek, gizlenmek... demektir. Bu anlamdan ötürü Arapçada tünele "nefâk" denilir. Kâfirlerin bir önceki maddede verdiğimiz dördüncü türü de, müslümanlara karşı hep sinsi davrandığı, saman altından su yürüttügü ve kalpten inanmadığı halde, dilden inandığını söyledigi için, münafik adını almıştır. Çünkü yaptığı iş sinsi düşmanlık, yani "nifâk"tır. Bu tür kâfir, müslümanlar için, diğerlerinden daha zararlıdır.

AKLA DAVET

Şüphesiz, mü'minler için göklerde ve yerde ayetler vardır. Sizin yaratılışınızda ve türetip-yaydığı canlılarda kesin bilgiyle inanan bir kavim için ayetler vardır. (Casiye Suresi, 3-4)

Materyalist ve ateist literatüre baktığınızda, din ve akıl kavramları arasında ısrarla bir ayrım yapılmaya çalışıldığını görürsünüz. Vermek istedikleri imaj, dinin sadece bir takım önkabullere dayandığı, aklını kullanan insanların ise bu önkabulleri aşmış kimseler olduklarıdır.

Oysa bu son derece ucuz bir aldatmacadır. Temelinde ise cahillik yatar.

Çünkü akıl ve din arasında bir ayrım olamaz. Aksine din, akıl sayesinde anlaşılabilen bir gerçektir. Öyle ki dinin gerçek kaynağı olan Kuran, dinin temelinin akıl olduğunu haber verir. Kuran'a göre, dine inanan insanların özelliği akıl sahibi olmaları, inkar edenlerin özelliği ise akledememeleridir. Yüzün üzerinde ayette de, insanlar akıllarını kullanmaya, düşünmeye davet edilirler.

Peki bu düşüncenin yöntemi nedir? Kuran, neyin düşünülmesini istemektedir?

Kuran, insanlardan, karşılaştıkları olayların nasıl ve neden olduğunu düşünmelerini ister. Gerçek din, ancak bu düşünceden doğar.

Örneğin bir çiftçi, toprağa tohum eker ve bu tohumun bir süre sonra topraktan fışkırıp güçlü bir ekin haline geldiğini görür. Eğer bunun nasıl ve neden olduğunu düşünürse, şahit olduğu olayın olağanüstülüğünü anlayacaktır. Çünkü kuru bir tohumun toprağa atılır atılmaz canlanması, büyümeye başlaması, etrafındaki topraktan kendisi için gerekli olan maddeleri ayrıştırarak alması, güneşin ne yönde olduğunu bilmesi ve sert toprağı yararak o yöne doğru ilerlemesi, sonra da gür bir biçimde büyüyüp insanlara lezzet ve sağlık verecek bir ürün yapması, sıradan bir şey değildir. Tohum bilinçli bir varlık olmadığı halde, çok büyük bir bilinç ve akıl gerektirecek bir iş yapmaktadır. Dolayısıyla birisinin bu tohumu bu iş için "programlamış" olması gerekir.

İşte Kuran'ın bize gösterdiği düşünce yöntemi budur: Gözümüzle gördüğümüz evrenin nasıl işlediği üzerinde düşünmek ve tüm bu işleyişin ardında bir Yaratıcı'nın var olduğunu anlamak. Vakıa Suresi'nde ardarda sorulan aşağıdaki sorular, insanı bu düşünceye yöneltmek amacını güder:

Şimdi ekmekte olduğunuz (tohum)u gördünüz mü? Onu sizler mi bitiriyorsunuz, yoksa bitiren Biz miyiz? Eğer dilemiş olsaydık, gerçekten onu bir ot kırıntısı kılardık; böylelikle şaşar-kalırdınız... (Vakıa Suresi, 63-65)

Eğer insan bu gerçekler üzerinde düşünmezse, dünyanın başıboş ve sahipsiz bir biçimde işlediğini sanmaya başlar. İnsanların tesadüfen bu dünyaya geldiklerini, tesadüflerle yaşayıp yine tesadüflerle öldüklerini zanneder. Bu bilinçsizlik içinde kısa süre içinde Allah'ın varlığını dahi inkar edecek hale gelir. "Eğer evren tesadüflerle işliyorsa, ilk ortaya çıkışı da tesadüfen olmuş" diye düşünür. Eğer bir de ateizmi bir inanç haline getirmiş olan bir kaç bilimadamının, özellikle de ateşli bir Darwinist'in sözlerini de bir yerden öğrenirse, içine düştüğü cahilce durumu büyük bir akılılık sanmaya başlar.

Bunun nasıl bir cahillik ve akılsızlık olduğunu açıklayabilmek için bir örneğe başvurabiliriz. Bir ev akvaryumu düşünün. Diyelim ki bu akvaryumda bir düzine küçük balık yaşar ve akyarvumun sahibi de onları özenle besleyip büyütür. Akvaryumun sahibi her gün düzenli olarak onlara yemlerini verir, suyu belirli bir ısıda tutar, suyun havalanması ve filtrelenmesi için motorlu bir pompa çalıştırır. Hastalıklara karşı suya antiseptik ilaçlar atar. Dahası, akvaryumun balıkların doğal ortamına benzemesi için kumlarla, kayalarla ve deniz bitkileriyle süsler.

Kuşkusuz böyle bir durumda balıkların yaşamasını sağlayan kişi, akvaryumun sahibidir. Çünkü akvaryumdaki hayat onun müdahale ve düzenlemeleri ile sürmektedir. Eğer bu sistemi bir kez başıboş bırakırsa, balıklar açlıktan, havasızlıktan, soğuktan ya da çeşitli hastalıklardan öleceklerdir. Yani balıkların içinde yaşadıkları dünya "başıboş" değildir.

Oysa balıklar bunu anlayamazlar, çünkü bunu anlamak için gerekli olan akla sahip değildirler. Her gün, içinde yüzdükleri suyun yüzeyinde düzenli olarak yemlerinin belirdiğini görürler ve bunları yerler. Ama hiçbiri bu yemlerin nasıl olup da suyun üstünde oluştuğunu düşünmez. Bu noktadan yola çıkarak gerçekte kendilerini besleyen bir sahipleri olduğunu farketmez. Çünkü balıklar birer hayvandırlar ve hayvanların bu tür bir muhakeme yetenekleri yoktur. Olayların nasıl ve neden öyle olduklarını düşünüp, sonra da Yaratıcı'yı kavrayacak bir akla sahip değildirler.

İşte Allah'ı inkar ederek yaşayan insanların durumu da, akvaryumdaki balıklara benzer. Onlar da içinde yaşadıkları dünyanın ve sahip oldukları bedenin nasıl ve neden var olduğunu düşünmezler. Sadece yer, içer ve gezerler ama "bunları kimin sayesinde yapabiliyoruz" diye hiç düşünmezler. Nitekim bu akılsızlıkları nedeniyle Kuran onların hayvanlarla aynı boyutta olduklarını haber vermektedir. Onlar akletmezler, sadece "metalanırlar ve hayvanların yemesi gibi yerler". (Muhammed Suresi, 12)

Bu boyuttan kurtulmanın yolu ise, Kuran'ın ısrarla vurguladığı gibi, akletmek, Allah'ın delilleri üzerinde düşünmektir. İlerleyen sayfalarda bunu yapacak ve Kuran'ın insanları üzerinde düşünmeye davet ettiği bazı delilleri inceleyeceğiz.

EVRENDEKİ DÜZEN

Kuran'a baktığımızda, göklerin ve yerin yaratılmasıyla ilgili ayetlerde sık sık "düzen" kavramının vurgulandığını görebiliriz. Allah'ın gökleri yaratışından söz edilirken "göğe yönelip (istiva edip) de onları yedi gök olarak düzenleyen O'dur" denir. (Bakara, 29) Bir başka ayette, "güneşi ve ayı emre amade kılmıştır, her biri adı konulmuş bir süreye kadar akıp gitmektedir; işte bunları yaratıp düzene koyan Allah sizin Rabbinizdir" (Fatır, 13) diye yazılıdır. Bir ayette şöyle denir:

Yaratmak bakımından siz mi daha güçsünüz yoksa gök mü? (Allah) Onu bina etti. Boyunu yükseltti, ona belli bir düzen verdi. (Naziat Suresi, 27-28)

Bu ayetlerden anlaşıldığına göre, gökyüzünde gözlemlenebilir bir düzen vardır ve bu düzen de evrenin Allah tarafından yaratılmış olmasının sonucudur. Gökcisimleri gelişigüzel, tesadüfi, başıboş bir biçimde dağılmamışlar, bir düzene göre yerleştirilmişlerdir. Nitekim bir ayette, "güneşi ve ayı emre amade kılmıştır, her biri adı konulmuş bir süreye kadar akıp gitmektedir" (Fatır Suresi, 13) ifadesiyle, gökcisimlerinin düzenliliğine işaret edilir.

Gökyüzünü gözlemlediğimizde, gerçekten de büyük bir düzenlilik görürüz. En büyük gökcisimleri olan yıldızlar, tesadüfi bir dağınıklık içinde değil, galaksiler adını verdiğimiz ve somut bazı şekillere sahip olan gruplar içinde yer alırlar. Galaksiler yine düzenli galaksi grupları oluştururlar. Bunları ilerleyen bölümlerde inceleyeceğiz.

Önemli olan ise, bu düzenliliğin nasıl ortaya çıktığıdır. Eğer evren Big Bang ile var olmaya başladıktan sonra hiçbir bilinçli müdahale ile düzenlenmeseydi, böyle bir düzen de oluşamazdı. Maddeyi ortaya çıkaran Big Bang'in ardından atomların oluşması, dahası evrendeki tüm atomların aynı dizilime ve yapıya sahip olması da mümkün olmazdı. Ortaya sadece kaos, karmaşa ve düzensizlik çıkardı. Oysa atomlardan galaksilere kadar herşeyde bir düzen gözlemlenmektedir.

GÜNEŞ SİSTEMİ

Sözkonusu düzenliliğin en açık biçimde göründüğü yerlerden biri de Güneş Sistemi'dir. Sistemin en önemli unsurları, Güneş'in etrafında dönen dokuz gezegendir. Bunlar güneş sistemi varolalı beri dönmektedirler ve bu durum pek çok insana doğal geliyor olabilir. Oysa bu dokuz gezegenin hepsinin düzenli bir biçimde, yani yörüngelerinden sapmadan dönmeleri, inanılmaz derecede hassas hesapların sonucudur.

Gezegenlerin yörüngelerinde kalmalarını sağlayan şey, güneşin çekim gücü ile gezegenlerin sahip oldukları merkez-kaç kuvveti arasındaki dengedir. Güneş sahip olduğu büyük çekim gücü nedeniyle tüm gezegenleri çeker, onlar da dönmelerinin verdiği merkez-kaç kuvveti sayesinde bu çekimden kurtulurlar. Ama başlangıçta eğer güneşin çekim gücü biraz daha fazla olsaydı ya da gezegenlerin dönüş hızları biraz daha yavaş olsaydı, o zaman bu gezegenler hızla güneşe doğru çekilirler ve sonunda güneş tarafından büyük bir patlamayla yutulurlardı.

Bunun tersi de mümkündür. Eğer başlangıçta güneşin çekim gücü daha az olsaydı ya da gezegenler daha hızlı dönselerdi, bu sefer de güneşin gücü onları tutmaya yetmeyecek ve gezegenler dış uzaya savrulacaklardı. Oysa çok hassas olan bu denge kurulmuştur ve sistem bu dengeyi koruduğu için devam etmektedir.

Bu arada sözkonusu dengenin her gezegen için ayrı ayrı kurulmuş olduğuna da dikkat etmek gerekir. Çünkü gezegenlerin güneşe olan uzaklıkları çok farklıdır. Dahası, kütleleri çok farklıdır. Bu nedenle, hepsi için ayrı dönüş hızlarının tespit edilmesi lazımdır ki, güneşe yapışmaktan ya da güneşten uzaklaşıp uzaya savrulmaktan kurtulsunlar.

Tüm bunlar, sistemin çok hassas bir denge üzerine kurulduğunu gösterir.

Ancak hepsi bu kadar da değildir. Hesapları daha da karmaşıklaştıran bir başka faktör daha vardır: Gezegenlerin uyduları. Bu uydular ile bağlı oldukları gezegenler arasındaki ilişki, güneş ile gezegenler arasındaki ilişki gibidir: Gezegenler uydularını çekerler, uydular ise dönüşlerinin verdiği merkez-kaç kuvvetiyle bu çekimi dengelerler. Eğer bu denge kurulmasaydı, uydular gezegenlere yapışır ya da kopar giderlerdi. Örneğin, Ay şu an sahip olduğu dönüş hızından biraz daha yavaş dönse hızla dünyaya çarpar ve böylece dünyanın sonunu getirirdi. Güneş Sistemi'ndeki gezegenlerin toplam 61 tane uyduya sahip olduklarını hatırladığımızda ise, var olan dengenin muhteşemliği iyice açığa çıkar.

Bu inanılmaz denge sisteminin tek bir parçasının dahi "tesadüfen" oluşması, yani bir Yaratıcı'nın düzenlemesi olmadan patlamayla varolması mümkün değildir. Patlamalar düzensiz dağılımlara neden olurlar ve düzensiz dağılımlar içinden de, değil bu denli muhteşem bir sistem, tek bir düzenli sistem bile çıkamaz. Bu, bir kutunun içine atılıp karıştırılan irili ufaklı yüzlerce küçük dişli çarkın tesadüfen birbirlerine uygun biçimde yerleşip ortaya bir saat çıkarmalarından çok daha imkansızdır.

Güneş sistemindeki düzenliliğin bir başka şaşırtıcı yönü de, gezegenlerin tümünün yörüngelerinin birbirine paralel olmasıdır. Gezegenlerin yörüngeleri tek bir düzlem üzerindedirler. Yani güneş sistemine "yandan" bakılacak olursa, gezegenlerin hepsinin sanki bir ip üzerine dizilmiş gibi paralel oldukları görülür. Buna neden olacak hiçbir fiziksel zorunluluk da yoktur; gezegenlerin yörüngeleri pekala, aynı atomun elektronlarının yörüngeleri gibi, güneşin etrafında farklı açılarda dönebilirlerdi. Düzenlilik, çok açıktır.

YÜZLERCE HASSAS DENGE

Yalnızca güneş sistemi değil, bu sistemin yegane canlı gezegeni olan Dünya da çok hassas dengeler üzerine oturtulmuş, üstelik bu dengeler özel olarak insanoğlu için ayarlanmıştır. Eğer mevcut yüzlerce dengeden birkaçını yakından incelersek, yaşadığımız dünyanın bizim için nasıl dizayn edildiğini daha iyi anlarız;

Yerçekimi;

-Eğer daha güçlü olsaydı: Dünya atmosferi çok fazla amonyak ve metan biriktirir, bu da yaşam için çok olumsuz olurdu.

-Eğer daha zayıf olsaydı: Dünya atmosferi çok fazla su kaybeder, canlılık mümkün olmazdı.

Güneşe uzaklık;

-Eğer daha fazla olsaydı: Gezegen çok soğur, atmosferdeki su döngüsü olumsuz etkilenir, gezegen buzul çağına girerdi.

-Eğer daha yakın olsaydı: Gezegen kavrulur, atmosferdeki su döngüsü olumsuz etkilenir, yaşam imkansızlaşırdı.

Yer kabuğunun kalınlığı;

-Eğer daha kalın olsaydı: Atmosferden yerkabuğuna çok fazla miktarda oksijen tranfer edilirdi.

-Eğer daha ince olsaydı: Hayatı imkansız kılacak kadar fazla sayıda volkanik hareket olurdu.

Dünyanın Kendi Çevresindeki Dönme Hızı;

-Eğer daha yavaş olsaydı: Gece gündüz arası ısı farkları çok yüksek olurdu.

-Eğer daha hızlı olsaydı: Atmosfer rüzgarları çok çok büyük hızlara ulaşır, kasırgalar ve tufanlar hayatı imkansızlaştırırdı.

Ay ile Dünya Arasındaki Çekim Etkisi:

-Eğer daha fazla olsaydı: Ayın şiddetli çekiminin, atmosfer şartları, dünyanın kendi eksenindeki dönüş hızı ve okyanuslardaki gelgitler üzerinde çok sert etkileri olurdu.

-Eğer daha az olsaydı: Şiddetli iklim değişikliklerine neden olurdu.

Dünyanın Manyetik Alanı:

-Eğer daha güçlü olsaydı: Çok sert elektromanyetik fırtınalar olurdu.

-Eğer daha zayıf olsaydı: Güneş Rüzgarı denilen ve güneşten fırlatılan zararlı partiküllere karşı dünyanın koruması kalkardı. Her iki durumda da yaşam imkansız olurdu.

Albedo Etkisi (Yeryüzünden Yansıyan Güneş Işığının, Yeryüzüne Ulaşan Güneş Işığına Oranı):

-Eğer daha fazla olsaydı: Hızla buzul çağına girilirdi.

-Eğer daha az olsaydı: Sera etkisi aşırı ısınmaya neden olur, dünya önce buzdağlarının erimesiyle sular altında kalır daha sonra kavrulurdu.

Atmosferdeki Oksijen ve Azot Oranı:

-Eğer daha fazla olsaydı: Yaşamsal fonksiyonlar olumsuz şekilde hızlanırdı.

-Eğer daha az olsaydı: Yaşamsal fonksiyonlar olumsuz şekilde yavaşlardı.

Atmosferdeki Karbondioksit ve Su Oranı:

-Eğer daha fazla olsaydı: Atmosfer çok fazla ısınırdı.

-Eğer daha az olsaydı: Atmosfer ısısı düşerdi.

Ozon Tabakasının Kalınlığı:

-Eğer daha fazla olsaydı: Yeryüzü ısısı çok düşerdi.

-Eğer daha az olsaydı:Yeryüzü aşırı ısınır, güneşten gelen zararlı ultraviole ışınlarına karşı bir koruma kalmazdı.

Sismik (Deprem) Hareketleri:

-Eğer daha fazla olsaydı: Canlılar için sürekli bir yıkım olurdu.

-Eğer daha az olsaydı: Okyanus zeminindeki besinler suya karışmaz, okyanus ve deniz yaşamı dolayısıyla bütün dünya canlıları olumsuz etkilenirdi.

Atmosferdeki Oksijen Oranı:

-Eğer daha fazla olsaydı: Bitkiler ve hidrokarbonlar tahrip olurdu.

-Eğer daha az olsaydı: Diğer canlıların solunum yapması zorlaşırdı.

İşte tüm bu dengeleri, "bunlar nasıl kuruldu" ya da "hangi irade evreni insan yaşamına uygun olarak düzenledi" sorularıyla incelediğimizde, bunların Allah'ın yaratışının çok açık birer delili olduğunu görebiliriz. Allah, evreni büyük bir akıl ve güçle yaratmış ve dünyayı da insanın yaşamı için özel olarak hazırlamıştır. Pek çok insan bundan habersiz bir hayat sürer, ama gerçek budur. İşte bu nedenle Allah, kitabında şöyle buyurur:

Elbette göklerin ve yerin yaratılması, insanların yaratılmasından daha büyüktür. Ancak insanların çoğu bilmezler. (Mümin Suresi, 57)

Bir başka ayette ise Allah'ın evrendeki gücü şöyle haber verilir:

(Allah) Geceyi gündüze bağlayıp-katar, gündüzü de geceye bağlayıp-katar; güneşi ve ayı emre amade kılmıştır, her biri adı konulmuş bir süreye kadar akıp gitmektedir. İşte bunları yaratıp düzene koyan Allah sizin Rabbinizdir; mülk O'nundur. O'ndan başka taptıklarınız ise, ‘bir çekirdeğin incecik zarına' bile malik olamazlar. (Fatır Suresi, 13)

BİR İNSANIN OLUŞUMU

İnsanın yaratılış öyküsü, birbirinden çok uzak iki ayrı yerde başlar. İnsan, kadın ve erkek bedeninde birbirinden tümüyle bağımsız olarak oluşan, ama birbiriyle tümüyle uyumlu olan iki ayrı özün birleşmesiyle hayata adım atar. Erkek bedeninde oluşan spermin erkeğin isteği ya da kontrolü ile oluşmadığı ortadadır, aynı kadın bedeninde oluşan yumurtanın kadının isteği ya da kontrolü ile oluşmadığı gibi. Onların bu oluşumlardan haberi bile yoktur. Ancak bunların birbirlerine tam uyumlu olmaları, birazdan göreceğimiz gibi, insanın yaratılmış olduğunun kesin birer kanıtıdırlar.

Testislerde dakikada ortalama 1000 adet üretilen spermler, erkek vücudundan kadının yumurtasına doğru yapacakları yolculuğu "biliyormuşcasına" özel bir dizayna sahiptirler. Sperm, baş-boyun-kuyruk parçalarından oluşur. Kuyruk, spermin bir balık gibi ana rahminde ilerlemesini sağlar. Bebeğin genetik şifresinin bir bölümünü barındıran baş kısmı ise özel koruyucu bir zırhla kaplanmıştır. Bu zırhın faydası ana rahmine girişte anlaşılacaktır. Rahimdeki ortam, annenin mikroplardan korunması amacıyla son derece asidiktir. Baş kısmındaki zırh bu aside karşı korunma sağlar. Spermin, bu asidin varlığını bilen "bir irade" tarafından koruyucu zırhla kaplanmış oludğu son derece açıktır. Spermler bunu milyonlarca yıl süren denemeler sonucunda başarmış olamazlar, hiçbir spermin edindiği bilgileri iletmek üzere erkek vücuduna geri döndüğü görülmemiştir çünkü! (Zaten böyle bir durum söz konusu olsaydı bile, geri dönen bir sperm testislere gelerek "anne rahminde geçtiğimiz yolda bir asit var, ona göre yeni spermleri zırhla kaplayın!" gibi bir komut veremeyecekti.)

Bu sırada anne vücudunda da, yine annenin hiçbir isteği yada kontrolü olmadan yumurta hücresi üretilmiştir. Yumurtalıklardan yola çıkarak fallop tüpü adı verilen bir bölgeye ulaşır ve spermlerin gelmesini beklemeye başlar. Ancak pasif bir bekleyiş değildir bu. Bekleme sırasında özel bir sıvı salgılar ve spermler de işte bu sıvı sayesinde bir tuz tanesinin ancak yarısı kadar olan yumurtayı bulurlar. Dikkat edelim: Yumurta "salgılamaya başlar" derken bir insandan ya da gelişmiş bir bilgisayardan bahsetmiyoruz. Bu ufacık protein yığınının "kendi kendine" böyle bir şeye "karar vermesi", dahası spermi kendine çekecek bir kimyasal bileşim hazırlayıp salgılaması inanılır şey midir?

Özetle, vücudun üreme sistemi özellikle yumurtayla spermi buluşturacak şekilde hazırlanmıştır. Ve kadın üreme sistemi spermlere, spermler de kadın vücudundaki ortama uygun olarak yaratılmıştır.

Yumurtayı dölleyecek sperm yumurtaya yaklaştığında yine yumurtanın salgılamaya "karar verdiği" ve sperm için özel olarak hazırlanmış bir sıvı, spermin koruyucu zırhını eritir. Bunun sonucunda da bu kez spermin ucunda olan ve yine özel olarak yumurta için hazırlanmış bulunan eritici enzim kesecikleri açığa çıkar. Sperm yumurtaya ulaştığında bu enzimler yumurtanın zarını delerek spermin içeri girmesini sağlarlar.

Şimdi buraya kadar anlattıklarımızı bir düşünelim.

1) İki ayrı insanın vücudunda iki ayrı üreme sistemi oluşuyor.

2) Erkeğin vücunda üretilen sperm, hayatında hiç görmediği kadın vücudundaki ortamı "biliyor" ve bu yüzden özel bir zırhla kaplı. Sperm, geçeceği ortamın asidik olduğunu, buna karşı kendisini koruyacak zırhı nasıl üreteceğini nereden biliyor?

3) Kadının vücudunda üretilen yumurta ise, gelecek olan spermleri hayatında hiç görmediği halde, onlara yol göstermek amacıyla bir sıvı salgılıyor. Spermlerin geleceğini nereden biliyor? Onları çekecek karışımdaki sıvıyı üretmeyi nasıl başarıyor?

4) Yumurtaya ulaşan sperm, yumurtanın bir sıvı salgılayacağını ve böylece zırhının eriyerek özel enzim keseciklerinin serbest kalacağını nereden duymuş? Bu keseciklerin yumurtanın zarını deleceğini nasıl bilebiliyor? Yumurtanın bir zarı olduğunu nereden biliyor?

5) Yumurta kendisine ulaşacak spermlerin taşıdığı enzimleri kimden haber almış? Bunların açığa çıkması için zırhın erimesi gerektiğini ona kim haber veriyor? Bunun için gereken eritici sıvıyı salgılamayı nasıl başarıyor? Formülü nasıl hesaplıyor?

Elbette az bir kısmını anlattığımız insanın üreme sisteminin olağanüstü özellikleri daha yüzlerce sayfa doldururdu. Ancak yukarıda açıkladığımız bir iki aşama dahi bizlere erkek ve kadının tam olarak birbirlerine uygun yaratıldığını, her ikisinin de, her ikisini de bilen bir varlık tarafından "dizayn edildiğini" açıkça göstermektedir. Evrim teorisinin yegane mekanizmaları olan doğal seleksiyon ve mutasyon, bu anlattıklarımızı izah etmekten çok uzaktır. Bu anlatılanların tesadüflerle meydana gelemeyeceği her şuurlu insan için çok açık bir gerçektir. Ortada somut bir dizayn etme ve biçim verme, somut bir yaratılış vardır.

DEVE NASIL YARATILDI?

Kuran'ın Gaşiye Suresi'nin 17. ayeti, üzerinde dikkatle düşünülmesi ve ibret alınması gereken bir hayvandan, "deve"den bahsetmektedir. Kuran'ın "bakmıyorlar mı o deveye nasıl yaratıldı" ifadesiyle üzerinde düşünmeye davet ettiği bu hayvanı biraz inceleyelim.

Deveye baktığımızda, onu özel bir canlı yapan en önemli yönünün, en ağır şartlardan bile etkilenmeyen vücut yapısı olduğunu görürüz. Bu öyle bir vücuttur ki, açlık ve susuzluğa günlerce dayanır, günler boyu sırtında yüzlerce kilo ağırlıkla yol katedebilir. Devenin, bu özellikleri hayvanın kurak ortamlara göre özel bir yaratılışla yaratıldığını ve insanın hizmetine verildiğini göstermektedir. Şimdi bu özelliklere bakalım.

AÇLIK VE SUSUZLUĞA OLAĞANÜSTÜ DAYANMA

Deve, 50°C sıcaklıkta 8 gün aç susuz kalabilir. Bu süre içinde toplam ağırlığının %22'sini kaybeder. İnsan, vücudunda bulunan suyun %12'sini kaybettiğinde ölürken, deve, vücudundaki suyun %40'ını kaybettiği halde ölmez. Devenin susuzluğa dayanıklılığının diğer bir sebebi de, gündüz vücut ısısını 41°C'ye kadar çıkartan bir mekanizmaya sahip olmasıdır. Bu sayede gündüz aşırı çöl sıcağında su kaybını minumum seviyede tutabilmektedir. Soğuk çöl gecelerinde ise vücut ısısını 30°C'ye kadar düşürebilmektedir.

MÜKEMMEL SU KULLANIM ÜNİTESİ

Develer, 10 dakikada ağırlıklarının üçte biri oranında su içerler. Bu miktar kimi zaman 130 litreyi bulabilmektedir. Bunun yanısıra deve, insana oranla 100 kat daha geniş alanı kaplayan bir burun mukozasına sahiptir. Hayvan, çok büyük ve kıvrımlı burun mukozası sayesinde, nefes alırken havadaki nemin %66'sını tutabilmektedir.

BESİNLERDEN VE SUDAN MAKSİMUM İSTİFADE

Hayvanların çoğu böbreklerinde biriken üre kana karıştığı anda zehirlenerek ölür. Oysa, deve, vücudunda oluşan üreyi defalarca karaciğerden geçirerek, sudan ve besinlerden maksimum derecede istifade edebilmektedir.

Devenin kan ve hücre yapısı da, çöl şartlarında uzun süre susuz yaşayabilmesini sağlayabilecek şekildedir. Hücre duvarları, hücrelerinin fazla su kaybetmesini engelleyecek yapıdadır. Kan yapısı ise, devenin vücudunda su minimuma indiğinde bile kan akışında bir ağırlaşmaya olanak vermeyecek biçimdedir. Ayrıca susuzluğa dayanıklılığı arttıran albümin enzimi, devenin kanında diğer canlılara oranla çok daha fazla miktarda bulunmaktadır.

Devenin bir başka destekleyicisi de hörgücüdür. Hörgüçlerde vücut ağırlığının beşte biri kadar yağ depo edilmiştir. Devede yağın tek bir noktada toplanması, vücudun –yağa bağlı olarak– her yerinden yoğun oranda su atılmasını engeller. Bu da devenin suyu yine minumum oranda kullanmasına sebep olur.

Bir hörgüçlü deve, normalde günde 30-50 kilo besin alabilirken, zor şartlarda günde sadece 2 kg kuru otla bir ay boyunca yaşayabilmektedir. İlginç olan bir başka nokta, devenin neredeyse her türlü organik maddeyi sindirebilmesidir: Hayvanın ağız ve dudak yapısı, ayakkabı köselesini delecek kadar sivri dikenleri bile rahatlıkla yiyebileceği şekildedir. Dört yüzlü midesi ve sindirim sistemi ise önüne çıkan herşeyi öğütebilecek kadar güçlüdür. Normalde yiyecek sınıfına girmeyen kauçuk gibi maddelerden bile istifade etmesini bilir. Kurak ortamlarda bu özelliğin ne kadar değerli olduğu açıktır.

FIRTINALARA KARŞI ÖNLEM

Devenin gözleri iki kat kirpiklidir. Kirpikler, kapan gibi içiçe geçerek, çölde sık rastlanan şiddetli kum fırtınalarına karşı gözü tam bir korumaya alırlar. Develer ayrıca burun deliklerini de içlerine kum girmesini engellemek için kapatabilirler.

SICAK VE SOĞUĞA KARŞI ÖNLEM

Bütün vücudunu kaplayan sık tüyler, çölün yakıcı güneşinin hayvanın derisine ulaşmasına engel olurlar. Bunlar aynı zamanda soğukta da hayvanın ısınmasını sağlarlar. Çöl develeri 70°C'lik sıcaklıktan etkilenmezken, çift hörgüçlü develer sıfırın altında 52 derecelik soğuklarda yaşayabilmektedir. Bu tip develer, 4.000 metrelik yüksek yaylalarda bile hayatlarını sürdürebilmektedirler.

KIZGIN KUMLAR İÇİN ÖNLEM

Develerin bacaklarına oranla son derece büyük olan ayakları da özel olarak "dizayn" edilmiş, hayvan kuma batmadan yürüyebilsin diye genişletilip yayılmıştır. Ayak tabanlarındaki özel kalın deri ise kızgın çöl kumlarına karşı alınmış bir tedbirdir.

Tüm bu bilgiler ışığında düşünmek gerekir; deve, kendi vücudunu çöl ortamına göre kendisi mi ayarlamıştır? Burun mukozasını kendisi oluşturup, tepesindeki hörgücü o mu meydana getirmiştir? Ya da hortum ve fırtınalara karşı göz ve burun yapısını kendisi mi tasarlamıştır? Kan ve hücre yapısını su harcamama esası üzerine kendisi mi düzenlemiştir?Vücudundaki tüylerin dokusunu o mu seçmiştir? O mu kendisini "çöl gemisi"ne dönüştürmüştür?

Deve —herhangi bir başka canlı gibi— elbette bunları yapamaz, kendi kendini insanlara faydalı hale getiremez. Bu denli kusursuz tasarımlar, hiçbir tesadüf ve tesadüfe bağlı "evrim süreci" ile de oluşamaz.

"Bakmıyorlar mı o deveye, nasıl yaratıldı?" ayeti, gerçekten de bu olağanüstü hayvanın varoluşunu en iyi biçimde açıklamaktadır. Deve de, başka her şey gibi yaratılmış, çeşitli özelliklerle bezenmiş ve Yaratıcı'nın yaratmadaki üstünlüğünün bir işareti olarak yeryüzüne yerleştirilmiştir.

Deve, bu tür üstün fiziksel özelliklerle yaratılırken, insana hizmetle görevlendirilmiştir. İnsan ise, tüm varlık aleminin içindeki buna benzer yaratılış mucizelerini görmek ve tüm varlıkların yaratıcısı olan Allah'ı bilip-tanımakla...

TARIM YAPAN KARINCALAR

Canlılar dünyasındaki en ilginç türlerden biri karıncalardır. Çünkü bu küçücük canlılar, sahip oldukları "toplum düzeni" ile boylarından çok büyük işler başarırlar.

Karıncaların çok farklı türleri vardır. Ancak bunların en ilginçlerinden biri, "atta karıncaları" olarak da bilinen yaprak kesici karıncalardır. Bunların belirgin özellikleri, koparttıkları yaprak parçalarını başlarının üstünde yuvalarına taşıma alışkanlıklarıdır. Karıncalar, sağlamca kenetlenmiş çenelerinde taşıdıkları, kendilerine oranla oldukça büyük yaprak parçalarının altına gizlenirler. Bu nedenle işçi karıncaların gün boyunca çalıştıktan sonra yuvaya dönüşleri çok ilginç bir görünüm ortaya çıkarır. Böyle bir sahneyle karşılaşan kişi, ormanın zemini sanki canlanmış, yürüyormuş hissine kapılacaktır. Yaprak kesiciler yağmur ormanlarında, yere dökülen yaprakların yaklaşık %15'ini yuvalarına taşıyabilirler. Bu yaprak parçalarını taşımalarının sebebiyse, elbette güneşten korunmak değildir. Karıncalar kestikleri bu yaprak parçalarını yiyecek olarak da değerlendirmezler. Peki bu kadar yaprağı ne için kullanırlar?

Attaların bu yaprakları mantar üretiminde kullandıkları hayretle keşfedilmiştir. Mantar, dişi işçi karıncaların yerin üzerinden toplayıp yuvaya getirdikleri yaprak parçacıklarında gelişir. Karıncalar yaprakların kendisini yiyemezler çünkü, bitkilerde hücre zarının temel bölümünü oluşturan selülozu sindirebilmek için gereken enzimlere sahip değillerdir. İşçi karıncalar bu yaprak parçalarını çiğneyerek bir yığın haline getirirler ve yuvanın yeraltındaki odalarında saklarlar. İşte bu odalarda da yaprakların üzerinde mantar yetiştirirler. Bu yolla, büyüyen mantarların tomurcuklarından kendileri için gerekli proteini elde ederler.

Ancak attalar yuvadan ayrıldıklarında, oluşturdukları bahçe kötüleşecek ve zararlı mantarlara yenilecektir. Peki bahçelerini yalnızca "ekim" öncesinde temizleyen attalar, zararlı mantarlardan nasıl korunabilmektedirler? Bunun sırrı, yaprakları çiğnedikleri sırada kullandıkları tükürükte gizlidir. Tükürüğün istenmeyen mantarların oluşumunu engelleyici bir antibiyotik içerdiği düşünülmektedir. Muhtemelen, doğru mantarın gelişimini hızlandırıcı bir madde de içermektedir.

Şimdi şunu düşünmek gerekir: Bu karıncalar mantar yetiştirmeyi nasıl öğrenmiştir? Bir gün karıncalardan biri tesadüfen ağzına bir yaprak alıp çiğnemiş, sonra yine tesadüfen lapa haline gelen bu sıvıyı tam uygun bir yer olan kuru yaprak zeminin üzerine sermiş, arkasından yine bir tesadüf sonucu diğer karıncalar buraya mantar parçaları getirip ekmiş, son olarak da burada yiyebilecekleri bir besin yetişeceğini tahmin eden karıncalar bahçeyi temizleme, gereksiz maddeleri ayıklama ve ürünü toplama işlemlerini yapmış olabilirler mi? Sonra da gidip tek tek bütün koloniye bu işlemi öğretmiş olduklarını düşünmek ne derece akılcı olabilir? Üstelik neden yiyemedikleri halde o kadar yaprağı yuvalarına taşıma zahmetine katlanmış olsunlar?

Diğer yandan bu karıncalar düzenli bir bakım olmaksızın mantar üretimini sağlamak için, yaprakları çiğnerken kullandıkları tükürüğü nasıl oluşturuyor olabilirler? Bu tükürüğü bir şekilde meydana getirdikleri düşünülse bile, tükürüğün içinde istenmeyen mantarların oluşumunu engelleyici bir antibiyotik olmasını hangi bilgileriyle sağlayabilirler? Çünkü böyle bir işlemi gerçekleştirebilmek için, ciddi bir kimya bilgisine sahip olmak gerekir. Bu kimya bilgisine sahip olsalar bile—ki bunun komikliği ortadadır—nasıl olur da salgıladıkları tükürüğe sözkonusu kimyasal özelliği katabilirler?

Böylesine mucizevi bir olayı karıncaların nasıl gerçekleştirdiğini düşündüğünde, insanın karşısına yukarıdakilere benzer daha yüzlerce karmaşık ve yorucu soru çıkacaktır. Ve soruların hepsi de cevapsızdır.

Buna karşılık, eğer tek bir açıklayıcı cevap verilirse, bu soruların hepsi cevaplanmış olur: Karıncalar, yaptıkları işi yapmalarını sağalayacak şekilde tasarlanmış ve programlanmışlardır. Gözlemlenen olay, karıncaların çiftçiliği bilerek dünyaya geldiklerini, daha doğrusu getirildiklerini kanıtlamaya yeterlidir. Böylesine karmaşık davranışlar, zaman içinde aşamalarla gelişebilecek basit olaylar değildir. Gerçek bir kimya bilgisinin ve çok üstün bir aklın sanatıdırlar. Dolayısıyla evrim savunucularının, zaman içinde yararlı davranışların seçildiği ve bunun için gerekli organların, mutasyonlarla geliştiği iddiaları, tamamen mantıksız hale gelmektedir. Tüm bu bilgileri var oldukları ilk günden itibaren karıncalara veren, onları tüm hayret verici özellikleriyle yaratan, şüphesiz her şeyin Rabbi olan Allah'tan başkası değildir.

BİR ÖRNEK

Atta karıncalarının yukarıda anlattığımız özellikleri, aslında daha pek çok canlıda gözlemleyebileceğimiz tablo çıkarmaktadır karşımıza. Elimizde düşünme yeteneğinden yoksun bir canlı vardır, ama bu canlı insanın bile aklını zorlayan büyük bir iş başarmakta, müthiş bir akıl gösterisi sunmaktadır.

Peki bu tablodan ne çıkar?

Cevap basit ve tektir: Madem bu hayvanın gerçekte yaptığı işi yapmasını sağlayacak bir aklı yoktur, o halde yaptığı akıl gösterisi, açıkça bize bir başkasının aklını tanıtmaktadır. Bu hayvanı var eden Yaratıcı, kendi varlığını ve yaratışındaki üstünlüğü göstermek için, bu hayvana onun "harcı" olmayan işler yaptırmaktadır. Hayvan bu Yaratıcı'nın ilhamıyla hareket etmektedir, dolayısıyla sergilediği akıl da aslında bu ilhamdır.

Bunu bir örnekle daha iyi açıklayabiliriz. Boş bir caddede yürürken küçük bir köpek gördüğünüzü varsayın. Caddenin bir yerinde de bozuk parayla çalışan otomatik bir çikolata makinası olduğunu farz edin. Eğer bu köpek, gözünüzün önünde, yerde duran metal bir parayı dişlerinin arasına alır, sonra makinanın yanına gidip, bu parayı çok usta bir biçimde makinanın para deliğine atarsa, sonra da makinadan çıkan çukulatayı bekler ve çıktığında da onu alıp yerse, ne düşünürsünüz?

Açıktır ki, köpeğin yaptığı iş, normalde bir köpeğin yapamayacağı bir iştir. Çünkü belirli bir akıl, muhakeme hatta kültür gerektirir. Ama hayvan bunu rahatlıkla yapmıştır. Böyle bir durum karşısında varacağınız yegane mantıklı sonuç, bu köpeğin yaptığı bu iş için özel olarak eğitilmiş olduğu sonucu olacaktır. Bu köpek muhtemelen bir sirkte çalıştırılmaktadır ve yaptığı bu hareket ona özel yöntemlerle öğretilmiştir.

İşte aslında tüm hayvanlar dünyasında buna benzer bir durumla karşı karşıyayızdır. Karşımızda, bir akla ve muhakeme yeteneğine sahip olmadıkları halde, çok üstün akıl gösterileri sergileyen yaratıklar vardır. Karınca bunların en çarpıcılarından biridir. Ve o da, diğer hayvanlar gibi, gerçekte kendisini eğiten iradenin verdiği programa (ilhama) göre hareket eder. O iradenin, yani Allah'ın aklını ve gücünü yansıtır. Nitekim bir ayette Allah'ın tüm canlılar üzerindeki hakimiyeti şöyle bildirilir:

Gaybın anahtarları O'nun katındadır, O'ndan başka hiç kimse gaybı bilmez. Karada ve denizde olanların tümünü O bilir, O, bilmeksizin bir yaprak dahi düşmez; yerin karanlıklarındaki bir tane, yaş ve kuru dışta olmamak üzere hepsi (ve her şey) apaçık bir kitaptadır. (En'am, 59)

ÖRÜMCEKTEKİ MUCİZE

İnsan ve içinde yaşadığı evren, en ince noktasına kadar tek bir Yaratıcı tarafından yaratılmıştır ve O'nun varlığını göstermek, O'nu yüceltmek için vardırlar. Küçücük bir hayvan olan örümcekte bile Allah'ın yaratışındaki mükemmelliği görmek mümkündür..

Yeryüzünde yüzlerce cins örümcek yaşar. Bu küçük hayvanlar kimi zaman yuvasının statik hesaplarını yapabilen bir inşaat mühendisi, kimi zaman üstün tasarımlar yapabilen bir mimar, kimi zaman olağanüstü güçlü ve esnek ipler, öldürücü zehirler, eritici asitler üreten bir kimyager, kimi zaman da son derece kurnaz taktiklerle avlanan bir avcı olarak karşımıza çıkarlar.

Sanıldığının aksine bütün örümcekler ağ kurarak avlanmazlar. Birçok örümcek, kendilerine Allah tarafından verilmiş özel kabiliyetler sayesinde, şaşırtıcı taktikler kullanarak avlanır.

KAPI TUZAKLI ÖRÜMCEK

Bu örümcek çeşidi öldürü çöl sıcağında, kumun içine açtığı yuvasında yaşar. Bu alelade bir yuva değildir. Öncelikle yuvanın içi örümceğin ürettiği özel bir salgıyla kaplanmış ve çöl sıcağına karşı mükemmel bir izolasyon yapılmıştır. Yuvanın girişi ise yine örümceğin yaptığı disk şeklinde bir kapakla örtülüdür. Bu kapak bir tarafından girişe menteşelenmiştir. Kapağın üzeri ise çalı çırpı ile kamufle edilmiştir. Yuvaya herhangi bir böcek yaklaştığında örümcek titreşimleri fark eder ve kapağı açarak böceğin üzerine saldırır. Yürüdüğü zeminin altından, bir kapağın içinden fırlayan örümceğe karşı böceğin hiçbir şansı kalmaz.

AĞ ATAN ÖRÜMCEK

Dinops adlı örümcek sabit bir ağ kurup avını beklemek yerine, küçük ve son derece üstün özelliklere sahip bir ağ örer ve bu ağı avının üzerine atar. Ardından avını bu ağ ile iyice sarar. Yakalanan böceğin yapabileceği hiçbir şeyi yoktur. Ağ o kadar mükemmel bir tuzaktır ki böcek çırpındıkça ağa daha çok dolanır. Örümcek besinini muhafaza edebilmek için avının üzerini yeni ipliklerle kapatarak onu bir anlamda "paketler".

KEMENT ATAN ÖRÜMCEK

Bolas adıyla bilinen örümcek, kendisini bir iple dala bağlayarak aşağı sarkar. Daha sonra dişi güvelerin erkek güveleri çağırmak için salgıladıkları özel bir koku salgılar. Bu sahte çağrıya kanan erkek güve örümceğe doğru uçar. Örümcek daha önceden hazırladığı ve ucunda yapışkan bir top bulunan ipini sallamaya başlar. Bu ip örümceğin kementidir. Güve yaklaştığında hızla bu kementi atar ve güveyi yakalar.

SIÇRAYAN ÖRÜMCEK

Sıçrayan örümcekler vücutlarında ürettikleri uzun bir ipin ucunu, bir bitki yaprağı veya dala sıkıca tuttururlar. Sıçrayan örümcek, havadan herhangi bir böcek geçtiğinde, son derece özel olarak yaratılmış bacakları sayesinde muhteşem bir atlayış yapar ve avını havada yakalar. Daha önceden bağlamış olduğu ip, örümceğin yere düşmesini engeller ve havada asılı kalmasını sağlar. Daha sonra örümcek tekrar bu ipe tutunarak yukarı çıkar. Hayvan, başarılı bir atlayış yapabilmek için en uygun açıyı hesaplamak, avının hızını ve uçuş yönünü hesaplamak, rüzgar kuvvetini hesaba katmak zorundadır.

ÖRÜMCEĞİN AĞI

Örümcekler ağ kurmak için kendi vücutlarında ürettikleri ipeksi iplikleri kullanırlar. Bu mükemmel iplikler birbirinden çok farklı amaçlara hizmet eder. Aynı kalınlıktaki çelik bir telden beş kat daha sağlam, son derece hafif ve son derece esnek olan bu iplikleri biraz daha yakından inceleyelim.

Örümcekler farklı amaçlar için farklı iplikler kullanırlar. Örneğin bir bahçe örümceği ağını kurarken dört-beş farklı özellikteki ipliği birlikte kullanır. Hayvanın avını yakalamak için kullandığı yapışkan iplik ile ağın üzerine kurup hareket ettiği iplik aynı yapıya sahip değildir. Şimdi aynı örümceğin vücudundan salgılanan değişik türdeki ipliklere bir göz atalım.

1. Örümceğin bir asansör gibi inip çıktığı ve köprü gibi kullandığı tutunma iplikleri.

2. Örümcek ağının iskeletini oluşturan temel ağ iplikleri.

3. Avın yakalanmasını sağlayan yapışkan iplikler.

4. Ağdaki iplikleri birbirine bağlayan birleştirme iplikleri.

5. Yakalanan avı sarıp sarmalamaya yarayan sarma iplikleri.

6. Örümceğin evini oluşturan koza iplikleri.

7. Yavru örümcekleri dış tehlikelere karşı koruyan ipek iplikleri.

Bu saydığımız ipliklerin herbiri esneklik ve sağlamlık bakımından farklı özelliklere sahip oldukları gibi, kalınlık ve yapışkanlık bakımından da farklılık gösterirler. Peki küçük bir örümcek tüm bunları nasıl üretebilmektedir?

Örümceklerin kuyruklarında ipek kesesi denilen altı çift bölüm vardır. Keselerin herbirinde farklı salgılar üretilir. Bu keselerin salgıları değişik kombinasyonlarda birleşerek, farklı türdeki ipek iplikleri meydana getirirler. Keseler arasında büyük bir uyum vardır. Son derece gelişmiş pompa, vana ve basınç sistemleri kullanılır. Üretilen ham ipek, musluk gibi çalışan memeciklerden lif şeklinde dışarı akıtılır. Örümcek bu memeciklerin püskürtme basıncını değiştirebilir. Böylece üretilen ipliğin çapı, direnci ve elastikiyeti ayarlanır.

Şimdi, eğer bu anlatılanlar size çok olağan doğa olayları gibi geliyorsa, biraz duralım ve düşünelim.

Ufak bir örümceği gözünüzün önüne getirin, boyutları yaklaşık bir tırnağınız kadar bir örümceği... Bu ufak hayvanın vücudunda, kuyruk kısmında bulunan ve "ipek kesesi" denilen minik bölümü düşünün. Kendi içinde altı kısma ayrılmış bu bölümün küçüklüğünü tahmin edebilirsiniz. İşte böyle minicik bir yerde, örümceğin kimyasal yapılarını ve nasıl üretildiklerini dahi bilmediği öyle salgılar salgılanmaktadır ki, hayvan bunları çok farklı amaçları için kullanabilmektedir. Bu aşamada şu soruları cevaplamamız gerekir:

• Bir örümcek bu benzersiz kimyasal yapıyı nasıl tasarlamaktadır?

• Tasarladığını farzetsek bile, bunların üretimi için gerekli olan hammaddelerin kaynağını nasıl tesbit etmektedir?

• İhtiyacı olan altı farklı temel maddenin üretimini nasıl gerçekleştirmektedir?

• Bu maddelerin karışım oranlarını hangi ölçüm aletlerini kullanarak tesbit etmektedir?

• Karışımı yapacağı eş zamanlı, basınç kontrollü kesecikleri kendisi mi dizayn etmiştir?

• Bu dizaynı yaptıktan sonra laboratuvara benzer bir yapıyı kendi vücudunda kendi isteğiyle mi inşa etmiştir?

BÜYÜDEN KURTULABİLMEK

Tesadüflerin karmaşa ve düzensizlikten başka birşey oluşturamadığını gözleriyle gördükleri halde, evrendeki ve canlılıktaki düzenin tesadüfen ortaya çıktığını savunan bilimadamları vardır. Bu gerçekten de çok ilginç ve bir o kadar da çelişkili bir tutumdur.

Örneğin bir biyolog, bir protein molekülünün yapısının çok karmaşık olduğunu gözleriyle görür. Bu karmaşıklığın içinde inanılmaz bir düzen olduğunu ve bu düzenin tesadüflerle kendi kendine oluşma ihtimalinin olmadığını gayet iyi bilir. Ama buna rağmen, canlılığın yapıtaşı olan proteinin, milyarlarca yıl önce ilkel dünya şartlarında rastlantılar sonucunda oluştuğunu iddia eder. Bu akılalmaz bir iddiadır. Bununla da kalmaz, bir değil, milyonlarca proteinin tesadüflerle oluşup, sonra inanılmaz bir plan ve düzen içinde biraraya gelerek ilk canlı hücreyi oluşturduklarını da çekinmeden bu iddiasına ekler. Hatta bu iddiasını gözü kapalı bir inatçılıkla da savunur. Bahsettiğimiz "evrimci" bir bilimadamıdır.

Oysa aynı bilimadamı, boş bir arazide yürürken üstüste dizilmiş üç tuğla görse, bunların tesadüfen meydana gelip sonra yine tesdüfen üstüste dizildiklerine hiçbir ihtimal vermez. Hatta böyle bir inanca sahip bir kimsenin aklından zoru olduğunu düşünür. Peki, sıradan olayları normal değerlendirebilen bu insanlar, nasıl olup da konu kendilerinin ve etrafındakilerin varlığını araştırmaya gelince bu derece akılsızca hatta delice bir tutum sergileyebilmektedirlerdir?

Bu davranışın "bilimsellik" adına olduğunu söylemek mümkün değildir! Çünkü bilim, ihtimalleri eşit olan bir olayda bile her iki ihtimal üzerinde düşünmeyi, her ikisinden de şüphe etmeyi gerektirir. Oysa değil canlı bir hücrenin, onun milyonlarca proteininden tek bir tanesinin bile doğal şartlarda rastlantılarla oluşmasına imkan ve ihtimal yoktur. İlerleyen bölümlerimizde de örneklerini vereceğimiz gibi, olasılık hesapları bu gerçeği defalarca ortaya koymuştur.

Bu durumda geriye tek bir ihtimal kalmaktadır. Canlılık tesadüfen oluşmamışsa bilinçli bir biçimde varedilmiştir. Diğer bir deyimle "yaratılmış"tır. Yani, tüm canlı varlıklar, üstün, güçlü ve ilim sahibi bir yaratıcının dilemesiyle varolmuşlardır. Buraya kadar anlaşılacağı gibi, bu gerçek yalnızca bir inanç biçimi değil, akıl, mantık ve bilimin vardığı ortak bir sonuçtur.

Bu durumda yazının başından beri sözettiğimiz "evrimci" bilimadamının bu iddiasından bütünüyle vazgeçmesi, açık ve ispatlanmış gerçeğe teslim olması gereklidir. Fakat o böyle yapmadığı gibi gerçeklerle yüzleştiği her durumda, öfkesi, inadı ve ön yargıları bir kat daha artar.

Onun bu tutumu tek bir kelimeyle açıklanabilir: "inanç". Zira, gerçeklerle gözgöze geldiği halde, bunlara gözünü kapayıp, hayalinde kurduğu bir senayoya ömrü boyu bağlanmanın başka bir tarifi olamaz.

Fakat bu inanç, akıl, mantık ve bilimle köklü bir biçimde çatıştığı için ancak "batıl inançlar" kategorisinde incelenebilir.

Türkiye'nin önde gelen evrimci biyologlarından birisinin yazdığı bazı satırlar, bu körü körüne inancın doğurduğu yargı ve muhakeme bozukluğunun etkisini görmemiz için çok ideal bir örnek oluşturur. Sözkonusu bilimadamı, canlı organizmalarda bulunması zorunlu olan proteinlerden biri olan Sitokrom-C'nin tesadüfen oluşabilmesi konusunda şunları söylemektedir:

"Bir Sitokrom-C'nin dizilimini oluşturmak için olasılık sıfır denilecek kadar azdır. Yani canlılık eğer belirli bir dizilimi gerektiriyorsa, bu evrende bir defa oluşacak kadar az olasılığa sahiptir, denebilir. Ya da oluşumunda bizim tanımlayamayacağımız doğaüstü güçler görev yapmıştır. Bu sonuncusunu kabul etmek bilimsel amaca uygun değildir. O halde birinci varsayımı irdelemek gerekiyor."1

Görüldüğü gibi, "sıfır denecek kadar az" olan bir olasılığı kabul etmek, sözkonusu bilimadamına yaratılışı kabul etmekten daha "bilimsel" gelmektedir. Oysa bilimin kurallarına göre, ortada iki alternatif açıklama varsa ve bunların biri pratikte"sıfır" anlamına geliyorsa, o halde diğer ihtimali kabul etmelidir. Oysa sözkonusu dogmatik yaklaşım, yukarıda alıntı yaptığımız evrimci yazarı ve aynı yaklaşıma sahip pekçok bilimadamını ne yazık ki akla ve sağduyuya tamamen aykırı bir kabule götürmektedir.

Bilim dünyasındaki önde gelen isimlerin önemli bir bölümünün ateist ya da "agnostik" (Allah'ın varlığından kuşku duyan) olmalarının nedeni işte bu bahsettiğimiz tek taraflı dogmatik bakış açısıdır. Bu büyünün etkisinden kendilerini kurtaran ve açık bir muhakeme ile düşünenler ise, Allah'ın açık varlığını kabul etmekte hiç tereddüt etmezler. Bunlardan biri olan ve son yıllarda giderek yayılan "intelligent design" (bilinçli dizayn) teorisinin en önde gelen isimlerinden Amerikalı mikrobiyolog Dr. Michael J. Behe, canlılardaki "dizaynın", yani yaratılışın varlığını kabul etmekte direnen bilimadamlarını şöyle anlatır:

"Son kırk yıl içinde, modern biyokimya hücrenin sırlarının önemli bir bölümünü ortaya çıkardı. Bunun için harcanan emek ise gerçekten çok büyüktü. Onbinlerce insan, bu sırları bulmak için yaşamlarını laboratuvarlardaki uzun çalışmalara adadılar... Hücreyi araştırmak için gerçekleştirilen tüm bu çabalar, çok açık bir biçimde, bağıra bağıra, tek bir sonucu veriyordu: "Dizayn!" Bu sonuç o denli belirgindi ki, bilimin tarihindeki en önemli buluşlardan biri olarak görülmeliydi... Bu zafer, onbinlerce insanın "Evreka" çığlıklarıyla bu büyük buluşu kutlamalarına yol açmalıydı... Ama hiçbir kutlama yaşanmadı, hiçbir sevinç ifade edilmedi. Aksine, hücrede keşfedilen kompleks yapı karşısında, utangaç bir sessizlik hakim oldu. Konu halka açık bir ortamda gündeme getirildiğinde, çoğu bilimadamı bundan rahatsız oluyorlar. Kişisel diyaloglarda ise biraz daha rahatlar; çoğu keşfettikleri açık gerçeği kabul ediyor, ama sonra yere bakıp başlarını sallıyorlar ve hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam ediyorlar.

Peki neden? Neden bilim dünyası, keşfettiği büyük gerçeğe sahip çıkmıyor? Neden ortaya çıkan açık dizayn entellektüel eldivenlerle kenarından tutuluyor? Çünkü, bilinçli bir dizaynı kabul etmek, ister istemez Allah'ın varlığını kabul ettirmeyi çağrıştırıyor onlara."2

İşte dergilerde, televizyonlarda gördüğünüz, belki kitaplarını okuduğunuz ateist evrimci bilimadamlarının durumu budur. Bu insanların yaptıkları tüm bilimsel araştırmalar, kendilerine bir Yaratıcı'nın varlığını göstermektedir. Ancak onlar aldıkları materyalist eğitim ve paylaştıkları bilimsellik psikolojisi ile o denli körleşmiş ve duyarsızlaşmışlardır ki, her şeye rağmen inkarlarını sürdürürler.

Allah'ın açık delillerini sürekli görmezden gelen bu kişiler tümüyle duyarsızlaşırlar. Dahası, bu duyarsızlıklarından kaynaklanan cahilce bir kendine güven duygusuna kapılırlar. Hatta, "eğer bir Meryem Ana heykelinin sizlere el salladığını görseniz dahi, bir mucize ile karşı karşıya olduğunuzu sanmayın... çok küçük bir olasılıktır, ama belki de heykelin sağ kolundaki atomların hepsi, tesadüfen, bir anda aynı yönde hareket etme eğilimi içine girmiş olabilirler" diyen ünlü evrimci Richard Dawkins gibi, saçmalamanın bir erdem olduğunu sanmaya başlarlar.3

Kuran, insanlık tarihi boyunca inkarcıların sahip oldukları bu ortak psikolojiyi çok güzel tarif etmektedir:

Onların üzerlerine gökyüzünden bir kapı açsak, ordan yukarı yükselseler de, mutlaka: "Gözlerimiz döndürüldü, belki biz büyülenmiş bir topluluğuz" diyeceklerdir. (Hicr Suresi, 14-15)

Kuran'ın bu ayetinden de anlaşılacağı gibi evrimcilerin sahip olduğu bu zihniyet öyle kendilerine özgü, orjinal bir tutum değildir. Bunlar kendilerinden önce inkar eden atalarının taşıdıkları aynı kafayı, aynı zihniyeti, aynı yaklaşımı ve aynı psikolojiyi bire bir taşımaktadırlar.

Bu bilimadamlarını gören sıradan insanlar ise, Allah'ın varlığının gerçekten de kuşkulu bir konu olduğunu, bilimin aksini gösterdiğini, evrim teorisini desteklediğini düşünmektedirler. Bu kişilerin kitaplarını okuyarak, onların gözlerini kör eden bilimsellik büyüsünü paylaşmakta, aynı duyarsız psikolojiye girmektedirler.

Oysa insan kendisini bu büyüden kurtarır ve açık, ön yargısız, taassupsuz bir biçimde düşünürse, apaçık olan gerçeği görür. Modern bilimin de her yönden gözler önüne serdiği bu kaçınılmaz gerçek, canlıların tesadüfen değil, bilinçli bir yaratılış sonucunda ortaya çıktıklarıdır. İnsanoğlu sadece kendisinin nasıl varolduğunu, bir damla sudan nasıl oluştuğunu düşünse ya da herhangi bir canlının mükemmel özelliklerini incelese bile, bu yaratılış gerçeğini kolaylıkla görebilir.

Bu kitabın ilerleyen bölümlerinde modern bilimin evrimci inanışı çökerten bulgularını inceleyecek ve Allah'ın varlığının açık delillerini gözler önüne sereceğiz. Okuyucudan beklenen, insanların muhakemesini kapatan, akıllarını kör eden o büyüden silkinip burada anlatılanları samimi olarak düşünmesidir.

Cennet ve Cehennem şimdi vardır

Cehennemin bulunduğu yer

Bir tek Cehennem mi var yoksa birkaç tane mi? Şimdi bunlar mevcut mu?

CEVAP

Cehennem yedi tabakadır, kâfirler durumuna göre tabakaların birinde azap görecektir.

Feraid-ül fevaid kitabında buyuruluyor ki:

Cehennem yedi tabakadır. Birbirinin altındadırlar. Her tabakanın ateşi, üstündekinden daha şiddetlidir. Günahı affedilmemiş olan müminler; birinci tabakada günahları miktarı yanıp, sonra Cehennemden çıkarılarak Cennete götürüleceklerdir.

Diğer altı tabakada çeşitli kâfirler sonsuz yanacaklardır. Azabı en şiddetli olan yedinci tabakasında münafıklar yanacaktır. Bunlar, dilleri ile İslamiyet’i övüp, kalbleri ile inanmayan, ikiyüzlü kâfirlerdir. Kâfirlerin bedenleri yanıp kül olunca, tekrar yaratılarak tekrar yanacaklar, sonsuz olarak böyle azap göreceklerdir.

Cennet ve Cehennem şimdi mevcuttur. Bazı âlimlere göre, Cehennemin nerede olduğu kesin bilinmemektedir. Bazılarına göre, yedi kat yerin altındadır. Arz küresi, güneş ve bütün yıldızlar birinci sema [gök] içinde olduklarına göre, yeryüzünün neresinde olursak olalım, yedi kat yerin altında sema vardır. Cehennemin yedi kat semadan birisinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Soğuk Cehennem de vardır

Ateşten yaratılan şeytan, Cehennemde azap görebilir mi?

CEVAP

Hâşâ Allah’ı, şeytana azap vermekten aciz midir? Kitaplarda bildiriliyor ki:

Cehennemin bir bölümüne Zemherir denir. Yani soğuk Cehennemdir. Soğukluğu pek şiddetlidir. Bir an dayanılmaz. İmansızlara bir soğuk, bir sıcak, sonra soğuk, sonra sıcak Cehenneme atılarak şiddetli azap yapılacaktır. (Feraid-ül fevaid)

Cehennemde soğuk Zemherir azaplarının bulunduğu, İmam-ı Gazali hazretlerinin Kimya-i Saadet ve başka kitaplarında da bildirilmektedir. İlk insan topraktan yaratıldı. Diğer insanların bedenleri toprak maddelerinden meydana geldi. Fakat insan, et ve kemiktir, toprak değildir. Cin de böyledir. Ateş ve havadan meydana gelmişse de, ateş ve hava değildir. Şeytan da ateş ve havadan yaratılmışsa da ateş ve hava değildir. (Akâm-il-Mercân)

Allahü teâlânın kudreti sonsuzdur. Aciz değildir. Şeytana soğuk Cehennemde de, sıcak Cehennemde de azap eder. Demir testere demiri kestiği gibi, ateş de ateşi yakar. Allahü teâlâ için hiçbir güçlük yoktur. Cehennem ateşi o kadar şiddetlidir ki, dünyaya bir kıvılcım gelse, her şeyi yakıp kül eder. (Tergib)

Bugün fen ilmine vakıf olanlar, cisimlerin elementlerden meydana geldiğini bilir. Mesela, yanıcı hidrojen gazı ile yakıcı oksijen gazının terkibiyle su meydana gelmektedir. Su ise, kendini meydana getiren oksijen ve hidrojene hiç benzememektedir. İnsan topraktan, cin ve şeytan da ateş ve havadan yaratıldığı halde, yaratılış maddelerine benzemez.

Kısacası Allahü teâlâ, zalimlerin cezasını vermekten aciz değildir. Soğukla cezalandırdığı gibi, ateşle veya başka bir şeyle de cezalandırır. Cehennemde azap sadece ateşle değildir. Çeşitli azap şekilleri vardır.

Cehennem yedi tabakadır

Kâfirlerin bir kısmı diğer kısma göre daha kötü, daha azgın. Bunların ikisi de ebedi yanacağına göre aynı azabı mı tadacaklar?

CEVAP

Asla öyle değil, ikisi bir olur mu? Cehennem yedi tabakadır. Birbirinin altındadır. Her tabakanın ateşi, azabı üstündekinden daha şiddetlidir. Azabı en şiddetli olan yedinci tabakasında münafıklar yanacaktır. Bunlar, dilleri ile İslamiyet’i methedip, övüp, kalbleri ile inanmayan, iki yüzlü kâfirlerdir. Kâfirlerin bedenleri yanıp kül olunca, tekrar yaratılarak, tekrar yanacaklar, Sonsuz olarak böyle azap göreceklerdir.

Müslümanların günahları sevaplarından çok gelenleri, Cehennemin birinci tabakasında, Hıristiyanlar ikinci, Yahudiler üçüncü, Sabiin dördüncü, Mecusiler beşinci, müşrikler altıncı, münafıklar, müslüman görünen zındıklar, mürtedler ise, yedinci tabakada azap görürler. Kur'an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki:

(Münafıklar Cehennemin en alt katındadır.) [Nisa145]

Tabakalar böyle olmakla beraber, her tabakadakiler de, farklı azaba maruz kalacaklardır.

Cennet-Cehennem şimdi vardır

Bugün Cennet ve Cehennem var mıdır?

CEVAP

Her müslüman bilir ki, ilk insan ve bütün insanların babası olan Hz. Âdem, yıllarca Cennette yaşadı. Yasak ağaçtan yiyince, dünyaya indirildi. Bu hususta Kur'an-ı kerimde birçok âyet-i kerime vardır. Mesela Bekara suresinin 35 ve 36, Araf suresinin 17. âyet-i kerimesinden 27. âyet-i kerimesine kadar. Taha suresinin 117-119. âyet-i kerimeleri bu hususlardan bahsetmektedir. Kur'an-ı kerimde ayrıca müminler için Cennetin, kâfirler için de Cehennemin hazır vaziyette beklediği bildiriliyor:

(Takva sahipleri için hazırlanmış olup genişliği gökler ve yer kadar olan Cennete koşun.) [Al-i İmran 133]

(Kâfirler için hazırlanmış olan Cehennem ateşinden sakının!) [Al-i İmran 131]

Peygamber efendimiz de, Miraca gidince, Cennet ve Cehennemi de gezdi. Gördüğü şeyleri anlattı. Bunlardan birkaçı şöyle:

(Cennete girdim. İnciden kubbeler gördüm.) [Müslim]

(Miraca çıktığım zaman Cennetin kapısı üzerinde "Sadakanın sevabı on, ödünç vereninki ise on sekiz mislidir" yazılı olduğunu gördüm.) [İbni Mace]

(Miracda Cehenneme baktım. Kokmuş leşler yiyenler gördüm. Bunların kim olduğunu sordum. Cebrail aleyhisselam, "Bunlar, gıybet etmek suretiyle insanların etlerini yiyenlerdir" dedi.) [İ. Ahmed]

Cennetin büyüklüğü

Kafadan buluşlar yapmakla ün salan bir yazar, Cennetin bildiğimiz gezegenlerden birinde olacağını söylüyor. Böyle bir şey mümkün müdür?

CEVAP

Bugün bildiğimiz bütün yıldızlar ve gezegenler birinci kat semadadır. Semalar ise yedi kattır. Diğer katların ise bilinen bu semadan çok büyük olduğu bildirilmiştir. Cennet hakkında Kur'an-ı kerimde ve hadis-i şeriflerde bilgi vardır. Cennetin genişliğinin yer ile göğün genişliği kadar olduğu Kur'an-ı kerimde bildirilmiştir. (Hadid 21)

Bu durumda Cennetin gezegenlerde olması mümkün değildir. Cennet daha yukarı semalardadır. (Deylemi)

Cehennem sonsuz değil mi?

Kâfir dostu biri, "Cehennem sonsuz değil, çok manasına sonsuz denmiş" diyerek kâfirlerin de Cennete gireceğini yazıyor. Cennet-Cehennem sonsuz değil midir?

CEVAP

Cehennemin ve Cennetin sonsuz olduğuna dair birçok âyet-i kerime vardır. Mesela Bekara 25, A.İmran 116, Maide 85, Enam 128, Tevbe 68, Hud 107.

Âyet-i kerimede Cehennem için de, Cennet için de (Hüm fiha halidun = Onlar orada ebedi kalırlar) buyuruluyor. (Bekara 81, 82)

Eğer halidun kelimesi tevil edilirse, Cennetin de sonsuz olmadığı ortaya çıkar. Halidun kelimesini Cehennem için tevil edip de Cennet için niçin tevil etmiyor? Sizin de bildirdiğiniz gibi, Yahudi ve Hıristiyanları Cennete koymaya çalıştığı gibi, şimdi de bütün kâfirleri Cennete koymaya çalışıyor. Şeytanın yoldaşları ne yapsa faydasızdır.

YUNUS HÜDAYİ	KAPAK;

İSLAM EKONOMİSİNİN İNŞASINA DOĞRU

Müslümanlar Mekke döneminde kendilerine ait bir iktisat siyaseti uygulama gücüne sahip değildiler. Bu imkânı Hicret'ten sonra Medine'de elde ettiler. Hz. Peygamber, Medine'de bir yandan Müslümanların siyasi hukukunu belirlemeye yönelik adımlar atarken, bir yandan da Medine Pazarı'nın temelini atıyordu. Ayrı bir Pazar kurulmasının başlıca iki amacı vardı:

1) İslamî ilkelerin uygulanacağı bir iktisadi düzen kurulması;

2) Bu sayede Müslümanların iktisadi güç elde etmeleri ve inanmayanların sultasından kurtulmaları.

Medine Pazarı'nda iki temel ilke vazedildi:

1) Pazar yerinde kimse belirli bir yeri sahiplenmeyecektir;

2) Vergi alınmayacaktır.

Bu ilkeleri bugün şu şekilde yorumlamanın mümkün olduğu söylenebilir:

1) Siyasi otorite iktisadi hayat içinde rant oluşumunu engelleyici biçimde davranacaktır;

2) Piyasa düzenlemeleri üretici ve satıcılar için cazip olacak biçimde yapılacak; böylece hem iktisadi hayata dinamizm gelecek, hem de müşteri konumundaki halk daha elverişli şartlarda mal temin edebilecektir.

Müslüman bir toplumun iktisat düzenini, müdahaleden mümkün olduğunca uzak bir serbest rekabet düzeni olarak tanımlayabiliriz. Hz. Peygamberin narh konulması teklifini "Fiyatları belirleyen Allah'tır" diyerek geri çevirmesini, hiçbir beşeri organizmanın -zorlayıcı bir durum söz konusu olmadıkça- fiyat tesbiti hakkına sahip olmadığı tarzında yorumlayabiliriz: Mesela, hem bir alim hem de bir muhtesib olan İbn Teymiye, nonnal (yani spekülasyondan uzak) piyasalarda resmî fiyat tesbitinin doğru olmadığını söylemektedir. "Normal bir piyasada tüccar ve zanaatkârlar müşteriden maliyet fiyatlarını ve ilaveten risklerinin karşılığı olan bir fazla değeri talep ederler. Daha spekülatif bir piyasa durumunda ise, piyasaya iştirak edenlerin öznel değerlendirmeleri önemli bir rol oynar. Merkezî otoritelerin (kıtlık ve benzeri durumlarda) zaman zaman vuku bulan müdahalesi ahalinin temel ihtiyaçlarının giderilmesi için faydalı olabilir. Ancak, loncalar veya resmî otoriteler tarafından genel fiyat tesbiti, hem verimsiz, hem de etkisiz olması hasebiyle, doğru değildir."(1)

Canlı bir ticaret merkezi olan Mekke ortamında filizlenen İslam kendinden önceki iktisadi faaliyetleri çoğunlukla yasaklamamış ıslah etmiştir. İnsanlar umumiyetle ihtiyaç duyduklarından daha fazla maddi varlığa sahip olmak isterler. İmam-ı Gazali'ye göre bunun birinci sebebi gelecek korkusudur. "Korkan insan, kötümser olur. Dolayısıyla, mevcut ihtiyaçlarını karşıladığı anda bile, uzun hesaplar (tul-i emel) yapar. Hatırına, ihtiyacına yeten malın telef olabileceği ve başkasına muhtaç duruma düşebileceği gelir. Bir kere bu hatırına gelince de gönlüne korku dolar ve korkunun verdiği rahatsızlığı, herhangi bir afet halinde başvurabileceği başka bir malının da olduğunu bilmekten ileri gelen bir güvenlik duygusundan başka şey dindiremez olur. Artık o, geleceği için beslediği korkudan ve hayata olan sevgisinden dolayı, habire uzun bir ömrü, hücum eden ihtiyaçları, malların afetlere maruz kalma ihtimalini hesap edip durur.

Netice olarak da bu hal, onu korkusunun tek çaresi olarak gördüğü, ihtiyaçtan fazla mal toplamaya iter.

Servet peşinde koşmanın ikinci ve daha kuvvetli saiki, insanoğlunun rububiyet eğilimidir. Gazali'ye göre, mayasındaki rabbani özellik icabı insan ruhu rububiyeti sever. Rububiyetin anlamı, kemalde eşsiz ve varlıkta tek ve rakipsiz olmaktır. İnsan, kamil olmayı, ötesi olmayan bir amaç olarak, kendi içinde bir amaç olarak arzular.

Ancak, varlıkta tekleşerek kemale erme imkanı olmayınca, bu sefer diğer bütün varlıklara hükmetme yoluyla kemale erme ihtiyacını tatmin etmek ister. Mal vasıtasıyla insan, köleleri mülkiyetine geçirmeye, hür insanları da köleleştirmeye; gönüllerini kendine bağlayamasa bile, bedenlerinde ve şahsiyetlerinde tasarrufta bulunabilmek için, gerekirse zor ve galebe yoluyla onlara başeğdirmeye çalışır. Başta İbni Haldun olmak üzere Müslüman düşünürler, bir yandan servet elde etme arayışının, şükür kapısı açık tutulmak şartıyla, meşru olduğunu belirtirken; diğer yandan, meşru servet biriktirmenin zorluğuna işaret etmektedirler.(2)

İslam düşünce sistemine göre Allah Teala tabiatı bütün varlıklara yetip artacak şekilde bol nimetlerle donatmıştır. (İbrahim-32/34, Hicr-19) Fakat insanoğlunun bu fırsatları zulmü ve nankörlüğü sebebiyle kendi kendine zayi etmesi sebebiyle dünyasını cehenneme çevirdiği anlatılır. (Rum–41, Yunus -23)

Ebussuud ve Kurtubi’ye göre; İktisadi zulüm tabiatta saklı nimetleri elde etmek için çalışmamak ve başkalarını mahrum etmektir. Nankörlük ise elde edilen nimetlerin hak sahiplerine yerli yerince dağıtmamaktır. Kapitalist sistemde ekonomideki bozuklukların ve iktisadi mücadelenin nimetlerin kıtlığı esasına bağlanmasının aksine İslamî düşüncede vefret (bolluk)esası vardır. Bozukluk nimetlerin azlığından değildir. Ancak nedrete (kıtlığa) sebep olan insan gücünün sınırlı olması, insanın üretimde nazlı tavrı, tüketim düzensizliği, servet dağılımında ki haksızlık gibi etkenlerdir.(3)

İnsanları açlıkla korkutup kötü işlere sevkeden Şeytan olduğuna göre, Kaynakların kıtlığı esasına dayanan kapitalist anlayışta şeytani bir yaklaşımın olduğunu söyleyebiliriz. İslam ekonomisinin en dinamik genel kaidesi şudur. "İbadetlerde aslolan nassın tayinidir. Muamelatta aslolan ise serbestliktir. Yani şeriatte bir beyan olmadan ibadet olmazken yine bir beyan olmadan da muamelatda yasak olmaz." Böylece insanlara bu sahada her çağda hür ve geniş bir hareket ve uyumluluk imkanı sağlanmış, darlık ve sıkıntı bertaraf edilmiş olur. Mesela alışveriş, akit ve sözleşmelerde aslolan mübah olmasıdır. Hadis-i Şerifte: “Müslümanlar haramı helal helali haram kılan bir şart olmadıkça mukavelelerinde öne sürülen şartlarla bağımlıdırlar.” buyruluyor. Bu yüzden insanlar öteden beri maslahatı celb ve madarratı def’ sadedinde akit ve şartlara gereksinim duymuşlardır. Bu da asırlara göre değişik şekiller almıştır. İnsanlar önceleri sınırlı ortaklarla şirketler kurarlarken, mevduatların çok fazlalaşması sebebiyle zorunlu hisseli ortaklıklar gelişmiştir (hisse şirketleri global hale gelmiştir. Y:H) Mal canın yongasıdır. Cenab-ı Hak insanı malla kaim kılmıştır. (Nisa-4). Efendimiz (SAV): “iyi bir kul için iyi bir mal ne güzeldir” buyurur. İşte İslam, muamelelerde gelişmeye müsait bir esneklik vermiştir. Nübüvvet asrına münhasır bir muamelat anlayışı olmamıştır. Hadis-i Şerifte bu husus ne güzel özetleniyor: “Allah’ın kitabında helal kıldığı helal haram kıldığı haramdır. Söz söylemeyip geçtiği hususlar müsahame edilmiştir. Allah’tan afiyet dileyin. Zira o bir şey unutmamıştır.”(4)

Kainatta İktisat

Hayat Batıda kabul edildiğinin aksine bir mücadele değil aksine büyük bir yardımlaşma ile devam etmektedir. Dünyada insan eli değmese müthiş bir temizlik düzeni vardır. Dünyanın değişik yerlerinde ölen o kadar canlı diğer canlılar tarafından temizlenmektedir ve dünyanın önemli problemlerinden kirlilik problemi olmaksızın gerçekleşmektedir. Kendi dünyasını böylesine bir bilinçle kirleten yalnızca insanoğludur. Kainatın temiz kalması Kuddüs isminin bir tecellisidir.(5) İman, müslümanın yüce Varlığın ekonomik olaylarda dahil bütün olaylarla ilgisini bilmesini gerektirir. Hadis-i Şerifte, iki müslüman ortaklıklarında doğru iseler, üçüncü ortaklarının Allah Teala olduğunu bildiriyor. "Bu ortaklık ekonomiyle alakalı er-Rezzak,el-Vehhab, el-Ğani,el-Veli, Malikü’l-mülk, er-Rahim, en-Nafi, es-Samed, el-Birr, el-Varis, el-Mukit, el-Muhsi, el-Muksid, el-Muğni, el-Vasıt, el-Kabid, el-Hasib gibi esma-i İlahinin tecellileri doğrultusunda iş yapmakla kurulur. Bu isimler incelendiği zaman görülecektir ki, insan manevi bir tavırla bu isimlerden nasibini aradığında mesela; Rezzak ismi karşısında şükredici olması, Ğani sıfatı karşısında fakir ve muhtaçlığını anlaması, Kabiz sıfatı karşısında tevekkül edici olması, Nafi ismiyle başkalarına faydalı olması gibi vasıfları şiar edinmeleri ve bunları ekonomik faaliyetlerinde göstermeleri gerekecektir. Öte yandan ibadetlerin de insanın ekonomik faaliyetlerinde rolleri vardır. Haram ve helal üretim ve tüketim için en önemli iki kriterdir. Suni ihtiyaçlar üretmek haramdır. Zekat Hac sadaka oruç gibi ibadetler ekonomiyle doğrudan alakalıdır.(6) İslam iktisadı, İslam insanı üzerine inşa edilir. Bu alan diğer inanç, ibadet, ahlak, hukuk gibi alanlardan ayrılmaz bir bütünlük arzeder.(7)

İSLAM İKTİSAD ANLAYIŞININ ESASLARI

Yusuf el-Kardavi naslar ışığında şu tesbitlerde bulunur: "Ölçüyü kaçırmayın,dengeyi koruyun! Tartıyı adil yapın ve ölçüyü zayi etmeyin." (Rahman 8-9) İşte İslam ekonomisinde bu denge aranır.Yani toplumun zayıf ve yoksul kesimini düşünen bir denge. Bunu temin için mükellefiyetler yüklemiş, hudud çizmiştir. Mesela zekat, hem dini hem ekonomik hem siyasi, hem sosyal hedefleri olan bir ibadettir. Öte yandan faizin karaborsanın, çekişmeye sebep olan aldatmanın yasaklanması bu meyandadır. Piyasa ekonomisinde insan parayla ölçülürken İslam’da "mal ve evlat dünya hayatının süsüdür. Gerçekte baki kalacak ameller ise; Rabbinin katında sevab ve arzu etme açısından daha hayırlıdır. "(Kehf-46) İslam’da çalışmak ibadettir. Cihattır. "Yeryüzünde gezin ve Allah’ın rızkından istifade edin."Mülk-15) "Allah’ın sana verdiği nimet ve imkanlarla ahiret yurdunu gözet. Dünyadan da nasibini unutma! (Kasas-77) İslam ekonomisi ahlakidir. Diğerlerinde ise böyle bir kayıt yoktur. Haram mal, zarar veren mal üretilmez. Alınıp satılmaz. Müşriklerin Mescid-i Haram’a yaklaşmalarını yasaklayan ayetin sonunda; "eğer fakir düşmekten korkarsanız (tüketim azalacağından) Allah sizi fazlından kalkındıracak ekonomik yönden refaha ulaştıracaktır" buyuruluyor. Hz. Ali:" Eğer fakirlik bir adam suretinde gelse onu öldürürdüm" diyor. Ebu Zerr (ra) de: "Fakirlik bir beldeye girse küfr derki beni de yanına al. "Bu yüzden İslam fakirliği tedavi edici esaslar getirir. Efendimiz(S.A.V) borç ve günahtan çokça Allah’a sığınınca dediler ki Ya Rasulallah neden borçtan bu kadar sığınıyorsun? Buyurdu: -Adam borçlandığında konuşur söz verir sonra da döner. " Kim borçlanır? Tabi ki fakir ve ihtiyaç içinde olan borçlanır.Fakirlik hastalığının ilk ilacı iştir. İş ve çalışma herkese zaruridir. Devlette işsizlere iş temin etmekle görevlidir. Hem toplum fakir olunca zekatı kim verecek! Efendimiz buyurur: "Sizden hiçbiriniz elinin emeğiyle kazandığından daha hayırlı bir rızık yememiştir." (8) Müslüman insanının iktisadi faaliyetlerinde yalnız kendini değil, kardeşlerini ve toplumu da düşünmek görevi vardır. Tarihte İslam’ın ilerici sosyal sigorta anlayışı yalnız insancı değil, adaletçi niteliği ile de öylesine kökleşti ki hayvanları da kucaklamaya başladı. Onların dertleri için vakıflar kuruldu. Çağımızın yeni tanıdığı işsizlik sigortası yüzyıllar önce İslam toplumunda uygulanmıştır. Yoksullukla savaşta en etkin silah iştir ama bu yetmez, yeterli bir ücret gerekir. Bu da yetmez kaynakların ne ekonomik ne de sosyal fayda sağlamayan yerlerde harcanmaması gerekir.(9)

EMEK

Fert hakkı ile kamu yararı birbirini tamamlar. İslam iktisadında dağıtım mekanizması emek ve ihtiyaçtır. Emek dağıtımda en önemli bir unsur ve mülk edinmenin baş saikidir. Çalışmaktan ve geçinmekten aciz olan ise dağıtımdan emeğine göre değil, ihtiyacına göre alır. İslamî sistemde iş talebi üreticiden gelir. İş arzı ise Ulu’l-Emr’in sorumluluğu altında toplumdan gelir. Kapitalist sistemin ürettiği patron sıfatının belirlediği hazır yiyen adam imajının aksine İslam’da devlet başkanından kapıcısına herkes çalışan kişi olmak durumundadır. Çalışanın ürettiği mala malik olması fıtri bir meylin neticesidir. Mülkiyet ikinci derece bir dağıtım elemanıdır. İhtiyaç fazlası servet vergilendirilir. Farklı kabiliyet, güç ve eğilimler kişilerin farklı servete sahip olmalarına imkan tanır. Ancak servetin sınırlı ellerde toplanan bir güç olmaması için gereken tedbirleri alır.(10)

·Atalet, sıkıntı sefahati, sefahat fakirliği ve bedbahtlığı doğurur.

·İslam’a göre insan emek sarfı sırasında yaptığı işten memnun olmalıdır. Ve emeği karşılığı layık olduğu şekilde verilmelidir.(11)

SERMAYE

İslam servetin sürekli üretim süreci içinde dolaşmasını isteyen ve atıl kalmasını yasaklayan bir yaklaşım getirmektedir. Bir ekonomide üretenler değil de aracılar en yüksek geliri elde ediyorsa o ekonomide kalkınma gerçekleşmez. İslam ekonomisinin sermaye birikim modelinde ise, üretici ve biriktirilmiş sermaye birinci planda ticaret sermayesi daha sonraki planda olacağından kârların haksız kazançlarla oluşumunu engeller ve toplam talebin aşırı büyüyerek yüksek cebri vergi, sömürü ve adaletsiz gelir dağılımına aracı olan enflasyona sebep olmasına mani olur. Bir nehrin kenarında da olsa abdest alırken israfı istemeyen bir düşünce ekonomik kaynakların çarçur edilmesine elbette imkan vermez. Hele sermayenin belli bir kesim elinde dikta ve sömürü gücü haline dönüşmesini hiç istemez. İslam ekonomisinin rasyonel üretim ve tam istihdam ekonomisi olduğunu söyleyebiliriz. Peygamberimizin dinar ve dirhemler üzerinde tahrifat ve değer düşürücü işlemler yapmayı yasaklayan haberi güçlü para politikasına işarettir. İslam’da servet ve sermaye toplumda ve hayatta İslam’ın öngördüğü sonuçlara ulaşmayı sağlayan bir araçtır. İman ve amel cahil ve yoksul ortamda tam işlevini yapamaz. Bu yüzden selef hayır işler için mal biriktirir, Said b. Müseyyib: "Mal kazanmayanda hayır yoktur” derdi.

Cihad olayının iktisadi cephesi bu yüzden günümüzde daha bir derinlik kazanmıştır. Ancak bu mal biriktirme hırsına dönüşürse bu ancak dine zarar verir. (Darimi, Sünen, Kitabü’r-Rikak)(12)

Bediüzzaman der ki: “Müslümanların fakirliğinin sebebi onların dünyayı sevmemesi değil bilakis onların hırsla dünyaya yaklaşmalarıdır”. Kaynakların akılcı kullanılması neticesinde dünyamız bir trilyon insanı besleyebilir. İslam’ın dediği gibi komşusu aç iken tok olmama prensibi sadece fertlere değil aynı zamanda toplumlara da şamil bir sözdür.(13)

FİYAT VE KAR

İslam kaynak tahsisi sisteminin özelliği klasik ekonomideki fiyat tanımlamasına benzer. Fakat mallar ahlaki açıdan sosyal kurumlara rehberlik eden daimi bir bilgi esasına göre işlem görür. Yani bu ahlaki kaygı piyasa dolaşım ilişkilerinin tabiatını değiştiriyor. İslam ekonomisinin bu özelliği sebebiyle kârlar normal temeline oturur. Normal kâr seviyesi İslam ekonomisinde arz ve talep edilen mal ve hizmetlerin bir araya geldiği temel dinamik ihtiyaçlara göre yönetimi sebebiyle ortaya çıkar. Bu şekil dinamik ihtiyaçların en iyi şekilde giderilmesi için düzenlenen pota fiyat sabitliğini muhafaza eder. Gelirlerin temel olarak üretime dayanmasını temin eder.(14)

Malı mal doğurmaz malı doğuran emek ve çalışmadır. Peygamberimiz bir seferinde bir sahabiye koyun alsın diye bir dinar verir. O da onunla iki koyun alıp birini bir dinara satar ve getirir. Zübeyr b. Avvam’ın Medine de bir koru arazisi vardı. Medine yerleşim alanı genişleyince kıymeti kat kat arttı. O halde kâr noktasında yasak olanın insanların ihtiyacı olduğu halde fiyat artsın diye ihtikar yapmak veya olmayan vasıflarla o malı satmaktır. (Yoksa piyasa koşullarında fazla kâr etmek değil.)(15)

ÜRETİM VE TÜKETİM

İbn-i Haldun siyasi baskı ve zulmün insanlarda iktisadi faaliyette bulunma arzu ve isteklerini körelterek ekonomik gelişmeyi önlediğini söyler ve devamla ağır vergilerin ve devletin müdahalelerinin halkı perişan ettiğini kişileri zelil ve miskin bir duruma düşürdüğünü belirtir. Devlete ait mal ve ticaret eşyalarına sürekli zam, işçinin memurun hakkını vermeme, şeriatın yüklemediği vecibeleri zorla halka yükleme (onun sırtından batıkları kurtarma gibi.), halkın alacağını batırma (veya enflasyona yedirme), karşılığı olmadan angarya işlerde çalıştırma vs. bunların hepsi zulümdür. Yurdun bayındırlığını giderir. Böylece devletin zenginliğinin devlet masraflarını kısarak hazineyi doldurmakla artacağını zannetmek büyük hatadır. Tam aksine zenginlik, devletin imkanlarının halkın iyileştirilmesi, korku ve zulmün kaldırılması, canlı ve üretken bir hale getirilmesi için seferber edilmesiyle mümkündür.(16)

İslam’ın tüketimde ele aldığı temel ilkeler, temizlik, doğruluk, itidal, israf etmeme, bağış yani Allah’ın nimetlerinden istifade ve erdem yani ahlaki ve ruhi gelişmenin gözönüne alınması esasına dayanır. Müslüman yerken bile besmele çeker Rabbini unutmaz.(17) Niyetiyle mübahları bile sevap hanesine yazdırır. Pazar yerine getirilmekte olan ticaret mallarının yolda aracılar tarafından karşılanıp suni fiyat artışına ve üreticinin hakkının gasbedilmesine sebep olan davranışın yasaklanması (Buhari-Müslim-Tirmizi) sömürü yerine çalışarak ve üreterek ferdin maddi ve manevi tatminine imkan hazırlar. Bunun gibi simsarlıkla köylünün malını depolayıp ihtikarla yüksek fiyata çıkarmak halkı mağdur eder. Ama bunlar önlenirse çalışan, üreten kazanır. Kazananların birikimi yatırıma dönüşür. Tüketici artan birikimini yatırıma ve tasarrufa dönüştürür. İslam’da herkese çalıştığı kadarı vardır.(53/39)(18)

ENFLASYON VE FAİZ

İslam’da, çok önemli sebepler (karaborsa, tekel oluşturma vb.) olmadıkça fiyat oluşumuna (piyasaya) müdahale edilmez. İslam’da karz(borç verme) akti kısa vadeli ve küçük kredileri temin etmek için yeterli olabilir. Ancak uzun vadeli ve büyük krediler için (faiz yerine ) –kâr ortaklığı- esası getirilmiştir. İnan ve Mudarabe şirketleri bu amaca yöneliktir.(19) Ancak günümüz karmaşık ekonomilerinde şeklen faiz olan konularla İslam’ın yasakladığı konuları birbirinden çok iyi ayırmak ciddi bir sorun haline önümüzde durmaktadır.(20) Esasen faiz, ekonominin iki büyük direği olan para ve üretim bölümü arasını ayırıyor. Para sermaye piyasasında bir mal olarak ele alınır. Para sahibi subjektif bir risk taşıdığından bu riski parasının karşılığına eklemek istemektedir. Makro ekonomilerde ayrıca enflasyonu sabitleme böylece yatırım kaynaklarına aşırı talebi yavaşlatma ve dünya mevduatını ulusal ekonomiye kazandırma politikası hükümetlerin para sektörlerine bağımsız bir reel sektör gibi davranmalarına imkan tanıdı. Sonuçta makroekonomik karasızlığın ve düzensizliğin reel sektöre para sermayesinin akışıyla azalma potansiyeline imkan verilmedi. Nihayet para sektörü (rant) reel sektörden avantajlı olarak ödünç fonundan kazanılmış karlar elde eder oldu. Bunun anlamı zengin para piyasasından faizle kazanç elde ederken fakir de reel sektörden kazanacaktır. Bu iki sektör arasındaki ayırım fakire ters orantılı etki yapacaktır. Zenginliğin ahlaki kazanımı ve sosyal düzen adaletsizlikle bozulacaktır. Bediuzzaman faizin global buhrana yol açışını şöyle belirtir: "Faiz muhtaç olan insanın borç aldığına kin ve haset duymasına sebep olur. Ve faiz sen çalış ben yiyeyim anlayışını körükler. Aynı zamanda faiz alanı da meşru olmayan yollara sürükler.

·Alemdeki kavga kapısını kapamak için faizi kaldırmalıyız. Çünkü faiz yiyenler ahlaki vasıflardan uzaklaşırlar, ve onlarda fazilet duygusu aramayız.

·Beşer Kur'an'ın faizi yasaklaması emrini dinlemedi ve büyük silleler yedi.

1929 dünya iktisadi buhranı ve II. Dünya savaşı bunun örneklerindendir.

İSLAMİ MODEL

İslam ekonomisinin genel görünüşü harcamayı kaynakların seferber edilmesi ilkesine göre yapmaktır. Şöyle ki halk parasını İslamî bankalara kor. Bankalarda bunu uygun yatırımlarla değerlendirir. Gelir temin eder. Tabi bu reel sektörün girişimiyle elde edilen bir kazançtır. Burada paradan para kazanma yoktur. Para sadece reel sektörün yatırım aracıdır. Risk ise, sektörler ve acentalar arasında reel sektörün getirideki büyüklüklerine göre paylaştırılır. İslamî banka parasal sermayeyi hızla müteşebbis faaliyetler için reel sermayeye dönüştürmek zorundadır.(21)

İslam’ın iktisadi-ekonomik sistemi ancak tatbikatla çağa damgasını vuracak bir özellik gösterir. Bunun rahmet oluşu teoriyle yeterince anlaşılamaz. Bu yüzden İslamî bankacılık gibi (Finans Kuruluşlarını kasdetmiyoruz) bir kısım modelleri uygulamaya koyan bazı devletlerin olumlu adımı umut verici olmuştur. Zira biz İslam’ı ancak yaşadığımız sosyal hayatta gündeme alabildiğimiz ölçüde sosyal hayatı değiştirecek dinamiklere sahip olabiliriz. Teorik söylemler ancak vicdanlara hamasi teskinlik verir. Ama bir toplumda sosyal hayatın değişmesi ancak o sosyal hayatın içinden gelen güçlü bir meyille mümkün olacaktır. İslam ekonomideki zaferini ancak haram yemekten korkan bir toplum oluştuğu zaman gerçekleştirebilecektir.

Kaynaklar
1-Mustafa Özel, ‘Adam zengin olur mu?’, http://hocam.tripod.com/economi, 2- Mustafa Özel ,agm. 3- Dr. Fahri Demir, İslam Hukukunda Mülkiyet Ve Servet Dağılımı, s.290,D.İ.B. yy. 4-Yusuf el-Kardavi, Makalat ve likaat,el-Münteda,’Ticaretü’l-eshüm’, www.qaradawi.net, 5- Risale-i Nur’dan İktisad prensipleri I, http://hocam.tripod.com/economi, 6- İktisadi Kalkınma Ve İslam, İlmi Neşriyat,s. 55-57, İSAV,1987, İstanbul, 7- İktisadi Kalkınma Ve İslam,s. 71, 8- Yusuf el-Kardavi, Makalat ve likaat, eş-şeriatü vel-hayat, ‘Keyfe alece’l-İslam...’ , www.qaradawi.net 9- İktisadi Kalkınma Ve İslam, s.31-33 10- Fahri Demir, age., s.282-302, 11- Risale-i Nur’dan İktisad prensipleri I, , http://hocam.tripod.com/economi, 12- İslam Ekonomisinde Finansman Meseleleri, s. 361-380, Ensar Neşriyat, İlmi Araştırmalar Dizisi, 1992, İstanbul, 13- Risale-i Nur’dan İktisad prensipleri I, , http://hocam.tripod.com/economi, 14- Dr. Masaddul Alam Choudhury, The structures of İslamic Economics,’Markets according to the principle of ethical...’, http://islamic-finance.net/islamic economy, 15- Yusuf el-Kardavi, Makalat ve likaat,el-Münteda,’Ticaretü’l-eshüm’, 16- İktisadi Kalkınma Ve İslam,s. 114-119, 17- Prof. M. A. Annan, İslam’da Tüketim İlkeleri, http://hocam.tripod.com/economi, 18- İslam Ekonomisinde Finansman Meseleleri, s. 361-380, 19- Para Faiz Ve İslam, s. 210, 20- Para Faiz Ve İslam, s.114-115, 21- Risale-i Nur’dan İktisad prensipleri I,