Prof. Dr. İhsan Süreyya SIRMA

13. 11. 1994 - Eskişehir

Bismillahir rahmanir rahim.

Değerli kardeşlerim!..

Fransız şairi Lamartine'nin bir sözü var... On ciltlik bir Türkiye tarihi yazmış ve onun ön sözünde diyor ki: "Türkleri anlıyabilmek için, onlarla özdeşleşmiş olan dinlerini öğrenmek lâzım!.. Dinleri olan İslâm'ı da öğrenmek için Muhammed'i bilmek lazım. Onun için, ben eserimin birinci cildini Muhammed'e ayırdım." diyor ve ilâve ediliyor: "On senede hazırlayıp size sunduğum bu binlerce rivayet içinde, edip olan ben değilim. Konunun bizâtihi kendisi edibânedir. Yâni İslâm'ın kendisi buna lâyıktır." diyor.

Bana verilen konu biraz çetrefilli bir konu... Biraz mayınlar üzerinde oynayan bir rolü gerektiriyor. Ve tarih deyince insanın aklına mutlaka bir kronoloji geliyor. Ben de biraz tasavvufun adeta kronolojisini yapmaya çalışacağım. Çünkü dün, Akif Bey kardeşimiz "Bu Adem'den başlıyor." dedi; doğrudur. Şimdi madem ki Adem'den başlıyor biz de ondan başlıyalım. Ama bugüne kadar nasıl getireceğiz. Bu kısa dakikalar içerisinde inşaallah gayret edeceğiz.

Allah-u Teâlâ, Kur'an-ı Kerim'de buyuruyor ki: "Ben insanları ve cinleri sadece bana kulluk yapsınlar diye yarattım." O halde İslami yaşantının özü olan tasavvuf bunu mündemicdir, içine almıştır. Biz kulluk yapmak üzere, zahid olmak durumundayız.

Kur'an-ı Kerim'e baktığımızda, Allah-u Teâlâ insanları dört sınıfa ayırıyor. Bunların dışında yok: Mü'min, kâfir, münafık, bir de müzebzeb olanlar, yâni ne oldukları belli olmayanlar... Menfaati neredeyse, bir orada bir burada görünür, ondan sonra çeker gider. Şimdi asıl olan bu kulluk nasıl yapılacak? İşte, mesele budur.

Benim kanaatime göre ve şu ana kadar edindiğim bilgilere göre İslâmı'n özü olan bir şey vardır ki, biz müslümanlar bir kişinin vefatını duyduğumuzda onu terennüm ederiz. Ne deriz?..

(İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.)(Bakara 156) İşte bu insanlığın tarihçesidir. Biz Allah'ınız. İşte bizim Allah'a ait oluşumuz, tasavvufun özüdür. Ve cihad bunu gerçekleştirmenin kavgasıdır. Biz Allah'ınız, ne demek?.. "Hak" olan tarikatların --bunu tırnak içine alıyorum; çünkü hak olmayan, batıl olan bir sürü tarikat vardır-- hemen hepsinde bir zikir formülü var:

(Efdaluz zikri lâ ilâhe illallah.) Tasavvuf tarihin kavgasıdır. Ve cihadı bunun üzerine oturtuyoruz. Başka deyişle, tasavvuftaki cihad illâ'nın, yâni kelimeyi tevhiddeki illâ'nın tahakkuku için lâ dememizin kavgasıdır cihad...

Şimdi ben tabiî sizlere bunu anlatacak değilim. Ancak şunu söylüyorum. Peygamber Efendimiz'e kadar olan bütün peygamberler insanlara bir tek şey öğrettiler: "Lâ ilâhe illallah deyin; Allah'tan başkasına kul olmayın!" İslâm'ın birinci şartındaki kelimeyi şehadette lâ ilâhe illallah var... "Lâ ilâhe illallah" derken hangi ilâhlara karşı çıkıyoruz? Bunu hiç düşündük mü? Eğer peygamber zamanındaki Lât'a, Menat'a karşı çıkıyorsak, onlar bitti. Ama madem ki İslâm'ın ilk şartıdır; o halde, piyasada kendilerine lâ denilip karşı çıkılması gereken bir sürü ilâh vardır. İşte bu sahte ilâhlarla mücadeleye biz cihad diyoruz. Ve tasavvufun özü bu olmak lâzım!..

Pakistan'lı şair Muhammed İkbal, çok güzel söylüyor: "Bana İslâm'ın lâ kılıcını verin, insanları ezmekte olan emperyalist heykellerinin nasıl devrileceklerini ve illâ'nın nasıl hakim olacağını ben size göstereyim!"

O halde felsefedeki o negosyon dediğimiz şey budur. Siz eğer bir şeyleri inkâr etmesini bilmiyorsanız, karşı çıkmazsanız; başka bir deyişle, biz zikirde lâ ilâhe demeden illallah dersek olmaz. İllallah demek çok kolay ama önce sahte ilahlara lâ demek lazım. Ve işte bu mücadele odur.

Tasavvufdaki cihad, başka kelimelerle şeytana ve onun bütün sistemlerine karşı çıkmaktır. Ne demek; şimdi bunu birkaç kelimeyle açıklamak istiyorum, yoksa anlayamayız. Bakın bugün eğer dünya üzerinde beş milyar insan yaşıyorsa ve bunun beşte biri müslümansa; fakat en çok bunlar ölüyor, bunlar eziliyorsa, bunların dininde bir yanlışlık olması lazımdır. Ha, işte bunu anlamak lâzım! Nedir bakın, Şeytan'dan dedim. Şeytanı değerlendirirken size birşey hatırlatmak istiyorum. Şeytan biliyorsunuz Adem Aleyhisselâm yaratılıp Allah-u Teâlâ'nın emri ile bütün melekler ona secde ettiler. Şeytan, yani İblis, secde etmedi. Arkadaşlar, İblis'in şeytanın bu hareketini biz anlamazsak, bugünkü problemlerimizi çözemeyiz. Tasavvufu da anlayamayız.

Bakın şeytan Allah'a ne dedi?.. Allah'a dedi ki:

(Halaktenî min nâr) "Ya Rabbi! Sen beni ateşten yarattın!" Allahı yaratıcı olarak kabul ediyor. Peki neyi kabul etmiyor, niye şeytan kafir?.. Diyor ki; "Ya Rabbi! Sen beni yarattın, yeri göğü yarattın, cenneti yarattın; yalnız, benim işlerime sen karışma!" diyor. "Sen bir kanun yaptın. Senin yaptığın kanuna göre benim Adem'e secde etmem gerekir. Ben onu tanımıyorum ve diyorum ki: Benim kanunuma göre, ben topraktan yaratılana secde etmem ve etmiyorum!" diyor. Dolayısıyla "İlâhî güç benim işime karışmasın!" diyen felsefenin, yani laik felsefenin ilk kurucusu, böylece şeytan oluyor ve ilk laik de şeytan oluyor.

Bugün yanlış bir yola girmişiz. Bugün piyasada bir sürü adı müslüman olan insanlar var... Şeytan gibi davranıyorlar ve diyorlar ki: "Allah bizi yarattı, fakat işimize karışmasın!" Öyle diyorlar efendim. Tasavvuf, yâni İslâm, emr-i bil ma'ruf, nehy-i anil münker'dir. Yani bazı hocaların tercüme ettiklerine ben katılmıyorum. İyiliği, kötülüğü falan değil; Allah'ın emrettiği şekilde yaşamayı emreden bir kuraldır, bir müessesedir.

Onun için yine İkbal diyor ki: "Kim Allah'ın rızâsının dışında birisine kılıç çekerse, onun çektiği kılıç doğrudan doğruya kendi kalbine saplanır." O halde cihad sadece Allah içindir. Toprak için, taş için bilmem ne için; yok böyle şey ha!..

Resulullah SAS, bizim için usve-i hasenedir. Meselâ Bedir Savaşı'ndan bir sahne... Enfal Sûresi'ni okuyacak olursanız, Allah-u Teâlâ orada açıkça diyor ki: "Görünmeyen ordular müslümanlara yardım ettiler." Ancak, müslümanların hazır olması lazım!..

Şimdi bugünümüze yavaş yavaş taşımaya çalışacağım. Önce doğru tasavvufdan bir iki misal: Hazret-i Ömer zamanında İslamî fütûhat devam ediyor. Bizans kralı Kudüs'teÉ Şu bizim Başbakan'ın arz-ı mev'ûd deyip İsraillilere vermek istediği Kudüs var ya!.. Ama inşaallah biz bir gün onu işgalden kurtaracağız. Neden?.. Çünkü siz almaya mecbursunuz, eğer Kur'an'a inanıyorsanız. Demin burada hoca efendi Tâhâ suresini okudu. Allah-u Teâlâ, Musa'ya: "Sen Tuvâ Vadisi'ne giriyorsun, ayakkabılarını çıkar!" diyor. Mukaddestir orası, bizim için mukaddes olanları biz başkasına arz ediyoruz. Yapamayız ha!

Henüz Kudüs müslümanlar tarafından feth edilmemişti. Bizans Kralı etrafını çağırıp:

"--Bu müslümanlara ne oluyor? Düne kadar açtılar, her gün benim bir memleketimi feth ediyorlar." diyor.

"--Bilmiyoruz kralım, onlara esir düşüp gelmiş bir askerimiz var... Ona bir soralım!" diyorlar.

Çağırıyorlar ve asker geliyor. Kral soruyor:

"--Bana müslümanları anlatır mısın?"

Ve anlatıyor Bizanslı asker:

(Hüm zühhâdün fil leyl ve fursânün fin nehâr.) "Onlar gece zahiddirler; ellerinde Kur'an dedikleri bir kitap var onu öğrenirler. Sabah oldu mu, atın sırtına biner, cihad dedikleri savaşa giderler."

Kral üzülüyor ve ayaklarını yere vuruyor:

"--Eğer sen yalan söylemiyorsan, şu bastığım topraklar da onların olacak!" diyor.

Bir sene sonra onların oldu. Hazret-i Ömer RA teslim aldı. İşte gerçek tasavvuf odur. Biraz sonra size söyleyeceğim gibi, İslâm'ın kılıcını omuzlardan indirip kınına sokan bir hareket tasavvuf olamaz!..

Hz. Ömer RA zamanında İran feth edildi. Peygamber SAS Efendimiz'in dayısı sayılan Sa'd bin Ebi Vakkas İran cephesinin komutanıydı. Ona bir parola gönderiyor Hazret-i Ömer RA, diyor ki: "Siz savaşa katılan bütün askerlere emredeceksiniz, savaşırken 'lâ havle ve lâ kuvvete illâ billah' diyecekler. Hem kılıç sallıyacak hem de 'lâ havle ve lâ kuvvete illâ billah' diyecekler."

Biliyorsunuz tarikatta bu bir zikirdir. Yani güç, kuvvet her şey Allah'tandır. Siz buna inanacaksınız. Allah bu dediğinizi sizin bileklerinizde oynayan kılıçta tahakkuk ettirecek. İşte cihad budur. Bir başka tabirle fiilî cihadla, zikrî cihad paralel gider. Birbirinin mütemmimleridir. Değilse, İslâm Alemi'nin her tarafı kana bulaşmış... Ben şimdi diyeceğim ki, "Arkadaşlar! Cezayir kan ağlıyor, Bosna kan ağlıyor, Azerbeycan kan ağlıyor, Güneydoğu kan ağlıyor!.. Çıkarın tesbihlerinizi, tevhid çekelim!" Böyle bir şey olmaz!

--O halde nasıl olur?..

Fiilen bunun mücadelesini veririz. Ondan sonra Allah'a tevekkül eder, tesbihle devam eder, destekleriz. Hazret-i Ömer'in dediği gibiÉ Çünkü bu tahakkuk etmiştir.

Peygamber Efendimiz SAS'in sahabileri zamanında meşhur bir hadise vardır: Sariye hadisesi... Hazret-i Ömer RA bir gün hutbe okurken, hiç konuyla ilgisi yokken diyor ki, "Ya Sariye tûlel cebel! Ey Sariye dağa tırman, dağa!.." Cemaat Hazret-i Ömer'e soruyor: "Biz anlıyamadık ya Emirel Mü'minin. Neyin nesidir bu? Sariye kimdir?" Bir İslam komutanı Irak bölgesinde savaşıyor. Bir ay sonra gelince ona soruyorlar. O diyor ki: "İran ordusu bizi saracaktı ve Emirel Mü'minîn'in sesini duydum. 'Hadi dağa tırman!' dedi. Dağa tırmandık ve galip olan bizler olduk."

Tabiî, o duruma gelebilmek için Hazret-i Ömer'in sesini Sariye'ye duyurma; Sariye'nin de Hazret-i Ömer'in sesini duyabilme derecesine ulaşabilmesi için, önce cihadı başlatmak lazım. İşte mesele odur. Biz eğer ruhumuzda ve beynimizde de cihad diye birşey oluşturmamışsak, bizi Sariye duyamaz.

Meselâ İslâm'la mücadele etmiş birisi için mevlid, yâni Peygamber Efendimiz SAS'in doğumunu vesile kılmanın hiçbir anlamını göremiyorum ve burada benim meslektaşlarım, hocalar nasıl bunu yapıyor, bunu düşünüyorum.

Şimdi bakın tasavvufta cihad nedir?.. Allah rahmet eylesin Attar, bir müridine: "Oğlum, git çarşıdan ara kendine bir dert bul. Eğer bulamazsan gel, benden ödünç al!" diyor. Sana vereyim demiyor. Çünkü onun ihtiyacı var. Bu müslümanların derdi yok, rahattırlar. İşte cihad onları rahatsız duruma getirir.

Bir sahabi Peygamber SAS'e gelip diyor ki: "Ya Rasûlallah! Bir gün şu kılıcı bırakıp rahat edeceğimiz gün gelmiyecek mi?.." SAS Efendimiz buyuruyor: "Vallahi kıyamete kadar müslümanın rahat edeceği günler çok az olacak!" Neden?.. Çünkü bunun karşılığında Cennet var... Cennet bedava değil... İşte onun içindir ki İkbal tehlikeyi ne gösteriyor biliyor musunuz: "Bir tehlikeyi seçmek imtihandır. Bu ruhla bedenin bir araya gelişinin miyarı, ölçüsüdür." Eğer siz bedeninizi ortaya koymuyorsanız, siz imtihanı kaybetmişsiniz.

Hocalarımız daha iyi bilir; ne yaptılar? Dediler ki:

"--Efendim ben İslâm için koşturur giderim, cihada giderim amma, viran olası hânede evlâd ü iyal olmasa!.."

Gençler için tercüme edelim:

"--Ben bu İslam için koşuşturur, cihad yaparım amma; yıkılası evimde çoluk çocuk olmasa, karı olmasa, apartman olmasa, mobilya olmasa, arsa olmasa, mercedes olmasa giderim."

İşte bu zihniyeti getirdiler. Bu zihniyetin İslâm'la alâkası yok!..

Şimdi doğru olan tasavvuftan bir misal: Mevlânâ'nın şeyhlerinden sayılan Necmeddin-i Kübrâ var... Harzemşahlılar zamanında Moğollar geliyor üzerine... Moğol komutanı haber gönderip Necmeddin-i Kübrâ'nın şehri terketmesini istiyor. Bu haber gelince, Şeyh hırkasını çıkarıp asıyor, "Şimdi cihad zamanıdır!" diyor. O yetmiş, seksen yaşında kılıcını çekiyor, bir moğol askeriyle boğuşurken, cihad ederken şehid oluyor.

Tabiî, Mevlânâ onu çok güzel dile getiriyor: "Biz o kimselerdeniz ki, o muhteşemlerdeniz ki, bir elimizde kadeh tutuyoruz. --Tabi bunlar teşbihlerdir.-- Biz öyle zayıf keçilerin boynundan tutan insanlardan değiliz." Ve ilâve ediyor: "Bir elde, imanın o tertemiz şarabını çekeriz; bir elde de biz kâfirin perçemini tutarız."

--Ne demek perçem?..

Moğol askeriyle boğuşurken, Necmeddin-i Kübrâ'nın elinde o Moğol askerinin saçları kalıyor. Şehid oluyor, ölüyor; ama Moğol askeri kurtulamıyor o elden. Geliyorlar, uğraşıyorlar o şehidin elini açamıyorlar. Nihayet Moğol askerinin saçlarını kesiyorlar, öyle kurtuluyor. Mevlana: "İşte, biz buyuz. Bir taraftan lâ ilâhe illallah zikrini çekeriz; ama, bir taraftan da kâfirin boynunu vururuz." diyor. İşte budur.

Tasavvuf olmayan bazı şeyler tasavvufa girmiş. Şöyle bir tabir vardır: "Tasavvuf, müslümanların cihad kılıcını omuzlarından indirip kınına sokmuş..." Bu böyle midir, değil midir?.. Şundandır bakın. Bir iki misal vereceğim. Her yerde görürsünüz: "Yaradılanı severiz Yaradan'dan ötürü..."

Bir iki sene önce Erzurum'a bir zat gelmişti; adını söylersem hepiniz tanırsınız. Hoca dedi ki: "Ben buradan ayrılır ayrılmaz Marmaris'e gidip Kenan Paşa'yı ziyaret edeceğim." "İyi misin?İyi doktor arkadaşlarım var, rahatsızsan?.." diye sordum. "Memlekette müslüman mı kalmadı?" dedim. Bunun üzerine, "Severiz yaradılanı Yaradan'dan ötürü..." dedi. "Yâni, Yaradanın düşmanını mı seviyorsun?" dedim. "Severiz..." demez mi?

Efendim bu zihniyet yanlış! Bu yanlış şeyler, bizim doğru olan tasavvufumuza sokulmuş ve insanımız köleleştirilmiş. Onun için ben piyasada çok rastlıyorum: Gündüz lâik, gece mürid... Sanki günah çıkartma müessesesi yaptılar. Böyle tasavvuf olmaz!

Ondan sonra diyorlar ki: "Vurana elsiz gerek, dövene dilsiz gerek, koyundan yavaş gerek." Burada hocamız var; hocam bunun İslâm'la alâkası var mı?.. Vurana ne gerek?.. Kısas gerek!..

Haa, bir de müslümanla gayr-i müslimi biz karıştırmışız. Bir müslüman bize bir şey yaptıysa; tamam, biz onu hoş görürüz. Yunus böyle söylüyor. Ama şimdi laikler bize vuruyor; biz diyoruz ki: "Hoş karşılayalım!.."

Bir gün bir laik bana dedi ki:

"--Ya Hoca ne karşı çıkıyorsun? Bak Yunus ne diyor: Sövene dilsiz gerek, vurana elsiz gerek..."

"--Bak arkadaş! Yetmiş senedir siz bize sövdünüz, dövdünüz. Biraz da biz dövelim!" dedim.

"--Yok yok hoca," dedi. "O sizin içindir, hep biz döveceğiz hep siz susacaksınız!"

İşte yanlış tasavvuf budur.

Bu tasavvufun müsbet olanı yok mudur?.. Sultan Abdülhamid zamanında --Allah rahmet eylesin-- bu emperyalistlere karşı tarikatlar devreye sokuldu. Bizim bildiğimiz Şeyh Şamil hareketi bir tarikat hareketidir. Kuzey Afrika'da, başka yerlerde şu anda ayrıntılarına giremiyeceğim bir çok tarikat hareketleri vardır. Onlar gece zikreder, gündüz cihad ederlerdi.

Şimdi tabiî, kendi memleketimizden de bir misal vereyim. Allah rahmet eylesin, Şeyh Abdullah vardı; benim hocamın hocası... Rus ordusu iki yönden Anadolu'ya gelecekti. Birincisi Van'dan Pervari, Siirt üzerinden; diğer taraftan Bitlis, Diyarbakır üzerinden... Pervari'nin Bidar diye bir köyü var... Rusların geldiğini anlayınca müridlerini alır ve bir dağı tutar. Bu Şeyh Abdullah ve arkadaşları öyle bir cihad sergiler ki, Rus ordusu oradan geçemez.

Haa, gerekince işte bu!..

Size modern zamanlara ait bir hatıramı anlatıp bitiriyorum. Fransa'da benim oda arkadaşım bir Fransız vardı. Adı Kristiyan'dı. Jeoloji doktorası yapıyordu. Manavgat üzerinde çalıştı. Bana dedi ki: "İhsan, ben maalesef Cezayir savaşına katıldım." Biliyorsunuz Cezayir'li kardeşlerimiz Fransızlara karşı cihad ilan edip onları dışarı atmak istediler. Maalesef o zamanki bizim hükümetimiz Cezayir'i değil, Fransa'yı destekledi; Menderes zamanındaÉ Onu da öyle kapatıyorum, geçiyorum. O ayrı bir konferans konusu...

Arkadaşım devam etti: "Ben maalesef o savaşa katıldım. O savaş Kostantin'de, rahmetli Mâlik Bin Nebi'nin memleketinde, başladı. Orada mücahidleri kovalıyoruz." dedi. Bu arada bana sordu:

"--Mücahid nedir biliyor musun?"

"--Yok, bilmiyorum!" dedim. "Nedir?" dedim.

O dedi ki:

"--Müslümanlardan Allah için savaşanlara mücâhid derler." Cezayir'li kardeşlerimiz mücâhid kelimesini Fransız lügatlarına soktular. "Mücahidleri kovalıyoruz. Emrettim askerlerime dedim ki; ateş etmeyin gelişigüzel, birbirinizi vurursunuz. Hepsini bir camiye dolduralım, temizleyelim. Ondan sonra camiye doldurduk," dedi. (Ben 1970'te gittim; orayı ziyaret ettim.) "O cami doldu" diyor. "Ben askerleri duvarın dibine dizdim ve dedim ki, 'Ön saftan başlayacaksınız, kaçamak olmasın! Ben ateş deyince ateşleyeceksiniz.' O arada birisi kalktı. 18-19 yaşlarında sarı sakallı bir genç: 'Yâ Latîf!..' dedi."

Arkadaşlar! Bana bir kafir anlatıyorÉ Öyle bir kafir ki, kendi dininden de çıkmış, ateist... Lâikliği de bırakmış. O kelimeyi unutmamış, diyor ki: "'Yâ Latif!..' dedi. Onun ardından camidekilerin hepsi 'Yâ Latif!..' demeye başladı. Ya Latif!.. Ya Latif!.. Ya Latif!.. Cami gidip gelmeye başladı. Ben de, askerlerim de nasıl dışarıya kaçmışız; ben onu hâlâ anlayamadım!.." dedi.

Ben tabiî ona, "Gel müslüman ol, anlarsın!" dedim. Ama hidâyet Allah'tandır.

Şimdi kardeşlerim şunu diyorum: Allah bize diyor ki "Ben, sizi korurum!" Ancak o Cezayir'li kardeşlerimiz ne yaptı? Tüfeklerini kullandılar, kurşunları bitti, taşları bitti, sopaları bitti, ve Allah'ın evine sığınıp dediler ki: "Yâ Rabbi! Senin Latîf sıfatına sığınıyoruz. Bizim yapacağımız bu kadar, bitti." Ve Allah onları korur tabii... İşte tasavvufta cihad da budur: Zikir ve eylem yanyana...

Eylemi ön plana çıkarmayan bir tasavvuf, sahte bir tasavvuftur ve böyle bir tasavvuf yoktur. Bizim anlattığımız tasavvuf, Resulullah'ın cihadıdır, Fatih'in cihadıdır. Ve bugün dünyanın şurasında, burasında mücâdele veren müslümanın İslamî hareketidir.

Beni dinlediğiniz için teşekkür ediyorum.

          www.ihsansureyyasirma.com

İslamda Cihad

İslam dininin küfre ve şirke karşı açmış olduğu cihad bayrağı ve bu uğurda girdiği savaş ve mücadelelerin nedeni yayılmacılık, topraklarını genişletmek, başkalarının zenginliklerini yağmalamak, salt egemenlik kurmak... vb. gibi nedenler değildir asla; bu konuda islamın bütün okul ve ekollerden farklı olduğunu hemen belirtelim. İslam dininin emrettiği cihad; fevkalade ileri insânî erdemler, büyük gayeler ve ulvî değerlere yelken açan bitmez bir çaba ve tükenmez bir gayrettir.

İslam dini zuhur ettiği ilk günlerden itibaren yapıcı özelliği ve aksiyonu gereğince zalim, zorba ve eşraf takımının konumu için bir tehdit haline geldi, bu nedenle ona muhalif güçler elele verip tek cephede toplanarak bu inanç ve fikir sisteminin yayılmasını engellemeye çalıştılar, bütün imkanlarını seferber ederek islama karşı amansız bir savaş açtılar, hatta  bu yüce dinin hakikatleriyle aşina olup ona gönül verenleri en acımasız işkencelere maruz bıraktılar.

İslam tarihinin bu kesiti oldukça ilginç ve çarpıcıdır. Kureyşliler, hz. Peygamberle ona inananlara karşı boykot ve ambargo uyguladılar; onlarla bütün ilişkilerini kestiler, hz. Resulullah'la -sav- ona inananlar tam üç yıl boyunca Mekke çevresindeki bir dağa çekilmek zorunda bırakıldılar, amansız bir ambargo altında olmadık eziyetlere uğratıldılar, çoğu zaman yiyecek bir lokma bile bulamadıkları oldu...

Hz. Resulullah -sav- bu ortamdan kurtulup da müşriklere karşı Medine'de güçlü ve istikrarlı bir topluluk oluşturduğunda bile onu rahat bırakmadılar, müslümanlar sürekli kafirlerle müşriklerin komplo, tehdit ve saldırılarına maruz kaldılar, bu şartlar altında müslümanların kendilerini savunmaktan başka çareleri yoktu ve çok geçmeden bu savunmayla mükellef kılındılar.

Hz. Resul-ü Ekrem'in -sav- gazvelerinin önemli bir bölümü savunma amaçlıydı. Medine'ye saldırı hazırlıkları içinde olan müşriklerin üzerine gönderilen gruplar da aslında bu müdafaa gayesine hizmet etmekte, kimi zaman düşmanın saldırılarına karşılık misilleme yapılmakta, kimi zaman da islam düşmanlarının silahlanmasına ve küfür kuvvetlerinin toparlanmasına meydan vermemek için savaşılmaktaydı.

Hac Suresi'nin 39 ve 40. ayetlerinde islam düşmanlarıyla zorbaların saldırı ve tecavüzlerine karşılık savunma amaçlı  savaşa şu şekilde izin verilmektedir.

"Kendilerine zulmedilmesi dolayısıyla; savaşa uğrayan müminlere, savaşma izni verildi, şüphesiz Allah'ın gücü, onlara yardım etmeye yeter. Onlar sırf "Rabbimiz Allah'tır" dedikleri için haksız yere yurtlarından sürgün edilip çıkarıldılar..."

Bakara suresi'nin 190. ayetinde de şöyle buyrulmaktadır.

"Sizinle savaşanlara karşı Allah yolunda savaşın, ancak, aşırı gitmemeye de dikkat edin..."

İslam dini belli bir kavim ve coğrafya için gelmediği, bilakis, cihanşümul bir inanç olup bütün dünya ve bütün insanlık için inmiş olduğundan belli bir coğrafyayla sınırlandırılamaz. İslam dini bütün dünyayı küfür, şirk ve zulümden temizlemek ve insanlara hidayet yolunu gösterip hakkın ihyasını sağlamak için gönderilmiş bir okuldur.

Yozlaşıp bozulmuş sistemleri devirmek ve yerine sağlıklı ve doğru bir sistem kurmak için harekete geçen bir okul ve düşünce, icabında amansız bir mücadele ve savaşa girişmeden yanlışı yıkıp doğruyu kurmaya muktedir değildir. Bugün dünyada vuku bulan hangi inkılap, devrim ve büyük mücadeleler, savaş ve çatışma olmaksızın gerçekleşebilmiştir? Fransa devrimi, Hindistan'ın bağımsızlık hareketi, Amerika halkının bağımsızlık hareketi, kokuşmuş çarlık düzenine karşı -görünüşte bir halk kıyamı olarak başlayan -Rus devrimi gibi devrim ve inkılaplara kısaca bir göz atılacak olursa bu hakikat kolayca anlaşılacaktır. Bu inkılapların hangisi tereyağından kıl çekercesine ve inkılapçılar hiç bir zahmet ve eziyete katlanmadan, yer yer de olsa çatışmaya girip kan dökmeden gerçekleşebilmiştir?

İslam da kokuşup yozlaşmış düzenleri yıkmaya , zulüm ve zorbalığa son vermeye, haksız ayrıcalıklara engel olmaya kararlı ve esasen bu gayeyle gönderilmiş bir din olduğundan elbette ki haksız çıkarlar sağlayan ve islamı kendisi için tehlike görenlerin saldırı ve komplolarına maruz kalacak, bu da savaş ve çatışmayı kaçınılmaz kılacaktır.

İnsanoğlunun hayatının bütün boyutlarını ıslah etmeye ve bütün yanlışları düzeltmeye kararlı olan cihanşümul bir dinin yayılabilmesi için sırf kalem ve beyan gücü yeterli değildir; kalem ve beyan ne kadar kuvvetli ve etkileyici olsa da yeryüzünden bütün kötülükleri kaldırmak, bütün bozulma ve zulümlerin kökünü kazıyıp adalete dayalı hür ve insanî bir dünya kurabilmek için tek başına yeterli değildir.

Bazı insanlar batıl ve hurafe inançlarında öylesine tutucu ve dogmatik olmaktadır ki, en güçlü mantık ve delil bile onların doğruyu kabul etmesini sağlayamamakta, kaba kuvvet ve güç kullanma dışında hiçbir yol ve yöntem, onları işlemekte oldukları kötülük, zulüm ve iğrençliklerden vazgeçirmeye kadir olamamaktadır; böylelerine karşı güç ve kuvvete başvurulmadıkça şirk ve tecavüzden caydırılmaları mümkün değildir, sevgili islam peygamberi bu gerçeği şöyle beyan buyurmaktadır:

"İyilik ve hayır, kılıcın gölgesindedir, bazıları vardır ki güç kullanmadan onlara hakkı kabullendirip doğru yolda yürümelerini sağlayabilmek mümkün değildir."[54]

Hak dine karşı olanlar onun karşısına dikilir ve askeri güçlerini kullanarak islamın uygulanmasını, yaşanmasını ve yayılmasını engellemeye kalkışırlarsa onlarla savaşmaktan başka çare var mıdır?

İnsanların düşünme, doğru yolu seçme ve bu yolda yaşama hürriyeti ellerinden alınıp da inanç ve fikirlere baskı ortamı oluşturulunca müslümanların askeri güç kullanmasına ve savaşmasına izin verildi, islamın hak davetini engelleyen zorba egemenlere karşı silahlı mücadele başlatıldı, fikir ve inançlara yapılan baskılara son vermek, ortamın olumsuz ve yıkıcı unsurlardan temizlenip garazkarlardan arıtılmasını sağlamak ve insanların baskı ve tehditten uzak bir ortamda, doğru yaşama ve doğru düşünme haklarını kullanmalarına yardımcı olmak için savaşıldı. İş bu noktaya vardığında savaşılmazsa hak ve hakikat acımasızca yok edilecek, doğrular, söylenmeye bile fırsat bulunmadan mezara verilecektir.

İslamın başlattığı bu savaş gerçekte gerçek anlamda "insanlığın kurtuluş ve hürriyet savaşı"dır aslında; aklın şehvet, evham ve hurafelerin esaretinden kurtulması, insanoğlunun bütün "gayriinsani zincir ve prangaları kırıp parçalamasıdır... Kişisel eğilim, şehvet, zorbalık ve nefsaniyetlerden uzak bir savaştır bu. Allah'ın adına karşı savaş açanlar, yeryüzünde fesat ve bozgunculuk çıkaranlar ve insanları Allah'ın ismindeki nurdan mahrum bırakanlara karşı savaş....

İslam dini, insani değer ve kıstasların kalıcılığı için mücadele eder, insanlığa adalet, izzet ve onur kazandırır.

İslam bütün insanların hayrını ve iyiliğini ister, kamu hayrını engelleyecek ve insanların iyiliğine mani olacak sebep ve bozulmaların kökünü kazır, bunu yaparken de kimseye ayrıcalık ve istisna tanımaz, kimsenin çıkarını gözetmez, hiçbir keyfilik ve enaniyete meydan vermez.

Müslümanlar sırf islamı kabul etmiş oldukları için Mekke'de zulüm ve işkence altında inlerken, mazlum kitleleri Mekke zalimlerinin sultasından kurtarmakla görevlendirildiler; bu ilahi emir, müslümanlara bu yolda askeri güç kullanma izni veriyordu. Henüz oluşmaya başlayan islam toplumunun hür ve insani bir ortamda gelişebilmesi için indirilen bu ilahi hükümde şöyle buyrulmaktaydı:

"Size ne oluyor ki Allah yolunda ve "Rabbimiz, bizi halkı zalim olan bu ülkeden çıkar, bize katından bir veli, lider ve yardımcı gönder" diyen mustaz'af, savunmasız, kimsesiz ve mazlum erkek, kadın ve çocukları kurtarmak için savaşmıyorsunuz?" (Nisa, 75).

Bugün dünyada savaş denilirken öldürmek, yakıp yıkmak, gaddarlık ve düşmanı acımasızca yok etmek gibi kavramlar oluşmaktadır zihinlerde, oysa islamın "savaş" yorumu çok farklıdır. İslam, savaş derken zulme, cehalete, zorbalığa, fesad ve ahlaksızlığa karşı mücadeleyi kasteder, zulüm, haksızlık ve tecavüzün kökünü kazıyıp hakkı ve hakikati egemen kılmak, sapıklık ve kötülüğe son verip erdem ve adaletin yaşamasını sağlamak için başvurulan son, ama zaruri bir çaredir savaş.

İslam dininin davetinin esasını Allah'tan başka ilah edinmeme ve O'ndan gayrısına ibadet etmeme prensibi oluşturur; birey ve toplumun kalbine ve düşüncesine Yüce Yaratıcı'nın irade, hüküm ve şeriatından başka gücün hükmetmemesi esası teşkil eder. İnsanın taş, odun ve benzeri gibi bilinçsiz ve cansız eşyalar karşısında saygıyla eğilip ibadet etmesi veya kula kullukta bulunarak kendisini aşağılık ve zavallı bir hale getirmesi fıtrat ve akıl yolundan uzak olup insanın kendisine reva görebileceği en büyük zulüm değil midir?

Müslümanlar, savaşa başlamadan önce, düşmanı islama ve hakka davet etmekle yükümlü kılınmışlardır ki tek başına bu bile, islamın "savaş" yorumunu net olarak açıklamaya yetmektedir.

İslam kuvvetleri İran ordusuyla karşı karşıya gelince, İran ordusunun komutanı Rüstem Ferehzad, islam ordusunun komutanı Sa'd bin Ebi Vakkas'tan müslümanların niçin savaştıklarını açıklayacak bir temsilci göndermesini istedi. Gönderilen temsilci, islamın cihad anlayışını şöyle anlattı Rüstem'e:

"Biz, Allah'ın kullarını sahte mabutlara kulluktan kurtarıp eşi ve ortağı olmayan Yüce Allah'a ve onun Resulüne -sav- itaate çağırmaya geldik, Allah'ın kullarını kula kulluktan kurtarıp Allah'a kullukta bulunmalarını sağlamaya geldik, sizleri hesap günü olan ahirete inanmaya ve dünyanın baskı ve sınırlamalarından azad edip ölümsüzlükle tanıştırmaya, zulüm ve haksızlığın kökünü kazıyıp hurafe ve batıl gelenekler yerine hakkı ve adaleti ikame etmeye geldik."

Üç gün boyunca Rüstem üç ayrı temsilciyle görüştü, üçü de aynı şeyleri söylüyor, hakka ve adalete davet ediyor, islamı kabullenmeleri halinde onlarla savaşmayacaklarını ilan ediyordu...

Bir diğer örnekte, hz. Resul-ü Ekrem efendimiz -sav- hz. Ali'ye -s - şöyle buyurmaktadır: "Ya Ali! İslama davet etmeden önce hiç kimseyle savaşma. Allah'a andolsun ki senin vasıtanla bir tek insanın hidayet bulması, güneşin gördüğü herşeye sahip olmandan yeğdir!"[55]

İslam mantığında savaş, Allah yolunda cihad demektir; O'nun rızasını ve yakınlığını kazanmak ve böylece ebedi saadete kavuşmaktır. İslam müslümanlardan yayılmacılıkta bulunmalarını, topraklarını genişletmelerini, ülkeleri kendi sömürgeleri haline getirmelerini ve insanları kendilerine köle kılmalarını istememektedir asla; bu nedenledir ki böylesi sebeplerle yapılan savaşları, islamın Allah rızası ve insanlığın saadeti için bir farz kıldığı cihad ibadetiyle kıyaslamak dahi mümkün değildir, hiçbir ilahi sâiki olmayan ve salt maddi çıkarların gözetildiği, sömürü ve sömürgenin planlandığı savaşlarla islam dininin emrettiği cihad arasında hiçbir benzerlik yoktur.

Müslüman Allah için savaşır, cihad dini bir farizadır çünkü. Müslümanın cihadı ilâ-yı kelimetullah'tır. Allah adının yüceltilmesini sağlamak için en amansız savaşlardan çekinmez; müslüman, Allah adının bütün dünyayı sarıp kuşattığı gün yeryüzünde zulüm ve haksızlıktan eser kalmayacağını, insanlar arasında gerçek anlamda eşitliğin sağlanacağını bilir. Allah Teala da, O'nun yolunda er meydanlarında korkusuzca çarpışan yiğitleri sever ve Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurur:

"Allah, O'nun yolunda sapasağlam ve kuvvetle kenetlenmiş bir şekilde aynı safta cihad edenleri sever"

Bir savaşta bazıları, cahiliyet döneminden kalma bir alışkanlıkla ganimetlere göz dikince hemen azarlanıp uyarılmışlardır:

"... Siz, dünyanın geçici metaını istiyorsunuz, oysa Allah sizin için ahireti ister..." (Enfal, 67)

Hürriyet, şeref ve insanlık uğruna verdiği mücadelede bu özellik islama fevkalade çarpıcı bir değer ve ayrıcalık kazandırmaktadır şüphesiz... Dr. Mecid Hadduri şöyle der:

İslamda cihadın dar'ul harbi dar'ul islama dönüştürmek için öngörülen bir vasıta olduğu unutulmamalıdır. Bunun sağlanması ve dar'ul harb bölgesinin kalmaması halinde cihad, sadece islamın dahili (islam toplumu içindeki) düşmanlarına karşı gerekli olur ve dahili savaşlar da böylece çabucak son bulurdu.

Binaenaleyh islam hukuk düzeninde savaşın bizzat gaye olmadığı; barışı sağlamak ve korumak için öngörülmüş nihâi bir vesile olduğu bilinmelidir"[56]

İslam savaş kanunlarında insani ahlaka fevkalade önem verilmiş, müslümanlar savaşın en acımasız ve öldürücü anlarında bile insani haslet ve ahlakı çiğnememişlerdir. İslam dininin askeri prensiplerinde yeralan şeref, ahlak, mertlik vb. insanî seciyelerle ilgili kural ve prensiplere bugünkü medeni toplumların askeri sistemlerinde rastlayabilmek mümkün değildir. İslam dini kan dökülmesini önlemek için fevkalade önlemler almakta ve insanların boş yere ölmemesi için yapılabilecek herşeyi yapmaktadır.

İslam cihad sisteminde savaşın sona ermesi ve ateşkes ilanı için tek yol düşmanın tamamen hezimete uğratılması veya teslim alınması değildir, müslümanlar için tehlikenin tamamen son  bulması ve düşmanın islam toplumunun mukaddesatına tecavüzde bulunmayacağını taahhüd edip komplo ve isyandan tamamen vazgeçmesi de yeterlidir.

İslam cephelerinde bir müslümanın bir düşmana aman vermesi ve onunla belli şartlarla bir ahitleşmede bulunması halinde en yüksek islami merci bile o amanı bozmaz ve o ahdi çiğnemezdi.

Savaşta kundaklama, tarlaları yakıp yıkma, düşmana erzak ve su yolunu kesme yasaktı; yaşlılar, çocuklar, kadınlar, deliler ve hastalara aman verilmiştir; islamî cihad anlayışında düşmana darbe indirmiş olmak için bu zayıf kitlenin kanının dökülmesi reva ve caiz görülmemiştir, aynı şekilde, düşman tarafından gönderilen elçi ve temsilciye de aman verilmiştir.

Paris öğretim görevlilerinden profesör Muhammed Hamidullah şöyle yazar:

"Hz. Muhammed -sav- 1 milyon mil karelik bir coğrafyaya hükmediyordu. Rusya dışında bütün Avrupa ülkelerinin alanına denk bir coğrafyadır bu; diğer taraftan, bu coğrafya üzerinde milyonlarca insan yaşamaktaydı. Bunca geniş bir bölgenin fethinde 150 bin düşman öldürülmüş, buna karşılık müslümanlar toplam on yıllık süreçte her ay yaklaşık sadece bir şehid vermişti. İnsanlık tarihi boyunca insan canına bunca değer verilen başka bir sürece rastlamak mümkün değildir"[57]

Bu muazzam gerçekle ilgili olarak islam tarihinden birkaç örnek aktarmanın faydalı olacağı inancındayız:

Hz. Resul-ü Ekrem -sav- müslümanları savaşa hazırlarken onlara şu direktifte bulunurdu:

"Allah adına , Allah yolunda Allah'ın yardımıyla ve Resulünün yolu ve yordamı olan sünneti üzere gidin, ihanet ve komploda bulunmayın, kimsenin vücudunun azalarını kesmeyin; yaşlılar, çocuklar, güçsüzler ve kadınları öldürmeyin, çok mecbur ve çaresiz kalmadıkça ağaç kesmeyin, en yetkilinizden en astınıza kadar hanginiz bir düşmana aman verecek olursa o düşman, hakkı duyup hidayet yolunu dinleyinceye kadar kesinlikle amandadır ve dokunulmazlığı vardır, islam kendisine anlatıldığında müslüman olursa sizin kardeşiniz olur, kabul etmezse, aman vermiş olduğunuz için onu amanda kalacağı ve canını kurtaracağı yere götürün. Her hal-ü kârda Yüce Allah'tan yardım ve nusret dilemeyi unutmayın."[58]

İlim şehrinin kapısı ve Allah'ın aslanı hz. Ali -kv- Muaviye'yle savaşa hazırlanan askerlerine şu talimatı vermiştir:

"Savaş meydanından kaçanı kovalamayın, peşine düşüp onu öldürmeyin, kendisini müdafaa edecek gücü ve imkanı kalmayan veya yaralı halde yere düşmüş olanlara saldırmayın, çocuklarla kadınları sakın rahatsız etmeyin, onlara ilişmeyin..."

Bazen savaş zamanlarında düşman, müslümanların intikam duygularını tahrik edecek girişimlerde bulunabilir, bu gibi anlarda bile müslümanlar hak ve erdemi müdafaa edip korumaktan ibaret bulunan asıl görevlerini unutmamalı ve düşmanın tahriklerine asla kapılmamalı, duygularını kontrol edebilmelidirler, islam tarihinin şanlı sayfalarından biri olan şu hadiseyi her müslüman bilir: Bir savaşta müminlerin emiri hz. Ali -kv- güçlü düşmanını bir darbede yere indirmiş ve bir çırpıda göğsüne dizini dayamıştı. Bu sırada düşman o hazretin yüzüne tükürme terbiyesizliğini gösterince İmam derhal ayağa kalkıp onu bıraktı. Bu hareketinin nedenini sorduklarında, "Onun bu hareketi beni öfkelendirdi, o durumda onu öldürecek olsam bu intikam duygusuyla yapılmış bir girişim olacak ve sırf Allah rızasından ibaret bir cihad sayılmayacaktı" dedi.

İslam dini, bütün mensuplarının kalbinde, insanlara karşı samimi bir sevginin tohumlarını ekti, hiçbir zaman, hiçbir durumda adaletsizliğe izin vermedi. Âdil olan Yüce Allah adına savaşan müslümanlara, adaleti çiğneme ve düşmana haddinden fazla saldırıda bulunma izni verilmemiştir; düşmana saldırının sınır ve ölçüleri, bizzat düşmanın saldırılarının sınırlarıyla mahduttur, yani düşmanın yaptığından fazlasını ona reva görmek caiz değildir, bu konu sarih bir dille müslümanlara aktarılmış ve Bakara Suresi'nin 194. ayetinde mealen şöyle buyurulmuştur:

"... Kim size saldırırsa siz de , onun size saldırdığı kadar ona saldırın, Allah'tan korkup sakının ve bilin ki Allah, muhakkak ki korkup sakınanlarla beraberdir"

Maide, 8. de de şöyle buyrulur:

"... Bir topluluğa olan kininiz söze adaletten alıkoymasın, adaletle davranın, bu, takvaya daha yakındır..."

Maide, 2'de şöyle buyrulur:

"... Sizi Mescid-i Haram'dan alıkoyduklarından dolayı bir topluluğa olan kininiz, sakın sizi haddi aşmaya sürüklemesin"...

İslam, baştanbaşa bütün dünyaya adaleti yaymak amacıyla gelmiştir, bütün dünyada sosyal ve uluslararası adaleti sağlamak amacıyla gönderilmiştir. Nitekim müslümanlar arasından bir grup da, hak ve adaletten ayrılarak zulüm ve saldırganlıkta bulunacak olursa bütün müslümanlar onu cezalandırmak ve gerekirse Allah'ın emrine itaat edinceye kadar onunla savaşmakla mükelleftirler:

"Müminlerden iki grup savaşacak olursa aralarını bulup onları barıştırın; biri diğerine saldırıp da tecavüzde bulunacak olursa, tecavüzde bulunan saldırgan tarafla, Allah'ın emrine dönünceye kadar savaşın, eğer sonunda Allah'ın emrini kabul edip de dönerse, bu durumda adaletle aralarını bulun ve her konuda âdil davranın, şüphesiz, Allah âdil olanları sever." (Hucurat, 9)

Bu ayette fevkalâde dikkat çekici olan nokta, savaşan taraflar arasında tam bir adaletle arabuluculukta bulunulmasının vurgulanmasıdır; tarafların hak ve hukukunun tam anlamıyla yerine getirilmesi emredilmektedir. Zira bir tarafın saldırısı veya diğerine tecavüzüyle başlayan bu tür savaş ve nizalarda arabuluculuk yapanlar, saldırıya uğrayan tarafı biraz müsamahakâr davranmaya razı edecek olur ve o da, barışın sağlanması için kendi hakkından biraz da olsa vazgeçecek olursa, bu meşru müsamaha ve özveri, zorbalıkla başkalarının haklarını gaspedenlere meydan verebilir ve onların daha da küstahlaşmasına yolaçabilir. Nitekim hak ve adaletin esas alınmadığı günümüz şartlarında da maalesef genellikle saldırgan ve güçlü tarafa birtakım imtiyazlar verilerek -ve neticede zayıf tarafın hakkı çiğnenerek- barış sağlanabilmektedir.

Her ne kadar özveride bulunup müsamahakar davranmak güzel bir davranışsa da bu gibi durumlarda ister istemez saldırgan tarafın küstahlaşmasını da beraberinde getirmektedir. Oysa islam, müslüman toplumlarda zorbalık ve adaletsizliği ortadan kaldırmayı ve kimsenin zorbalıkla birşey elde edemeyeceğini bilfiil göstermeyi amaçlayan bir dindir.

Müslümanların mağlup ettikleri düşmanlarına karşı izledikleri tutum ve davranışın son derece insanca ve mertçe olması, bunu duyup öğrenen milletlerin yüce islama ve müslümanlara karşı ilgi duymasına ve ecnebi kamuoyunun gönlünün fetholunmasına yolaçıyordu. Hımes şehrinin ahalisi Herkül ordularına şehrin kapılarını kapatırken müslümanlara gönderdikleri mesajda onların âdil ve mert yönetimini Romalıların zalim ve gaddar yönetimine tercih ettiklerini ilan ediyorlardı. Nitekim Ebu Ubeyde komutasındaki islam ordusu Ürdün'e ulaştığında bu beldede yaşayan hırıstiyanlar, şu mealde bir mektup göndermişlerdir Ebu Ubeyde'ye:

"... Ey müslümanlar, siz Romalılardan daha mutebersiniz bizim için... Zira Romalılarla aynı dinden olmamıza rağmen siz bize onlardan çok daha iyi, daha âdil ve daha insanca davrandınız, Romalılar bizim topraklarımıza hükmetmekle yetinmediler, evimizi barkımızı da talan edip yağmaladılar çünkü..."

Ünlü şarkiyatçı Philip Hittiy, müslümanların İspanya'yı fethini anlatırken şöyle der:

"İslam ordusu ayak bastığı yerlerde halkın yoğun ilgisiyle karşılaşıyor, halk onları coşkuyla bağrına basıyor, onlara azık ve su ulaştırıyor, İspanyollar siperlerini ard arda boşaltıp gönül rızasıyla müslümanlara teslim ediyorlardı!..

Vizigot krallarının inanılmaz gaddarlıklarını bilenler, İspanya halkının müslümanları neden böylesine coşku ve sevgiyle bağrına bastığını anlamakta zorluk çekmeyecektir sanırım..."[59]

Müslümanlar fethettikleri toprakların ahalisini islam dinini kabule zorlamıyorlardı.

İslam yönetim sisteminde, dînî  azınlıkların inançlarına göre yaşamaları için tam bir hürriyet verilmiştir onlara; ibadet , yaşam tarzı, akidevî törenleri vb. konularda islamla hiçbir noktada çatışmaları olmaz; kısacası islam dininin inançlarıyla diğer semavi dinlerin inançları islamî devlet düzeninde kanunî bir hak ve hukuka sahiptir.

Müslümanlardan zekat olarak alınan vergi hem vergidir, hem ibadet boyutu vardır; ama diğer dinlerin mensupları zekat ödemekle mükellef kılınmamıştır, onlar, zekat yerine, ibadet boyutu olmayan bir vergi türü olarak "cizye" öderler ve böylece müslüman olmadıkları için islamî bir ibadet olan zekata zorlanmamış olurlar.

Diğer dinlerin mensupları islam devletine cizye ödemek suretiyle bu devletin tam himaye ve desteğinde yaşar ve müslüman toplumda devletin halka verdiği bütün hizmetlerden faydalanma hakkına kavuşmuş olur.

Binaenaleyh islam nizamı sadece kişisel konularda değil, çok daha geniş bir yelpaze olan kanunkoyuculuk hadisesinde de diğer semavi dinlerin mensuplarının vicdani duygularını özenle dikkate almıştır, hatta cinaî, medenî ve ticarî kanunlarda bile onların dini inançlarıyla ilgili olan noktaları bütün boyutlarıyla gözönünde bulundurmuş, onların dinî yaşamlarında tam bir hürriyet içinde olmalarını sağlamıştır.

Kur'an-ı Kerim gayrimüslimlere nasıl davranılması gerektiğini açık bir dille beyan etmekte ve islam devletinin sancağı altında yaşayan barışçı ve zimmi gayrimüslimlere sevgi ve şefkatle kavranılması tavsiyesinde bulunmakta ve sadece müslümanlara karşı gizli ve açık komplolara girişen, saldırganlık ve tecavüzde bulunan gayrimüslim halklarla dostluk kurulmamasını emretmektedir.

"Allah, sizinle din konusunda savaşmayan ve sizi yurtlarınızdan sürüp çıkarmayan gayrimüslimlere iyilik yapmanızdan ve onlara adaletli davranmanızdan sizi sakındırmaz, çünkü Allah adaletle davrananları sever. Allah ancak din konusunda sizinle savaşanları, sizi yurtlarınızdan sürüp çıkaranları ve sürülüp çıkarılmanız için arka çıkanları dost edinmenizden sakındırır. Kim onları dost edinirse artık onlar zalimlerin ta kendileridir"[60]

İslam devletinin sınırları dahilinde yaşayan hırıstiyan ve yahudi azınlıklarla islam toplumu arasında belli sözleşme ve ahitlere dayalı barışçı bir hayat sürmedeydi, müslümanlar gerekli güç ve imkanlara sahip oldukları halde hiçbir zaman gayrimüslim azınlıklara karşı şiddet kullanmamış ve barış anlaşmasını bozan taraf olmamışlardır. Medine yahudileri hz. Resulullah -sav- zamanında müslümanlarla imzaladıkları antlaşmalara sadık kaldıkları sürece kimse onlara karşı şiddet kullanmamış, aynı minval, halifeler döneminde de sürmüştür.

Hz. Resul-ü Ekrem -sav- sürekli "Bir zımmiyi rahatsız eden, beni rahatsız etmiş gibidir" buyururlardı.

Bir başka hadiste şöyle buyrulmaktadır: "Biliniz ki kim bir gayrimüslimle bir antlaşma imzalar ve ona haksızlıkta bulunursa veya onu ağır şartlar yüklenmeye zorlarsa veya onun malını zorla elinden almaya kalkışırsa kıyamette bana hesap verecektir"

"Hz . Ali -kv- hilafeti döneminde kör ve yaşlı bir adama rastladı, kim olduğunu sorduğunda onun gençliğinde hükümet işlerinde çalışan bir hırıstiyan olduğunu söylediler. Hz . Ali -s- "Gençliğinde çalıştırmış, ihtiyarladığında da hakkını yerine getirmemişsiniz" buyurdu ve kâtibini çağırarak bu yaşlı adamın bütün geçim   ve masraflarının beytulmaldan temin edilmesini emretti"[61]

 Nepal üniversitesi öğretim görevlisi Dr. Laura Vaceia Vaglieri şöyle yazar.

"Müslümanlar fethettikleri topraklarda mağluplara karşı ayrımda bulunmadılar, onların mâli ve  ve medenî hakları müslümanlarla hemen hemen aynıydı, bütün hakları korunmadaydı. Fatih araplar güç ve iktidarın doruğunda oldukları halde düşmanlarıyla savaşa girmeden önce onlara mesaj gönderiyor ve şöyle diyorlardı: "savaşa girmeyip bize belli bir vergi öderseniz sizi himayemize alır, bütün haklarınızı koruruz, bizimle aynı hukuka sahip olursunuz. Muhammed'in -sav- sözlerine veya müslümanların fütuhatına dikkat edilecek olursa müslümanların kılıç zoruyla insanlara islamı kabul ettirmeye çalıştıkları yalanının ne kadar kof ve dayanaksız olduğu görülecektir. Müslümanların mukaddes kitabı olan Kur'an'da da sarih bir dille "dinde zorlama yoktur" denilmektedir". (Bakara, 255)

Tarih, müslümanların semavi din mensuplarına karşı ne kadar insancıl ve müsamahakar davrandıklarını gösteren sayısız örneklerle doludur. Hz. Resulullah -sav- Necran hırıstiyanlarına, onların mabedlerine  dokunulmayacağına dair söz vermiş ve Yemen'e gönderdiği kuvvetlere, o bölgedeki yahudilere zarar vermemeleri direktifinde bulunmuştur. O hazretten sonra müslümanlar da aynı yolu izlediler ve hz. Resulullah'ın -sav- sünnetinden ayrılmayarak kitap ehline iyi davrandılar, onlara, inançlarına göre yaşama serbestisi tanıdılar ve müslümanların ödedikleri vergilerden daha az olan "cizye" vergisiyle yetinerek kitap ehlinin tam anlamıyla islam devlet nizamında himaye edildiğini ispatlamış oldular.

Ünlü oryantalist Adam Minz şöyle yazar:

İslam ülkelerini hırıstiyan Avrupa'dan ayrıcalıklı kılan en önemli özellik, bugün bile islam ülkelerinde fevkalade rahat ve hür olarak hayatlarını sürdüren çok sayıdaki dini azınlıklara tanınan hürriyettir. Hırıstiyan Avrupa'da ise o güne değin böyle bir duruma şahid olabilmek mümkün değildi ve dini azınlıklar hırıstiyan Avrupa'da asla onca hür ve serbest yaşayabilmiş değillerdir. Kiliselerle havraların islam beldelerindeki rahatlık ve serbestisini gören, onların bir islam devletinin egemenliği altında bulunduklarına inanamazdı... Müslümanlar bir dizi anlaşma ve sözleşmeler imzaladıkları  hırıstiyanlarla yahudilere fevkalade insâni bir hukuk tanımışlardı. Ortaçağ Avrupa'sı için böylesine müsamahakar bir davranış ve diğer dinlerin mensuplarıyla böylesine barış ve hoşgörü içinde birarada yaşama prensibini idrak edebilmek bile mümkün değildi."[62]

Tanınmış hırıstiyan şarkiyatçılardan Johann Deıvsenport şöyle yazar:

"İslam; sadece kendi mensuplarına değil, mağlup ettiği zımmî kavimlere de gerçek anlamda âdil davrandı ve onlara dini inançlarına göre yaşama hürriyeti verdi... Dahası; kitap ehlinden olan dinadamlarının ve onların mabedlerinin  krala veya derebeylerine ödemekte oldukları ağır vergileri kaldırarak onları gerçek anlamda kendi himayesine almış oldu."[63]

Fransız araştırmacı ve bilimadamı Prf. Gustaw Lubon şöyle yazar:

"Müslümanlar birkaç asırlık egemenlikleri sürecinde Endülüs'ü ilmî ve ekonomik açıdan fevkalade kalkındırıp geliştirmiş ve medenîleştirdikleri bu beldeyi Avrupa'nın gururu, tacı ve gözdesi kılmışlardı. Sadece ilmî ve ekonomik konularda değil, ahlâk ve insan hakları konusunda da aynı şeyi söylemek mümkündür; müslümanların hırıstiyanlara öğretmek için çırpındığı fevkalade çarpıcı insani hasletlerden biri de, başka dinlerin mensuplarıyla barış içinde birarada yaşama ahlâkıydı. Müslümanların, egemenliği altında yaşayan mağluplara tanıdıkları bu hürriyet ve hoşgörü öylesine samimi ve fazlaydı ki; piskoposlar rahatça dînî toplantılar düzenliyor, bütün törenlerini serbestçe yerine getirebiliyorlardı; 872'de Eşbiliye'de ve 852'de de Kurtuba'da dînî araştırma ve inceleme konferansı düzenlemiş olmaları bunun en ilginç ve en güzel örneklerindendir.

İslam devletinin sancağı altındaki hırıstiyanların o dönem zarfında inşa etmiş oldukları kilise ve manastırların sayısı bile, müslümanların hırıstiyan azınlıklara karşı ne kadar saygılı ve insanî olduklarını anlamak için yeterlidir.

Çok sayıda hırıstiyan, hatta birçok hırıstiyan dinadamı müslüman olmuş, ve bunlardan hiçbirine zorlama ve dayatmada bulunulmamıştır.

Müslümanların devlet nizamında yahudilerle hırıstiyanlar  müslümanlarla hukuki açıdan eşit haklara sahipti, hatta hilafet konağında bile istedikleri makama sahip olabilmeleri mümkündü"[64]

İslam nazarında savaşın ne demek olduğunu daha iyi anlayabilmek için müslümanların mertlik, yiğitlik ve hür bir ruh yapısıyla içiçe olan fetihleriyle, hırıstiyanların haçlı savaşlarında sergilediği barbarlık, acımasızlık ve hunharlığı karşılaştırmanın yeterli olacağı inancındayız... Haçlı orduları Beyt'ul mukaddesi ele geçirirken inanılmaz bir barbarlık ve vahşet sergilediler, o gün hırıstiyanlar bu şehrin tarihte gördüğü ve göreceği en kanlı katliamda bulundular ve şehrin ahalisine akla gelebilecek her vahşilik ve iğrençliği uygulamaktan çekinmediler.Beyt'ulmukaddes meydanları ve diğer mabetlerde kesilen insan başları, kollar ve bacaklardan küçük tepeler oluşturulmuştu, Ömer Camii'ne sığınan ve çoğunu kadınlarla çocukların teşkil ettiği 10 bin sivil insan, acımasızca kılıçtan geçirildi. Süleyman Camii adeta kan gölüne dönüştü, atların dizine kadar ulaşan kan deryası cesetlerle doluydu.

"Ahlak dünyasının haçlılardan hiçbir hayır görmediğini kimse inkar edemez, tarih boyunca hiçbir saldırgan ve mütecaviz güç; din, mukaddesat ve haç adına savaştığını iddia eden bu sefiller güruhu kadar gaddar, kandökücü, arsız, şerefsiz ve hayvanî olmamıştır.

Haçlı orduları hurafe ve batıl inançlara ebediyen kendi mühürlerini vurmuş oldular, yozluk ve hurafenin en basit ve en sert şekillerini haçlılar yaymıştır; onlar bu vahşi savaşı mukaddes bir vazife olarak adlandırıyorlardı; günah ve hatalarının affı için iyilikte bulunup insanların gönlünü almak ve samimiyetle Allah'a yönelmek yerine, barbarlık ve kandökücülüğü "günahların keffaresi -bedeli- olarak tanımlamadaydılar!"

Haçlıların Filistin'de 99 yıl süren kanlı işgallerinden sonra müslümanlar toparlanarak bu kutsal beldeyi kurtarmaya hazırlandılar; Avrupalılar bu beldeyi kaybetmemek için bütün güçlerini Kudüs'e seferber ettilerse de müslümanlar karşısında korkunç bir hezimete uğramaktan kurtulamadılar, haçlı orduları bozguna uğrayarak Avrupa'ya doğru kaçarken Beytulmukaddes, büyük islam komutanı Selahaddin Eyyubi tarafından tekrar fethedilmiş ve haçlı işgalinden kurtarılmıştı.

Beytulmukaddes'in Selahaddin Eyyubi'nin ordularına teslim olması, hicri takvimle 583 Receb'ine tekabül eden 1187 Ekim'ine rastlar. Haçlı ordularının müslümanlara uyguladığı toplu katliam ve akılalmaz gaddarlıklara rağmen Selahaddin Eyyubi bilgece bir iman örneği sergileyerek, şehirde genel af ilan etti ve hırıstiyanların katledilmesini önledi, varlıklarının yağmalanmasına engel oldu.

Kudüs'ün fethi islam dünyasının tarihine altın harflerle yazılmış bir yiğitlik destanıdır.

Bu acı ve zor savaşta müslümanlar yüce islam dininin emirleri doğrultusunda fevkalade bir olgunluk  göstermiş, haçlıların onlara reva gördüğü yöntemlere başvurmamış, mükemmel bir insanlık örneği sergilemiştir.

Yüce islamın insanoğluna kazandırdığı üstün ve büyük ruhtur bu...

Selahaddin Eyyubi şehir halkının tamamına aman vermiş; ecnebi erkeklerin 10, kadınların 5 ve çocuklar için de 2 dinar ödemek suretiyle isteyenin bütün mal varlığını alarak istediği yere gitmekte serbest olduğunu ilan etmiştir. O sırada Beytulmukaddes, bölgenin en güvenli ve emin şehri olduğundan çeşitli beldelerin emir ve komutanları, ailelerini bu şehre göndermiş, burada huzur ve refah içinde yaşamalarını sağlamıştı. Kudüs fethinin ilginç olaylarından biri de bu şehrin başpiskoposunun astronomik rakamlara ulaşan servetiyle şehri terketmesine izin verilmiş olmasıdır. Birçok kişi Selahaddin Eyyubi'ye onun servetine el konulmasını ve bu büyük servetin müslümanlar arasında paylaştırılmasını önermişse de bu değerli islam komutanı böyle bir hataya düşmeyeceğini, bir müslüman olarak verdiği sözü tutması gerektiğini ve her ecnebi gibi, başpiskopostan da sadece 10 dinar alınmasını emretmiştir.

Johann Deıwenpourt şöyle yazar:

"Suriye sultanı Selahaddin Eyyubi Beytulmukaddes'i ikinci kez ele geçirdiğinde şehir ahalisi teslim olduktan sonra bir tek kişiyi öldürtmemiş, hırıstiyan esirlere karşı inanılmaz bir merhamet göstermiştir"

Hırıstiyanların müslümanlara batıda (Endülüs'te) reva gördüğü zulüm ve işkenceler, haçlıların doğuda yaptıklarından hiç de az olmamıştır. Müslümanların İspanya'ya kazandırdığı onca nimet ve bu ülke vasıtasıyla Avrupa'ya verdikleri onca hizmet ve emeğe rağmen hırıstiyan din liderleri kadın-erkek, genç- ihtiyar, çoluk-çocuk, demeden bütün müslümanların katline fetva vermiş ve Papa 2. Phılıp'in emriyle bütün müslümanlar İspanya'dan çıkarılmış, ama müslümanlar medeniyet ve kalkınmayla tanıştırdıkları bu beldeyi terketmeye bile fırsat bulamadan ve kadınlarla çocuklara bile acınmadan barbarca katledilmiş ve İspanya'yı terketmesine bile fırsat verilmeyen müslümanların dörtte üçü bizzat kilisenin emir ve talimatıyla gaddarca kılıçtan geçirilmiştir. Dahası, bu Jenosid ve toplu katliamdan sağ kurtulabilenler engizisyon mahkemeleri tarafından idama mahkum edilmiş, çoğu kadınlarla çocuklardan müteşekkil üç milyona yakın müslüman, hırıstiyan haçlıların taassup ve ırkçılığının kurbanı olmuştur.

"Mertlik ve insanlığın yeryüzündeki son kalıntıları İspanya'daki islam imparatorluğunun çöküşüne ağlamayan var mıdır? Tepeden tırnağa mertlik ve cömertlik olan o şanlı ve cesur milleti -müslümanları- sevmeyen kim var? İspanya'ya 800 yıl boyunca hükmettikleri halde, düşmanları bile onların bir tek zulüm ve haksızlıkta bulunduğuna şahid olmamış, bir defa olsun kötü ve çirkin bir davranışta bulundukları kaydedilmemiştir.

Ve... Hırıstiyan düzenin, hele kilisenin onlara karşı halkı kışkırtıp tahrikte bulunmasından utanç duyup mahcup olmayanımız var mı bugün?.. Bu iğrenç tahrikler neticesinde halkımızı müslümanlara karşı sinsice kışkırtan ve İspanya'yı can-u gönülden kalkındırarak destekleyip hepimize insanca davranan müslümanlara onca zulüm ve haksızlığı reva gören şeytanî desiselerden dolayı pişmanlık duymayanımız var mıdır sahi?"![65]

Ünlü tarihçi Corci Zeydan şöyle yazar: "Hırıstiyanlar Endülüs'ü ele geçirdiklerinde müslümanlara da, tıpkı yahudilere davrandıkları gibi davrandılar ve müslümanları, tanınmaları için adi suçlular gibi yafta  taşımaya zorladılar; sonra da müslümanlara "ya kırk katır, ya kırk satır!" diyerek ya hırıstiyanlığı kabul etmelerini, ya da cellada teslim olmalarını söylediler"[66]

"Bugün bütün dünyada insan hakları havarisi kesilen hırıstiyanlar İspanya'yı ele geçirdikten sonra müslümanların camilerini kiliseye çevirdiler, inandığını söyleme ve inandığı gibi yaşama ve inancı gereği ibadette bulunma hakkını müslümanlara tanımadılar, müslümanların mezarlıklarını düzleyip harab ettiler, insan olduğunu iddia eden her mahluk için hayati bir zaruret olan temizlik ve yıkanma hakkını müslümanlara vermediler, müslümanlara ait bütün hamamları yıktılar"[67]

"Dördüncü Hanry döneminde, müslümanların oturduğu Dulan kasabasına karşı kışkırtılan hırıstiyanlar kasaba halkına vahşice saldırarak dört bine yakın ahalinin tamamını elleriyle boğdular"[68]

Evet... Bugün insan hakları ve barış havariliğini kimseye kaptırmayan ve medeni olduğunu iddia eden hırıstiyan batının insan hakları ve barıştan kastettiği şeyler bunlardır işte...

Çağdaş dünyamızda da medeni (!) batının sömürü ve sömürgelerine karşı davranışlarına şöyle bir göz atılacak olursa , onların bu medeniyet ve çağdaşlık (!) pençelerinde kıvranan zavallı milletleri nasıl aşağıladıkları, sömürdükleri milletlerin insanî ve milli haklarıyla şeref ve onurlarını nasıl vahşice çiğnedikleri, onları kendi medeniyetlerinden nasıl mahrum bıraktıkları görülecektir. Bugün insan hakları ve barış gibi cafcaflı lafların ardına saklanan batılıların diğer ülkelere karşı uyguladıkları gizli ve açık yöntemler, eğitim sistemleri, kültürel ve sanat akımları ... vb. girişimler hep diğer ülkelerin ruh, fikir ve aksiyon potansiyelini felç edip esir almaya, kendi kimliğinden soyutlamaya yöneliktir, batı ve batının uzaktan kumanda ettiği ülkelerde insanların düşünme, düşündüğünü açıklama, inanma ve inandığı gibi yaşama hakkı bile yoktur[69], bu ülkelerde batının çıkarlarına aykırı adım atmaya kalkışanların, buna güç yetiremeyecekleri bir ortam oluşturulur, gerçek adaleti aramaya kalkışanlar daha ilk adımda pişman edilirler.

Barış ve insan hakları gibi kavramlar güçlü ülkelerin bahane olarak kullandıkları ve dillerinden düşürmedikleri kavramlardır. Nitekim barışı dillerine dolayan bu güçlü ülkelerin kendilerinin neden savaşı tamamen bırakmadıkları ve neden kendi problemlerini her zaman diplomatik yollarla çözmediklerini kimse soramamaktadır. Bu nedenledir ki sözkonusu güçlü ülkelerin siyasi manevralarına bugün kimse kanmamaktadır artık.

İslam dini barışı insanların gönlüne yerleştirir ve insanın yapısını barışçı bir eksende hareket ettirerek toplumu cihanşumül ve beynelmilel bir barışa doğru yönlendirir. Zira insanların kalbinde ve iç dünyalarında huzur ve güvenlik hissetmedikleri sürece dünyada barış ve güvenlikten sözedebilmek mümkün olmayacaktır. İnsanların fikir ve düşüncelerine ahlakî bir garantör hükmetmedikçe bütün barış teorileri ve bütün uluslararası kuruluşların girişimleri boşa gidecek; dünya insanlarının barış ve kardeşlik içinde tıpkı bir ailenin fertleri gibi yaşamasını sağlamak mümkün olamayacaktır.

Birey, toplumun temel taşı olduğundan islam dini iman ve inanç vasıtasıyla huzur tohumlarını bireyin vicdanına ekmiştir, zamanla bu tohum yeşerip meyve vermeye başlar ve bireyin eylem ve davranışlarında, hal ve gidişatında kendini gösterir, nitekim insanoğlunun davranışları onun iç dünyası ve vicdanının tecellisidir.

Dahası, islam insanı sırf vicdan ve ruhuyla da başbaşa bırakmaz ve bununla yetinmez, bilakis, her insana huzur , adalet ve güven duyguları bahşeden sağlam kurallar ve garantileyici prensipler de tayin eder. Böylece, islamî bir atmosferde yaşayan insanlar can, mal ve ırzlarının güvencede olduğunu duyar ve gerçekte toplum bireylerini olaylar karşısında sigortalanmış olur.

Bugün kökleri batıdan beslenen bazı ekoller, bireylerin yekdiğeriyle irtibatlarını zorunlu ve rahatsız edici bulur ve sınıflararası ilişkileri de yine mecburiyet, baskı ve zorlama esasları üzerine dayalı olarak yorumlarken islam dini bütün insanlar arasında güven, huzur, dürüstlük ve sevgiye dayalı samimi bağlar oluşturulmasını tavsiye eder ve bunun gerçekleşmesi için de bir dizi ahlakî, ferdî ve içtimâî kurallar ve eğitim prensipleri belirleyerek bu kutsal gayenin tahakkukuna bizzat ve bilfiil yardımcı olup kin ve düşmanlık duygularının ikide bir depreşmesini önler.

İnsanların hamuru latif ve insani duygularla aşina olup da vicdanlarında sevgi ve kardeşlik hissi uyandığında kalplerinde rahmet, yumuşaklık, merhamet ve affedicilik nurları parlayacak; adaletsizlik, zulüm, haksızlık, niza, çekişme ve ihtilaflara neden olan faktörler tedricen ortadan kalkacak ve bütün bir toplum saadet ve mutluluğu tadabilecektir.

Yeryüzündeki hiçbir nizam, sistem ve devlet, bütün şartlar altında bütün insanlar için mutlak anlamda bir adaleti uygulayabilmeye muktedir değildir. Yeryüzünde sosyal adalet ne kadar sağlanırsa sağlansın, insanlara yapılan bütün zulüm ve haksızlıkları gidermeye güç yetirilemez; insanoğlunun elindeki bütün imkanları kullanması halinde bile herkes ve herşey hakkında tam anlamıyla adaleti sağlayabilmesi mümkün değildir, zira yeryüzünde bazen öyle zulümler işlenmektedir ki yeryüzü adaleti için onun idraki bile imkan dışıdır, hatta bazen zulüm ve haksızlık vuku bulmakta , ama kendisine zulümde bulunulup hakkı çiğnenen taraf bunun farkına bile varamamaktadır.

Mazlumun intikamının zalimden alınacağı bir hesap gününün varlığına inanılmazsa, işin sonunun nereye varacağını kestirmek zor olmasa gerek...

- * -

Bahsimizin bu noktasında "barış" mefhumunun islam ve "medeni dünya" tarafından nasıl yorumlandığına gelelim şimdi: İslam dininin barış anlayışıyla, emperyalist ülkelere hükmeden liderler ve bu güçlü ülkelerde halkın kaderine tasallut eden partilerin barış anlayışı arasında temel ve derin farklar vardır. Zira sömürücü ülkeler açısından barış; küçük ve zayıf ülkeleri sömürmek ve kavgasız gürültüsüz bir şekilde dünyayı parselleyip ülkelerin yeraltı ve yerüstü servetlerini yağmalamak için bizzat bu emperyalist güçler arasında sağlanan bir tevafuk ve barış demektir.

Başka bir deyişle güçlü ülkelerin  "barış" tan kastettiği şey "diğer ülkeleri kavgasız gürültüsüz sömürebilmek için anlaşmak" tır; bu nedenledir ki yeryüzünde gerçek bir barışın egemen olması için bu ülkelerin hiçbiri  hiçbir gerçek girişimde bulunmamakta, iyi niyet göstermekte ve bu nedenle de; yaptıkları bütün toplantı, müzakere ve görüşmelerle, kurdukları onca uluslararası kuruluş ve teşkilatların çalışma ve faaliyetleri göstermelik olmaktan öteye geçmemekte, insanlığın lehine olacak bir tek adım atmamaktadırlar.

Oysa islam, dünyadaki bütün ülke ve milletlerin eşit olarak değerlendirildiği bir barıştan yanadır; güçlü-zayıf, zengin-fakir, gibi ayırımlarda bulunmaksızın adalet ve eşitliğin egemen olduğu bir dünya barışından yanadır, islam dini herşeyiyle kötülük, zulüm ve fesaddan arıtılmış, her yönüyle mükemmel bir barış ufku gösterir bütün birey ve toplumlara...

Evet, Birleşmiş Milletler Bildirgesi'nde ana gayenin bütün dünyada barışın sağlanması ve savaşa neden olacak ihtilaf faktörlerinin ortadan kaldırılıp anlaşmazlıkların çözülmesi olduğu kaydedilmişse de uygulamada bunun ne kadar samimi olduğu görülmektedir[70], Kaldı ki sözkonusu bildirgenin kastettiği bir dünya barışı gerçekleştirilecek olursa bütün ülkelerde ve bütün insanlar için fikir, inanç ve beyan hürriyeti de temin edilmiş olacak mıdır gerçekten?!. Çağımızda barış dönemlerinde dünya milletleri ve bireyler üzerinde fikir ve inanç baskısı uygulanmıyor mu? Sömürü ve baskı gerçekleşmiyor mu? Doğu ve batı bloku bugün global bir sistemden bahsetmeye başlamıştır; ama gerçek anlamda hürriyetin bulunmadığı bir dünyada hangi "dünya sistemi" ayakta kalabilir sahi?!

Doğuda ve batıda, egemen iktidarın temel inançlarına muhalif olanlara hayat hakkı dahi tanınmamaktadır; sözkonusu egemenler, kendilerine karşı olan fikir ve düşüncelerin beyanına dahi tahammül edememekte, karşı fikir ve eylemleri acımasızca ezmekte, akla gelmedik baskı ve komplolara başvurmaktadırlar.

İslam ise insanların huzur ve güvenliği için barışın tek başına yeterli olmadığını söylemekte, bir dizi özel kural ve prensipleri sosyal hayata egemen kılarak, dünya yuvarlağı üzerinde çok daha gerçekçi ve büyük bir gayeyi takib etmektedir. İslam, insanların huzur ve saadet yolunu bizzat bulup serbestçe tercihte bulunabilmesi için bütün dünyada fikir ve inanç hürriyetinin sağlanmasını ister, bu nedenledir ki islamda fikir ve inanç dayatılamaz, bu tutum haram edilip yasaklanmıştır; islam dini insanları hakka davet ederken, zorlamada bulunmaz, hakkı beyan ve yaymanın yegane meşru faktörlerinin akıl ve fikrî olgunluğa ulaşma olduğuna inanır ve çeşitli kesim ve kavimleri muhatap alırken sadece bu iki esastan hareket eder:

"Dinin kabulünde zorlama ve baskı yoktur, zira rüşd ve hidayet yolu, sapıklık ve dalalet yolundan ayrılmıştır" (Bakara , 256)

"Gerçek şu ki size Rabbinizden deliller ve basiretler gelmiştir, o halde kim bu delil ve basiretlerin ışığında -hakkı- görürse kendi hayrına olur, kim de hakka karşı gözlerini kapatıp körlük ederse kendi zararına... Ben bu konuda sizden sorumlu tutulacak ve sizi gözetleyecek değilim" (En'am, 104)

"Sen öğüt verip hatırlatmada bulun, sen sadece öğüt ve ikazda bulunmakla sorumlusun, onlara zorlama ve baskıda bulunma hakkına sahib değilsin." (Ğaşiye, 21 ve 22)

İslam, fikir ve inanç hürriyetini esas alan bir dindir, hiçbir din, fikir ve inancın zorla kabul ettirilmesini haklı görmez. Kaldı ki, inanç ve iman kalbî bir olaydır; insanların kalplerine ve iç dünyalarına zorla tahakkümde bulunabilmek ve reddettiği birşeyi zorla ve bütün kalbiyle kabullenmesini sağlayabilmek imkansızdır. İnsanlarda belli fikir ve inançların oluşmasında çeşitli etkenler rol oynar, bu nedenle de bir fikir veya inancı değiştirme veya ıslah edip düzeltmenin tek yolu, doğru ve sağlıklı bir eğitimle güçlü ve sağlam bir mantığa başvurmaktır. Aksi takdirde, insanoğlunun fikir ve inanç dünyasında oluşmuş bir gerçeği zorla ve dayatmayla etkileyebilmek kesinlikle mümkün değildir.

İslam dini, askeri güç kullanarak ortamı hür hale getirdikten ve fikri baskı ve akidevi dayatmalara son verdikten sonra insanlar zerrece korkuya kapılmadan ve hiçbir baskıya uğramadan isterlerse islamı seçer, isterlerse bir başka semavi dine girerler, bu tercihlerinde tamamen hür ve serbesttirler.

Binaenaleyh islam dini tarihin hiçbir diliminde kendisini zorla kabul ettirmemiş, hiç kimse zorla müslüman olmamıştır.

İslamın kılıç zoruyla ilerlediğini iddia eden hırıstiyan misyonerlerin bu iddialarının garaz ve kinden kaynaklandığı ve gerçekle uzaktan yakından hiçbir ilgisinin bulunmadığı bilinmektedir.

"Misyonerlerin islami cihad ve hz. Resulullah'ın -sav- gazvelerini bu şekilde yanlış yorumlaması hiç de şaşılacak birşey değildir aslında; asıl şaşılacak olan bu komplonun mimarlarının barbarlık, savaş, kandökme, yekdiğerini yağmalama gibi vahşilikler dışında hiçbirşey bilmemeleri, anlamamalarıdır. Hatta onların papaları, papazları ve rahipleri bile sapık olarak niteledikleri hırıstiyanlarla, hırıstiyan olmayan diğer din mensuplarına engizisyon mahkemelerinde tatarlarla moğolları bile aratmayacak vahşilik ve zulümlerde bulunmuştur"..[71]

İslam peygamberinin Kureyş müşrikleriyle yaptığı "Hudeybiye" barış antlaşması bütün Arabistan yarımadasında barış, huzur ve güvenliği sağlama amacına yönelikti. Bu antlaşmanın  maddeleri islamın ruhunu ve onun insani prensiplere verdiği önemi göstermekte olup islamın kılıç zoruyla yayıldığını iddia eden garazkarların bu çirkin iftirasına en güzel cevaptır. Bu antlaşmada geçen maddelerden birinde şöyle denilmektedir:

"Kureyşlilerden biri, Mekke'den kaçarak müslümanlara katılıp büyüklerinden izinsiz olarak islama girecek olursa, peygamber onu Kureyşlilere geri verecektir, ama müslümanlardan biri Kureyşlilere sığınacak olursa , Kureyşliler onu geri vermeyi taahhüt etmez"

Bu madde üzerine bazı müslümanlar hz. Resulullah'a -sav- itirazda bulunma hatasına düşüp "Kureyşten biri bize sığındığında biz onu geri verirken, neden bizden biri onlara sığındığında Kureyş onu bize geri vermeyecekmiş ?!" dediler. Hz . Resulullah -sav- onlara şu cevabı verdi:

"İslam sancağından ayrılıp da müşriklere katılan ve putperestliğin insanlıkdışı ortamını islamın sağlam ve sağlıklı olan tevhîdî ortamına tercih eden biri, samimiyetle ve kalben müslüman olmamış demektir; böyle biri, fıtratını ikna edebilecek bir inanca kavuşmuş değildir henüz, böyle bir müslümanın bize yaramayacağı apaçık ortadadır. Kureyşten bize sığınanlara gelince, biz onları geri veriyorsak eğer, Yüce Allah'ın onların kurtuluşunu sağlayacağından emin olduğumuz içindir bu!"[72]

Nitekim çok geçmeden hz. Resulullah'ın -sav- bu sözünde de ne kadar haklı olduğu ortaya çıktı ve bazı hadiseler neticesinde bizzat Kureyşliler bu maddenin kaldırılmasını istediler.

Bugün dünyanın çeşitli noktalarında halâ savaş sürüyor ve halâ kan dökülüyorsa bu, maddeye dayalı çağdaş medeniyetin insani değerlere dayalı bir dünya barışını sağlama konusunda aciz ve yetersiz kaldığını göstermektedir.

İslamın savaş ve barışla ilgili genel prensipleri, bugünkü savaşları ortaya çıkaran nedenler ve bu savaşların müsebbiblerini kınayıcı nitelikte olup, medeni olduğunu iddia eden çağdaş dünyanın, sırf maddi çıkarlar uğruna savaşlar çıkarmasını ve milletleri köleleştirme alçaklığında bulunmasını reddetmekte ve insanlığa tamamen aykırı bulmaktadır.

İnsani ve manevi değerler, başkalarının haklarına saygı gösterme, hak ve hakikat karşısında teslim olma gibi prensipler kamuoyunun fikir ve inançlarına egemen olmadığı sürece dünyada huzur ve barışın tahakkuku mümkün değildir; insani ve ahlaki ölçülerin ayaklar altına alındığı bir dünyada vaziyetin bundan daha iyi olmasını beklemek saflık değil midir?

Maddi medeniyet ilerleyip de teknolojik gelişmeler arttıkça, barışın korunması için her an savaşa hazır olunması gerektiği gibi bir gerekçeyle bütün dünya günbegün en tehlikeli silahlarla donandıkça şu gerçek çok daha net bir şekilde gözler önüne serilmektedir: Bu şartlar altında dünyanın önünde iki seçenek vardır: Bütün milletlerin hayatına son verecek korkunç bir savaş, ya da tarih boyunca Allah'ın elçileri tarafından insanlığa sunulan en değerli armağan olan "Allah'a iman ve insani değerlere saygı" prensibini ilke edinmiş bir yaşam... Bu yaşam sayesinde insanoğlu bunca şaşırtıcı güç ve yeteneklerini bizzat kendi sonunu hazırlama yolunda harcayacağına kendi mutluluk ve saadeti yolunda kullanacaktır. Kısacası çağdaş insanın önünde iki yol vardır ve bu ikisinden birini seçmek zorundadır: Ya, Allah'a teslimiyet, ya izmihlal... Ya ebedi kurtuluş ve saadet, ya ebediyen bedbahtlık ve zillete mahkumiyet...

Biz, insanoğlunun yüce islam peygamberinin getirdiği bütün usul ve öğretileri idrak edip anlama ve kabul liyakatine erişeceği bir günün geleceği inancındayız; o gün geldiğinde ve insanlık böylesine bir büluğ seviyesine ulaştığında insanoğlu bu değerli hazineyi saadet ve mutluluğa ulaşma yolunda değerlendirmesini öğrenecektir. Zira insanoğlu hayatını tebah edecek olan bunca bedbahtlık, kriz ve sapıklıktan kurtulabilmek için sonunda islama dönecek ve islamdan başka kurtuluş yolunun bulunmadığını farkedecektir. Ünlü Rus düşünür Tolstoy'un da dediği gibi: "Muhammed'in -sav- şeriatı, akıl ve hikmete dayalı olduğundan gelecekte bütün dünya ona sarılacaktır."

www.musavilari.org

FETHI SIKAKI' YI RAHMETLE ANIYORUZ

26 Ekim 1995 tarihi Islam ümmetinin hafizasina kazinan önemli günlerden biri. Ümmetin yetistirdigi ender düsünce ve eylem adamlarindan Filistin Islami Cihad Hareketi'nin kurucusu Dr. Fethi Sikaki, Filistinli isçilerin sinir disi edilmelerini önlemek amaciyla gittigi Libya'dan dönerken Malta adasinda Siyonist katiller tarafindan bu tarihte sehit edildi.

Fikri yapisi ve eylemleriyle, çagdas Islami hareketler içerisinde mümtaz bir konuma yükselen Islami Cihad Hareketi, Dr. Sikaki'nin en önemli eseridir.

60'li yillarda Nasirizm saflarinda mücadeleye atilan Sikaki, 1967 yenilgisinden sonra sorgulamaya basladigi Sosyalizm, Arap milliyetçiligi ve diger laik ideolojilerin çözüm olmadigina, Filistin ve tüm ezilen halklar için çözümün Islam'da olduguna kanaat getirmis ve Ihvan saflarina katilmisti. Ihvan'in Filistin topraklarindaki aktif mücadelenin ancak Islami dönüsümün yasanmasindan sonra olacagi seklindeki fiili cihadi erteleyen yaklasimi, Sikaki'ye göre Filistin halkinin silahli mücadele yapan laik örgütleri çözüm olarak görmesine yol açiyor ve Islami hareketten halki uzaklastiriyordu. Silahli mücadeleye yaklasim, Filistin için mücadele eden laik örgütlerle iliskiler ve Iran Islam Devrimi'nin Amerika ve bölgesel saldirilar karsisinda korunmasi gibi sorunlar Sikaki'nin yeni bir örgütlenmeye gitmesine neden oldu.

Sikaki, ilk dönemlerde Islam'i anlamada yöntem sorunu üzerine yogunlasiyor, Kur'ani bir temelde Araplik-Islamlik veya millilik-Islamlik ikilemini çözmeye çalisiyordu. Filistin sorununu erteleyen Islamcilarla, Filistin sorununu Islam'siz çözmeye çalisan laiklere örnek bir model sunuyordu.

Islami Cihad müntesiplerini diger klasik Islami örgüt ve cemaatlerden ayiran belirgin özelliklerinden biri, Ihvan'in geleneksel düsünce ve programini yadsimadan mümkün oldugunca degisik düsünce ve görüsleri anlama çabasinda bulunmalaridir. Bu anlamda C. Afgani, M. Abduh, R. Riza, Hasan el-Benna, S. Kutup, Mevdudi, M. Bin Nebi, Muhammed Gazzali, Tevfik et-Tayyib, Muhammed Bakir es-Sadr, Ayettullah Humeyni, Ali Seriati, H. Turabi, Gannusi, Fadlallah, M. Selim el-Ava ve Kardavi gibi Islami düsünür ve hareket adamlarinin fikirlerinden istifade ederken; edebiyat, siyaset, tarih, iktisat ve farkli ideolojik akimlar üzerinde önemle duruyor olmalaridir.

Düsünce ve eylem birlikteligini örnekleyen Islami Cihad, Intifada'nin atesleyicisi konumundaydi. Basarili operasyonlarla Filistin halkina ve dünya müslümanlarina umut asilayan Cihad, onlarca müntesibinin yaninda Hani Abid, Muhammed Havace gibi komutanlarini ve son olarak kurucusu Sikaki'yi sehit vermistir.

Fetih ve Hamas'tan sonra Filistin topraklarinda en güçlü üçüncü örgüt olan Cihad, Fethi Sikaki'nin Filistin'in özgürlügü ve Israil'in ortadan kaldirilmasi yönündeki devrimci tavrini sürdürme azmindedir. Bu anlamda Özerk yönetime muhalif degisik gruplari kongre vb. etkinliklerle bir araya getirme ve ortak tavir gelistirme gibi ugrasilarini sürdürmektedir. Uzlasma girdabinin birçok muhalif hareketi içerisine çektigi tek kutuplulasan dünyada Cihad benzeri hareketler üzerindeki baski, her geçen gün artarken es oranli olarak bu hareketlerin sorumluluklari da artmaktadir.

Cihad Hareketi, sehadet yildönümlerinde düzenli olarak Sikaki'yi anarak uzlasmanin çözüm olmadigini, kurtulusun mücadeleden geçtigi düsüncesini gündemlestirmektedir.

kaynak: haksöz dergisi

Hazirlayan: Musa Dogan

                       www.enfal.de

Davet ve Cihad

İslâm'da her amelin kendine göre hükmü ve yerine getirilmesinde aranacak şartlar vardır. Mazereti olmayan birinin Ramazan'da oruç yemesi haram kılınırken bayramda da oruç tutmak yasaklanmıştır. Mazereti olmadığı halde Ramazan'da oruç tutmayan biri kınanır ama bir başka ayda nafile oruç tutmadığından dolayı kimseyi kınama hakkımız yoktur. Aynı şekilde bayram günleri dışında nafile oruç tutana da bir şey deme hakkımız olamaz.

Günümüzde bu kavram kargaşası yüzünden ve özellikle de bazı kesimlerin kendi tutumlarını İslâm'ın bizzat kendisi veya sunduğu tek metot olarak gösterme çabası içine girmelerinden dolayı başta Allah'ın mübarek kıldığını bildirdiği topraklardaki cihad olmak üzere çeşitli yörelerde yürütülen İslâmi mücadeleler, cihadlar mağdur edilmekte, töhmet altına sokulmaktadır. Sanki İslâm "hoşgörü" diniymiş, savaşın İslâm'da yeri yokmuş veya günümüz şartlarında dünyanın her yerinde "hoşgörü"nün öne çıkarılması gerekliymiş gibi bir hava estirilmektedir.

İşin gerçeğinde İslâm bir hoşgörü dinidir. Ama hak arayışında ve davetin önündeki engellerin kaldırılması mücadelesinde kuvvete başvurmak da Müslümanların haklarıdır. Bugün İslâm coğrafyasına kene gibi yapışan sömürgeci güçler çıkarlarının tehlikeye girdiği anda hemen kuvvete başvurdukları ve göz kırpmadan insanları topluca katlettikleri halde onların bu tutumlarına karşı bir tepki gösterilmezken Müslümanların gasp edilmiş haklarını geri almak amacıyla kuvvete başvurmaları karşısında kimsenin bir şey söylemeye hakkı yoktur.

Yüce Allah davet konusunda şöyle buyurur: "Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle çağır ve onlarla en güzel şekilde mücadele et." (Nahl, 16/125) Yine bir başka âyeti kerimede, Hz. Musâ ile Hz. Harun'a hitap olarak şu ifadeye yer verilir: "Firavun'a gidin. Çünkü o gerçekten azdı. Ona yumuşak söz söyleyin. Umulur ki öğüt alır veya korkar." (Tâhâ, 20/43-44) Bu, İslâm'ın davet konusundaki metodudur. İnsanları Allah'ın dinine çağırırken, onlara doğruları anlatmaya çalışırken, birbirimize öğüt verirken, kötülüklerin terk edilip iyiliklerin uygulamaya geçirilmesi için çalışırken başvurmamız gereken metot budur. Ancak bu da kötülüğe hoş görüyle bakmak değil, insanları kötülükten uzaklaştırmada hoşgörülü davet ve tebliğ metodunu seçmektir. Çünkü kötülüğü ya elle, ya dille değiştirmek gerektiği, bunu yapamayanın en azından kalben karşı çıkmak zorunda olduğu ve bunun imanın en zayıf derecesi olduğu Resulullah (s.a.s.) tarafından vurgulanmıştır.

Öte yandan Müslümanların küfür karşısında boyun eğmemeleri ve müşriklerin zorbalığı karşısında İslâm'ın yüceliğini korumak için çalışmaları konusunda Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur: "Ey iman edenler! Kâfirlerden size yakın olanlarla savaşın. Sizde bir sertlik bulsunlar." (Tevbe, 9/123) Bugün Mescidi Aksa'nın altını oyarak onu yıkmaya çalışanlar, insanları sırf Allah'ın dinine inandıklarından ve vatanlarına sahip çıktıklarından dolayı ölüme ya da sürgüne mahkum edenler vs. hakkında ise Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Allah'a ve Peygamberine karşı savaşanların ve yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya uğraşanların cezaları ya öldürülmeleri, ya asılmaları, ya ellerinin ve ayaklarının çapraz olarak kesilmesi veya bulundukları yerden sürülmeleridir. Bu onlar için dünyada bir aşağılıktır; ahirette ise onlara büyük bir azap vardır." (Maide, 5/33)

  www.vahdet.com